MASUMİYET

21.BÖLÜM

        MASUMİYET 21.BÖLÜM
       "İstediğin sadece 1 gece değil miydi? İşte onu veriyorum sana, al ve sonra beni bırak!"
     Kenn, ellerimi sertçe göğsünden ayırdığında benden bir adım uzaklaştı. Ama hala ellerimi bırakmamıştı.
       "Yine ne saçmalıyorsun sen..."  
      Çenesi kaskatıydı, boynundaki tüm damarlar gözler önüne serilmişti. Böyle bir tepkiyi beklemediğim için afalladım ve durgun bir şekilde ikimiz arasında açılan o küçük mesafeye baktım.
         "İstediğin bu değil mi?" Şaşkındım... Kenn bileklerimi daha sert bir şekilde sıktığında
        "İstediğim şey tam olarak bu!" dedi. Ses tonu arzuluydu. Bu durum karşısında bakışlarımı kaldırıp Kenn'e baktım. Anlayamıyordum. O zaman sorun neydi?
        "Benden kurtulmak için değil, gerçekten beni istediğin zaman seninle birlikte olacağım. Ondan sonra istediğin zaman gidebilirsin." Kenn'in konuşmasıyla üstüme bir ağırlık çöktü. Bileklerimi bıraksa yığılacaktım sanki.
        "Sana aşık olmadığım sürece, seninle isteyerek birlikte olmam!"
        "Nasıl olduğu önemli değil! "
       "Benim için önemli." dedim yorgun ve umutsuz bir şekilde.
       "Ama şu anda bunu sana açıklamayacağım. Ne de olsa istediğin o şey hiçbir zaman gerçekleşmeyecek!"  Kendimden emin söylediğim bu cümlede hiçbir tereddüt yoktu ama buna rağmen Kenn'in yüzünde alaycı bir ifade belirdi.
        "Göreceğiz..." Kenn bana meydan okuduğunda
        "1 ay zamanın var biliyorsun değil mi? 1 ay sonra o projeyi kazanacağım ve gideceğim." Dedim hemen. Kenn bileklerimi sertçe bıraktığında yüzünde duygusuzluk kol geziyordu.
         "Kazanacağın belli değil!"
         "Göreceğiz."  Onu kendi silahıyla vuruyordum.Bu tepkim karşısında tek kaşını kaldırıp yüzümü inceledi.
         "Kazanırsan gitmene engel olmayacağım!" dedi beni ikinci kez şaşırtarak.
        Söylediğine şüpheyle baktım. Beni bu kadar kolay bırakacağına ihtimal vermiyordum. Yoksa beni 1 ayda kandıracak kadar basit bir kadın olarak mı görüyordu? Bu düşünce zihnimin içindeki o karanlık gerçeği ortaya çıkardı. Zaten basit bir kadındım. Şu anda ben ne yapıyordum?  Bu düşüncelerim karşısında istemsizce geriye doğru bir adım attım ve kendime inanamıyormuşum gibi etrafıma baktım. Bir iki söz, benim nasıl bu kadar çabuk psikolojimi altüst edebiliyordu? Babamdan bunu mu öğrenmiştim ben...
        "Hayatımı mahvettin." diye mırıldandım kendi kendime. Kenn söylediğim ile tek kaşını kaldırdı ve baştan aşağı beni süzdü. Bakışları aşağılayıcıydı...
        "Eğer ben olmasaydım, o bataklıkta ölecektin."
        "Keşke ölseydim. Seninle tanıştığımdan beri ikinci intihar girişimimdi bu." Dedim elimi kaldırıp bileğimi Kenn'e gösterdim acımasızca. Ağzımdan çıkan her söz saf bir nefret içeriyordu.
         "İkinci..." Kenn kaşlarını çattığında tüm vücudunun gerildiğini hissettim.
         "Ne oldu ilgini mi çekti?"
         "İntihar ettiğini biliyordum. Psikolojik sorunların var. "
       Kenn, kafasını olumlu anlamda sallayıp duygusuz bir şekilde benim gözlerimin içine baktığında
          "İntihar ettim." Dedim dürüst olarak ve devam ettim.
          "Peki sen? Sen çok mu normalsin."
          "En azından hayatımdan vazgeçecek kadar aptal değilim." Kenn bana doğru tehlikeli bir adım attığında yerimde sabit bir şekilde kaldım ve onun gözlerinin içine öfkeyle baktım.
          "Beni bataklıktan çıkaran kişi Denny. Üstelik çıkarmakla yetinmeyip bana iş verdi.Peki sen? Bu kafanda kurduğun hayal dünyanla çok mu akıllısın?" Kenn bana doğru bir adım daha attığında yüzünde alaycı bir ifade belirdi.
         "Gerçekten bu kadar aptal mısın? O adamın aklına bile gelmedin. Ben seni o bataklıktan çıkardıktan sonra direk Güneş'in yanına gittin. Tabi ondan sonra Denny, seni alıp işyerine soktu. O da Güneş istedi diye. Yoksa aklına bile gelmedin sen..."
      Ağzından çıkan her söz bir zehir gibi tüm umut dolu düşüncelerimi çürüttü. Kafamı kaldırıp tam dibime kadar gelen adamın gözlerinin içine baktım.
         "Yalan söylüyorsun." Dedim.
         "Sen öyle söylüyorsan, hadi senin hatırına bugün yalan söylüyor olayım."  Kenn'in yüzünü bana yaklaştırması ile geriye doğru bir adım attım ve Kenn'in yüzündeki o iğrenç sırıtışa baktım.
         "Beni etkilemeye çalışma."
         "Kendine güvenmiyorsun galiba!" Kenn tek kaşını kaldırıp bana meydan okuduğunda