His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 1 ~

{Megan}

Het was vandaag een mooie, zonnige dag. De lucht was stralend blauw en er was geen wolkje te bekennen. Dit was echt een perfecte dag om met zijn allen naar het strand te gaan. Lekker samen volleyballen, of duiken, of snorkelen, of-

'Mevrouw Jones? Let u ook op?'

Mijn gedachten bubbel werd ruw verstoord door een zware stem die mijn naam noemde en in één klap was ik weer terug in het saaie, oude klaslokaal. Geen strand, geen gezellig potje beach volleybal en geen zonlicht op mijn huid.

Die rottige TL-lampen kwamen niet eens in de buurt.

'Nou, mevrouw Jones, komt er nog wat van?'

'Eh, w-waarvan?' stamelde ik beschaamd, waarop de hele klas begon te lachen.

'Van het antwoord, natuurlijk,' zei de leraar, meneer Spier, chagrijnig en ik voelde mijn wangen rood kleuren.
'Of had je de vraag ook niet gehoord?'

Shit.

'J-jawel, hoor, maar...'

'Maar je zat weer niet op te letten,' maakte de man chagrijnig mijn zin af. 'Weet je wat, mevrouw Jones, ga je maar melden bij de conrector.' 

Fuck, ook dat nog.

Ik zuchtte vermoeid. 'Wat u wilt.'

Langzaam begon ik mijn spullen in te pakken. Ik voelde alle ogen van mijn klasgenoten op mijn lichaam brandden en probeerde ze zo nonchalant mogelijk te negeren. Schijnheilig gedoe. Alsof ze zelf allemaal perfect waren. Alsof ze zelf nog nooit-

'En een beetje tempo graag!'

'Ja, ja,' snoof ik kortaf, terwijl ik mijn boeken in mijn tas gooide en langzaam opstond. Ik wist al vanaf het begin van het schooljaar dat Spier de pik op me had, maar me eruit sturen omdat ik even niet oplette, was wel heel overdreven. Er waren zo vaak leerlingen aan het dagdromen. Maar nee hoor, als ik een keertje niet oplette, was het meteen mis. Niet dat ik de perfecte leerling was of zo, ik haalde ook gewoon net zoals de meesten normale cijfers, maar het was ook weer niet zo dat ik een echte relschopper was. Meestal zal ik gewoon rustig in de klas en lette ik netjes op in de les. En anders deed ik alsof.

Meneer Spier moest gewoon altijd mij hebben.

Terwijl ik expres langzaam naar de deur liep, zag ik Kira, mijn beste vriendin, medelijdend naar me kijken. Bij bijna elke les waren we apart gezet, maar we brachten alle pauzes en bijna al onze vrije tijd met elkaar door. Zij, ik, en onze twee beste vrienden Paul en Jacob, die beide in een andere klas zaten.
Ik glimlachte en haalde mijn schouders naar Kira op. Ze knipoogde en ik kon me nu al verheugen op het samen belachelijk maken van meneer Spier.

Maar eerst moest ik de conrector nog overleven.

Zodra de deur van het klaslokaal achter me dichtviel, liet ik een zucht over mijn lippen ontsnappen. Dit was de tweede keer in één week tijd dat ik naar de conrector moest en ik had nu al geen zin in zijn corrigerende maar begripvolle stem. Niet dat hij zo verschrikkelijk was, hoor. De conrector, meneer Zwart, was best wel een oké gast voor iemand die al vijfenveertig jaar tussen de puberende leerlingen liep. Hij was alleen altijd zo overdreven bezorgd.

'Gaat het wel goed thuis? Dit is al de tweede keer in korte tijd dat ik je hier zie. Wil je ergens over praten?'
Ik kreunde bij de gedachte alleen al. Alsof hij iets aan mijn thuissituatie kon veranderen.

En alsof dat dan alles op zou lossen.

Vijf minuten later nam ik zwijgend plaats op één van de drie donkerrode stoelen naast de deur van zijn kantoor. Het bordje dat aangaf of hij beschikbaar was stond op rood en ik probeerde aandachtig te luisteren naar het eventuele gesprek dat binnen gevoerd werd, om zo te kunnen achterhalen wie er bij hem in het kantoor was.

'... net nieuw op deze school... begrijpelijk dat je nog even moet wennen... hopen dat ik je hier niet snel weer zie...'

Nieuwsgierig veerde ik overeind. Had ik dat goed gehoord? Een nieuwe leerling? We kregen hier bijna nooit nieuwe leerlingen.
Zachtjes duwde ik mijn stoel helemaal tegen de muur van het kantoor aan en spitste ik mijn oren. Misschien kon ik horen of het een jongen of een meisje was.

'... spijt me, meneer Zwart... Ethan en ik...'

'Zijn het er twee?' riep ik verbaasd, waarna ik snel een hand voor mijn mond sloeg.
Ik moest me echt even inhouden, straks  hoorden ze me nog.

Megan, sukkel dat je bent.

'Prettige dag nog, en doe goed jullie best!' hoorde ik Zwart toen zeggen, waarna ik geschrokken omhoog veerde.

'O, shit.' Vlug schoof ik mijn stoel terug naar de oorspronkelijke positie en ging er zo normaal mogelijk op zitten. Nog geen twee seconden later ging de deur van het kantoor open en met ingehouden adem wachtte ik op de persoon die naar buiten zou komen.

'Oh, en meneer Styles, geef je moeder veel beterschap van mij.'

Meneer Styles.

Ik stelde me voor hoe de mysterieuze, nieuwe jongen naar hem knikte en zette me schrap. Een paar tellen later kwam hij het kantoor uitgelopen en ik moest moeite doen om mijn mond niet open te laten vallen van verbazing.

Holy. Shit.
Wat was hij knap.

'Sorry, wat?'

Geschrokken keek ik op. Zodra we oogcontact maakten, voelde ik meteen mijn wangen rood kleuren. Twee heldere, groene irissen staarden me intens aan en ik vergat spontaan hoe ik moest praten.

Kom op, Megan, normaal doen.

'Whatever.' Hij haalde geïrriteerd zijn schouders op en liep langs me heen richting de gangen. Zijn leren jas kraakte bij elke stap die hij zette en beschaamd stond ik op.

'Nee, wacht!' riep ik snel. 'Sorry, ik was gewoon-'

'Mevrouw Jones? Komt u verder.'

De jongen deed alsof hij me niet hoorde en liep de hoek om. Zuchtend liet ik me weer op de stoel vallen, om vervolgens weer met een ruk op te staan.

De conrector. De conrector stond al op me te wachten.

'Sorry, meneer Zwart, ik ben er niet helemaal bij vandaag geloof ik,' verontschuldigde ik me snel. Gelukkig begon hij te glimlachen.

'Dat geeft niet. Het gebeurd ook niet elke dag dat we een nieuwe leerling krijgen, zeker niet zo'n jongen die jullie dames bestempelen als knap, toch?'

'Wat? O, nee, dat was niet-'
Maar voordat ik mijn zin überhaupt af kon maken, was de man al zijn kantoor in verdwenen. Hoofdschuddend besloot ik om zijn voorbeeld maar te volgen en de situatie te laten voor wat hij was. Ongemakkelijker dan dit kon het toch al niet worden.

'Gaat het wel goed thuis, Megan?'

Of wel. Zucht.
Daar gingen we weer.

*
*