His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 19 ~

Niemand had in de gaten wat er aan de hand was. Niemand wist wié ze eigenlijk waren, waarom ze daar waren en de reden van hun gesprek. Een gesprek dat, als het aan Mckenzie lag, nooit plaats had gevonden.

Maar het lag niet aan hem.

'Ik ga er niet omheen draaien,' begon Clay, terwijl hij een slok uit zijn glas whiskey nam, de man naast hem strak aankijkend. 'Waarom heb je je niet aan de afspraak gehouden?'

'Gaat je geen fuck aan.'

Clay grinnikte. 'En waarom dan wel niet?'

De man haalde zijn schouders op en nam een zoveelste slok uit zijn glas. Clay wist wel van verhalen dat hij was afgetakeld naar een alcoholist, een drankverslaafde, maar dat het zo erg was... dat had hij niet verwacht. In de tijd dat hij net één slok had genomen, had Mckenzie zijn glas al bijna leeg. Als hij dat al zo snel achterover kon gieten, wilde Clay niet eens wéten hoeveel bier die man op een dag dronk. Of sterke drank...

'Je komt net kijken,' zei Mckenzie toen, waardoor Clay's gedachten bubbel knapte. 'Waarom zou ik dan met jou praten?'

'Slap excuus,' kaatste Clay terug. 'Je zou eigenlijk met Bullseye praten - niet met mij.'

Mckenzie schudde zijn hoofd. 'Dat bedoel ik - je denkt niet eens over al je opties na.'

Clay snoof. De man begon lichtelijk op zijn zenuwen te werken. Het liefst was hij van zijn barkruk afgesprongen en gooide die hem tegen Mckenzie's gezicht aan - maar dat kon niet. Los van het feit dat de vrouw achter de bar dan geheid de alarmknop indrukte, had Clay de man ook nodig. Hij had waarschijnlijk niet alleen een enorme toevoeging aan hun club, maar ook informatie van onschatbare waarde. Dat moest bijna wel - waarom had hij anders zoveel moeite gedaan om toentertijd te verdwijnen?

Clay haalde diep adem en kalmeerde zichzelf van binnen. Vervolgens hief hij zijn hoofd, keek Mckenzie zo quasi-vriendelijk mogelijk aan, en antwoordde: 'Waarom vertel je me niet gewoon wat je wilt?'

'Omdat het niet gaat om wat ík wil.'

Clay fronste. 'Om wie dan?'

'Er zijn dingen... veranderd. Ik ben niet meer de persoon die ik was, de persoon die jullie kennen... ik ben de Tornado niet meer.' Hij zuchtte en sloeg het laatste beetje whiskey dat hij had achterover. 'Dus nee, ik doe niet weer mee. Nooi meer. En jullie zouden trouwens ook helemaal niks aan me hebben.'

Clay zuchtte. Dit was eigenlijk precies waar hij bang voor was - dat hij de Tornado niet over zou kunnen halen. Alleen op deze manier kreeg hij niet eens de kans... daarbij geloofde hij hem niet. Het was te oppervlakkig, te simpel, alsof hij door iemand onder druk werd gezet.

Alsof hij bedreigd werd.

'Weet je wat,' zei Clay toen, terwijl hij zijn hand op de mans schouder legde en naar hem toeboog, zodat zijn mond zich net naast diens oor bevond. 'Ik weet dat je bullshit lult, en ik weet ook dat je geen keus hebt. Als ik gelijk heb, kom dan vanavond om elf uur bij de bekende vijver, die met die stenen. Je weet het wel. En als ik geen gelijk heb, nou...' Clay boog weer terug, gooide zijn whiskey achterover en liet zich van de barkruk glijden. 'Dan ben je niet alleen afgetakeld naar eenzame alcoholist, maar heb je ook je broeders verraden. Dan ben je het niet eens wáárd om de Tornado te zijn.'

En met die woorden draaide Clay zich om en verliet hij de kroeg, Mckenzie verbaasd achterlatend.

'En nu maar hopen dat ik gelijk heb.'

***
**
*
[A/N]

Sorry dat het wat langer duurde en het hoofdstuk een beetje kort is - maar ik zit in mijn tentamen weken! Ik ga nu weer sneller updaten, promise.

Bedankt voor jullie geweldige support ❤️❤️