His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 4 ~

{Megan}

Ik had geen idee hoe laat het was toen ik eindelijk mijn kamerdeur durfde te openen en zachtjes de overloop op liep. De blauwe buitenlucht had plaatsgemaakt voor een donkere sterrenhemel en ik had de bomen van groen zien veranderen naar zwart. Het was dus hoe dan ook avond.

Niet dat dat veel uitmaakte.

Voetje voor voetje sloop ik over de beige vloerbedekking de overloop over, richting de trap. Ondertussen spitste ik mijn oren. Ik had nog geen geluiden van beneden vandaan horen komen, wat betekende dat mijn vader ofwel op bed lag, ofwel beneden was. Conclusie: Ik had helemaal niets aan die informatie.

Hopelijk hoorde hij me gewoon niet.

Langzaam en op mijn hoede sloop ik de trap af. Tree voor tree, zo stil mogelijk, en zodra ik beneden in de hal stond durfde ik mijn adem pas te laten ontsnappen. Soms voelde ik me net een ninja (of een gevangene) door al dat stiekeme gedoe en de adrenaline die het me gaf door zo stilletjes mogelijk door mijn eigen huis te lopen was bizar. Het was niet normaal - natuurlijk was het niet normaal - maar voor mij was het al een flinke poos de realiteit. Sinds mijn moeder ons verlaten had, om precies te zijn.

En ik wist nog steeds niet waarom.

Een zucht rolde over mijn lippen en zo stilletjes mogelijk ging ik voor de woonkamerdeur staan. Ik legde mijn vingers op de klink, voelde hoe mijn hart in mijn keel klopte en hoe mijn bloed door mijn aderen gierde. Het was alsof ik ging inbreken, alsof ik iets heel ergs ging doen, iets wat echt absoluut niet mocht. En technisch gezien was dat ook zo, aangezien mijn vader het heel erg duidelijk had gemaakt dat ik naar boven moest gaan. Misschien had hij niet letterlijk gezegd dat ik daar moest blijven maar hell, dat hoefde hij ook echt niet uit te spreken.

'Op hoop van zege,' fluisterde ik zacht. Mijn vingers duwden de deurklink naar beneden en lieten bijna geruisloos de deur openzwaaien. De donkere woonkamer werd zichtbaar en opgelucht liet ik mijn adem ontsnappen. Als het licht uit was, was mijn vader hoogstwaarschijnlijk naar bed gegaan.

Of weer naar de kroeg.

Blij met het beetje geluk dat ik vandaag toch nog had gekregen, liep ik naar de keuken. Nog steeds was ik op mijn hoede (hij kon namelijk elk moment binnenkomen of toch aanwezig zijn) maar de echte adrenaline kick was er vanaf. Nu was alles wat ik nog kon doen, hopen op het vinden van wat eten. Sinds mijn vader me naar boven had gestuurd, had ik nog helemaal niets gegeten en dat was minstens vier uur geleden. Mijn ogen vermeden expres de klok die boven het aanrecht hing, puur omdat ik bang was dat het al een uur of drie in de nacht zou zijn, wat betekende dat ik niet meer dan een paar uurtjes slaap zou kunnen pakken voor ik naar school moest.
Alweer.

Hoofdschuddend trok ik de koelkast open. Tot mijn verbazing zag ik een stenen bord liggen, met daarop een halve pizza. Dankbaar trok ik het uit de koelkast, het waarschuwende stemmetje in mijn achterhoofd negerend, en zette ik het bord in de magnetron. Het mocht dan geen vijf-sterren diner zijn, maar het was beter dan niets. Joh, ik kon me de laatste keer dat ik een lekkere pizza had gegeten niet eens herinneren.

In stilte wachtte ik tot de restjes waren opgewarmd en liet ik mijn gedachten afdwalen naar de schooldag die ik er vandaag op had zitten. Ik betrapte mezelf erop dat er telkens één specifieke jongen in mijn herinneringen naar boven kwam. Twee, eigenlijk, maar één die specifiek werd uitgelicht, alsof mijn brein hem onbewust in de spotlights zette.

Harry Styles.

Zijn mysterieuze, groene ogen, donkere krullen en halve glimlach, deden vinders in mijn buik rondfladderen. Ik fronste bij de gedachte aan het gevoel dat hij me gaf, begreep niet hoe het zomaar kon en waarom het gebeurde. Ik kende hem niet eens. Daarbij was de jongen nou niet bepaald vriendelijk tegen me geweest. Ik bedoel, de eerste keer dat we überhaupt contact hadden, was hij gewoon bij me weggelopen. De tweede keer, buiten op het schoolplein, keek hij weer naar me en hadden we ook daadwerkelijk oogcontact, maar toen ik ook maar een kleine glimlach aan hem toonde, keek hij meteen weg. Fronsend, wel te verstaan. 

Om nog maar te zwijgen over die rare botsing in de gang.

Verward door mijn eigen gevoelens schudde ik mijn hoofd en zette ik het inmiddels lege bord in de vaatwasser. Ik wist dat dat eigenlijk niet slim was om te doen, aangezien mijn vader er op die manier achter kon komen dat ik zijn restjes had opgegeten (ook al kon hij dat ook door gewoonweg in de koelkast te kijken) maar vanavond maakte het me niet meer uit. Ik had mijn emotionele pijn al redelijk de kop in kunnen drukken door mezelf fysiek te verwonden (en ook daarvan wist ik dat het uiteindelijk helemaal niets oploste) maar het zorgde er wel voor dat ik verdoofd was. 

En dat was altijd nog beter dan intens verdrietig.

Een paar tellen later had ik alles opgeruimd wat opgeruimd kon worden. Ik maakte aanstalten om weer terug naar boven te gaan en de slaap die ik al had verloren nog proberen in te halen, toen mijn telefoon opeens begon te trillen. 

'Wie kan dat nu nog zijn?' mompelde ik in mezelf, terwijl ik het apparaat uit mijn kontzak viste en naar mijn vergrendel scherm keek. Eén nieuw bericht gaf deze aan, en nieuwsgierig drukte ik op de melding, benieuwd naar de inhoud en de afzender. 

------------------------

Yo E,

Het is geregeld. Ik weet zeker dat hij ons nu niet meer tot last zal zijn. Geef jij dat even door aan Clay? Ik moet het laatste pakket nog even droppen.

Check je morgen wel op school.

- Haz

-------------------------

Geschrokken hapte ik naar adem, terwijl mijn hart een slag miste en ik het opeens heel erg warm kreeg. Mijn handen begonnen te trillen en mijn ogen staarden glazig naar de letters op het scherm van mijn telefoon. Een vreemd, onheilspellend gevoel nestelde zich in mijn binnenste en ik was het hele gedoe met mijn vader op slag vergeten, te verbaasd door wat er zojuist gebeurd was.

Dit bericht was niet voor mij bedoeld. Absoluut niet. En hoe ik het ook wendde of keerde - het was wel redelijk duidelijk voor wie dan wel. Of, belangrijker nog, van wie dan wel. 

'O god,' fluisterde ik zachtjes, terwijl ik er een screenshot van maakte en meteen het nummer van mijn beste vriendin Kira opzocht. 'Fuck, fuck, fuck.' 

Ik wist gewoon bijna zeker dat het om Harry en Ethan ging. Ze waren net nieuw op school, niemand had ze ooit eerder gezien en dan gebeurde ineens dit, iets wat me nog nooit was overkomen en wat ook niet zomaar elke dag bij iedereen voorkwam. 

En waar het ook over ging - het was zeker niets goeds. 

***

Bad boy alert! Stay tuned voor het volgende hoofdstuk en laat me alsjeblieft door een vote of een comment weten wat jullie ervan vinden - dat motiveert me enorm! En dan kan ik rekening houden met jullie wensen, natuurlijk.

En bedankt voor alle reads tot nu toe, dit verhaal staat al op #515 op dit moment in Fanfictie! <3