His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 40 ~

——/-///—-

Die avond zat ik samen met Kira bij haar thuis op haar slaapkamer. Voor het eerst sinds tijden vond mijn vader het prima dat ik daar sliep, en hoewel het haast leek alsof hij blij was dat ik ergens anders heenging, heb ik verder niet gevraagd naar de reden van zijn flexibiliteit. Voor hetzelfde geldt zou hij zich dan bedenken. Ik was blij met zijn antwoord en dat wilde ik zo houden.

'Dekentje?' Kira hielt een donkerrode deken omhoog. Ik knikte.

'Ja, graag.'

Ze glimlachte en ik pakte de deken van haar aan. De stof voelde zacht en vertrouwd, en meteen wikkelde ik hem om me heen. Kira volgde mijn voorbeeld met een roze deken, en ging tegenover me in de kleermakerszit op haar bed zitten.

'Oké. Jij eerst,' zei ze zodra ze haar positie had ingenomen. 'Harry zat ineens op je bed?'

Ik slikte. De herinnering aan dat moment stond nog gedetailleerd in mijn geheugen gegrift, alsof het zojuist gebeurd was. Maar ik had haar überhaupt nog lang niet alles verteld. Nog niet over hoe het etentje was verlopen, wat ik Harry had zien doen, hoe ik daarna Paul tegenkwam in de steeg, dat het dezelfde avond was als dat Anna was vermoord en God mag weten wat nog meer. Hoe moest ik in godsnaam beginnen?

Dat van Paul mocht ik haar echt niet vertellen, hij zou me vermoorden.

Maar ze is mijn beste vriendin...

'Komt er nog wat van?' vroeg Kira ongeduldig. 'Ik moet ook nog!'

'Ga er maar goed voor zitten,' zei ik uiteindelijk, waarop ze me met twinkelende ogen aankeek. 'Dit wordt nogal een verhaal.'

En ik begon te praten. Zonder na te denken, gewoon te praten. De woorden vloeiden automatisch uit mijn mond, een voor een, en voor ik het wist was ik al bijna een uur aan het woord. Kira had me geen enkele keer onderbroken en zodra ik eindelijk aan was gekomen bij het punt dat Harry op mijn bed zat - het Paul-gedeelte had ik overgeslagen - vulde opeens een bekende melodie de slaapkamer. Beide schrokken we op uit het verhaal, waarna ik mijn telefoon tussen de kussen weg graaide en op de display keek wie er belde.

Fuck.

Mijn hart miste een slag.

Clay.

——///——

Geduldig wachtte de blonde man af tot er werd opgenomen. Hij had zich voorgenomen om net zo lang te bellen tot hij gehoor kreeg, want dit was belangrijk en hij zou niet stoppen tot hij zijn zin had gekregen. Er was teveel gaande en hij kon het zich niet veroorloven als Megan in gevaar gebracht werd.
Zeker niet nu de Pitbull in de buurt was.

'Clay?'

Een glimlach verscheen om zijn lippen bij het horen van zijn naam, gesproken door haar stem. Het was een lief en warm geluid.

'Megan,' sprak hij serieus toch vriendelijk. 'Fijn dat je opneemt.'

Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Hij zag al helemaal voor zich hoe ze meisjesachtig en zenuwachtig om zich heen keek, haar slaapkamer door. Of waar ze dan ook was...

'Waar ben je?' Hij hoorde het zichzelf vragen voor hij er erg in had.

'Eh - waarom wil je dat weten?' luidde het antwoord, waarop Clay onhoorbaar zuchtte.

Vrouwen.

'Gewoon, interesse,' loog hij.

'Ik ben bij mijn beste vriendin.'

Hij hoorde gegiechel op de achtergrond en grinnikte. Ergens was het wel aandoenlijk.

'Oké. Ik bel eigenlijk om te zeggen dat we moeten praten, het is belangrijk. Ik kom je om tien uur halen.'

Weer was het even stil. Terwijl hij geduldig wachtte stak Clay een sigaret aan en blies hij de rook in kringetjes naar buiten. Wat ze ook antwoordde, hij ging er sowieso voor zorgen dat ze elkaar vanavond nog zagen. Was het niet voor haar veiligheid, dan wel voor het feit dat ze recht had op de waarheid. En in dit geval was dat het enige wat hem kon helpen om haar te beschermen. Als ze de waarheid niet wist, zou ze überhaupt nooit gaan instemmen met zijn plan. Het plan dat hij nog geen uur geleden bedacht had.

Het moest lukken.

'Vooruit,' ging ze uiteindelijk overstag, waarschijnlijk met dank aan haar vriendin. 'Maar je brengt me hier ook weer terug.'

Dat zal niet gaan.

Hij glimlachte. 'Natuurlijk, schoonheid. Wat is het adres?'

——///——

Om klokslag tien uur hoorde ik de luidruchtige Harley Davidson van Clay de straat in komen rijden. Meteen schoot Kira van haar bed naar het raam, waar ze haar gezicht zo dicht mogelijk tegenaan drukte. Volgens mij wilde ze kostte wat het kost de 'Blonde God' opnieuw in levende lijven zien.

'Je hebt zo'n geluk,' zwijmelde ze. 'Styles en deze... deze man.'

Ik lachte. 'Nou, wat een feest - ze slaan elkaar waarschijnlijk nog net niet de hersens in.'
Terwijl ik het zei besefte ik me dat dat nog best wel eens een kern van waarheid kon bevatten.

'Nou, go girl!'  riep Kira enthousiast zodra Clay met zijn motor voor de deur stond en het ding tijdelijk uit had gezet. 'Ik zie je straks met alle juicy details.'

Als ik toen geweten had dat ik Kira voorlopig niet weer zou zien, was ik nooit naar buiten gegaan.