His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 37 ~

—————-
Daar stond ze dan. Grote, geschrokken ogen en met haar mond een beetje halfopen. Het was alsof ze een geest zag, alsof ze iets zag wat er niet hoorde te zijn, en hij kon haar reactie moeilijk peilen. Was het verbazing? Schrik? Woede?

Nee, zei hij tegen zichzelf. Zo mag je niet denken.

'Hi.' Hij glimlachte half.

'Wat... wat doe jij hier?' vroeg ze, zonder ook maar een stap te verplaatsen. 'Mijn vader...'

De jongen met de donkere krullen stak zijn hand in de lucht. 'Je vader zit nog in de Rode Dame. Voorlopig komt hij daar niet weg.'

Ze sloeg haar armen over elkaar en trok een wenkbrauw op. Het was arrogant en verbaasd tegelijk.

Een kriebel schoot door zijn onderbuik.

'En dat weet jij omdat?' vroeg ze.

Hij haalde zijn schouders op, en koos zijn woorden heel voorzichtig.

'Hoe minder je weet hoe beter.'

Ze rolde met haar ogen. 'Natuurlijk. Is dat ook wat je zei tegen dat meisje? O, nee, wacht - je was te druk met haar te tongen.'

Oef. Die had hij kunnen verwachten.

'Megan...' begon Harry, maar ze schudde haar hoofd.

'Nee, niet Mègan. Ik weet precies hoe het dan gaat,' zei ze, en hij kon de pijn in haar stem bijna voélen.
'Namelijk als volgt: eerst biedt jij je excuses aan, daarna vertel je dat het niets betekende, dat het maar een dronken kus was, en dat ik de enige voor je kan zijn dit dat en - nee.'

Hij slikte. Dat was eigenlijk wel precies wat hij wilde zeggen. En niet als een of andere gare smoes, maar meer omdat het echt waar was. Oké, en het feit dat hij haar jaloers wilde maken omdat ze achter zijn rug om toch met Clay was meegegaan, ondanks dat hij haar dat nadrukkelijk afgewezen had.
Maar waarom? De vraag spookte sindsdien al door zijn hoofd. Waarom deed het hem zoveel? Hij kon zowat elke chick krijgen die hij wilde, ook meisjes die mooier waren dan Megan, dis slanker waren dan Megan, die ouder waren, jonger waren... maar dat wilde hij niet.

Hij wilde háár.
Haar en haar alleen.

***
{Megan}

Met mijn armen over elkaar geslagen staarde ik de jongen met de donkerbruine krullen aan. Ik moest moeite doen om mijn tranen in bedwang te houden, om niet in janken uit te barstten en om mezelf niet gewoon in zijn armen te gooien. De neiging was zo groot. De behoefte aan zijn warmte, aan de spanning... alles. Maar ik ging het niet doen. Niet voordat hij de echte reden achter zijn zoen-actie vertelde. Was het wraak? Jaloezie?
Wat was het?

Het was zeker geen domme, dronken kus. Daarvoor was de timing en de plaatsing té toevallig.

Maar wat dan wel?

'Kom bij me zitten,' zei hij toen op gebiedende toon. Hij klopte met zijn hand naast hem op het bed.

Ik schudde mijn hoofd. 'Wat denk je zelf?'

'Ik denk dat je daar helemaal niet wilt blijven staan,' zei hij met een grijns, al was het een voorzichtige. 'Of wel?'

Ik haalde mijn schouders op. Nee, natuurlijk wilde ik hier niet blijven staan. Natuurlijk had de jongen meer dan gelijk. Maar dat ging ik hem echt niet zo gemakkelijk vertellen. Nee, dit was nog niet voorbij.

Ik gaf me nog niet gewonnen.

'Ik wil eerst de reden weten,' hoorde ik mezelf zeggen. 'Waarom die kus? Waarom daar?'

Ik keek hoe hij op zijn lip beet en onderdrukte de neiging om hetzelfde te doen. Hij dacht diep na, overwoog waarschijnlijk zijn opties - waarheid, geen waarheid - en leek toen tot een beslissing te zijn gekomen.

'Omdat je niet hebt geluisterd.'

Ik zuchtte hoorbaar en kantelde mijn hoofd een stukje naar links, terwijl mijn ogen de zijne vasthielden. 'Niet geluisterd?'

'Dat zei ik, ja.'

'Hoe bedoel je dat?'

Hij haalde een hand door zijn krullen en keek van me weg. Even leek het alsof hij keihard tegen me zou uitvallen, maar hij deed het niet. Integendeel, zijn stem leek opeens een zachtere ondertoon aangenomen te hebben.

'Ik zei tegen je dat je niet met die gast mee moest gaan, dat hij foute boel is. Jij deed alsof je me begreep, toch?'

Ik knikte. Daar had hij gelijk in.

'En toch... toch ging je achter mijn rug om naar de pizzeria, met hem. Correct?'

'Ja, maar-'

'Nee, stop,' zei hij, inmiddels weer op de normale, kille toon die in van hem gewend was. 'Jij wilde mijn reden weten, dus dan krijg je die.'

Ik knikte en perste mijn lippen op elkaar, als teken dat hij onverstoord door mocht gaan.

'Goed. Nou, snap je hoe dat voor mij was? We hadden een afspraak, Megan. Dit,' hij wees van zichzelf naar mij en terug, 'zouden we alleen doen, maar dan ook alléén, als jij zou doen wat ik zeg. Heb je dat gedaan?'

Ik slikte. Shit.

'N-nee...'

Hij gooide zijn handen in de lucht en glimlachte half. 'Precies!'

'Maar... maar dan hoef je toch niet...' ik pauzeerde even, koos mijn woorden zorgvuldig, 'dan hoef je mij toch niet te, eh, te...'

'Te achtervolgen?'

Ik knikte voorzichtig. 'Precies. Dat is niet bepaald normaal, of wel?'

Hij begon te lachen. Eerst gegrinnik, toen een harde, schelle lach. Ik kon niet goed peilen of het nou oprecht of sarcastisch was en kippenvel verspreidde zich over mijn lichaam.

'Achtervolgen,' herhaalde hij toen, alsof hij zichzelf ervan wilde verzekeren dat hij het goed had gehoord. 'Denk je echt dat ik jou achtervolg?'

Een steek schoot door mijn lichaam. 'M-misschien.'

Hij snoof hoorbaar en keek me toen weer recht aan. Zijn ogen twinkelden op een vreemde manier, mysterieus, alsof hij dit heel amusant vond.

Op de een of andere manier maakte het hem sexy.

'Luister,' zei hij toen, weer op serieuze toon, 'ik achtervolg je niet. Zo ben ik niet. Maar Clay...' Hij schudde zijn hoofd en haalde zijn schouders op. 'Clay volg ik wel.'

'Wat?' flapte ik eruit. 'Waarom?'

Hij grijnsde een rij witte tanden bloot en de blik in zijn ogen verraadde zijn antwoord al.

Verdorie.

'Laat me raden,' zei ik daarom, 'het is beter als ik dat niet weet?'

Hij maakte een goedkeurend gebaar. 'Correct.'

Ik rolde met mijn ogen en besloot om het voor nu op te geven. Harry zou denken dat het klaar was, dat ik het erbij zou laten, maar niets was minder waar. Spuugzat was ik van al die 'het is beter dat je het niet weet' verhaaltjes, en ik zou er alles aan doen om erachter te komen wat hij te verbergen had. Zeker na dat hele gedoe rondom Anna...

Ik slikte.
Arme Anna.

'Vooruit,' zei ik vervolgens, waarna ik naar hem toeliep en naast hem ging zitten. 'Jij je zin. Maar doe dat alsjeblieft niet weer.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Als jij geen domme shit achter mijn rug om gaat doen.'

Ik deed mijn mond open voor een tegen antwoord, maar voordat ik iets kon zeggen drukte hij zijn lippen op de mijne en gaf ik het op.

Tijdelijk.

Ik zou er hoe dan ook achter komen. Hij, Ethan, Clay - ze waren allemaal met elkaar verbonden. Dat moest wel.

Er was alleen één probleem:
Kira.

Hiervoor had ik mijn beste vriendin nodig.

****
***
**
*