His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 6 ~

Met  donkere ogen staarde de jongen naar zijn bebloede handen. De huid op zijn knokkels was beschadigd, kapot geslagen, en bloed sijpelde langzaam uit de wondjes over zijn vingers heen. Het was een aanzicht die hij niet voor de eerste keer zag. Shit, eigenlijk was het zelfs niet op één hand te tellen hoe vaak hij zijn knokkels kapot had geslagen. Het was voor hem een doodnormale zaak geworden.

'A-alsjeblieft.'

De jongen met de donkere krullen gromde en ging op zijn knieën naast het slachtoffer zitten. Deze lag met zijn rug op de tegels van een vies steegje, bloedend en nat geregend, zijn kleren in flarden om zijn lijf heen hangend. Hij jammerde. Hij smeekte. Hij probeerde er alles aan te doen om niet nog een keer geslagen te worden, om hier misschien zelfs levend uit te komen, maar diep van binnen wist hij al dat hij geen schijn van kans meer maakte. Hij was ten dode opgeschreven en het was zijn eigen, domme schuld geweest.

'Je krijgt de groeten van Clay,' sprak de jongen toen, een sarcastische toon door zijn stem heen vloeiend. 'En laat dit een les voor de rest zijn.'

Het slachtoffer probeerde nog tegen hem in te gaan, een laatste poging om zijn eigen leven te redden - maar het was tevergeefs.
Hij kon de knal die door het steegje galmde al niet eens meer horen.

***

{Megan}

Het tikken van de klok deed mijn oren gonzen. Nog een halfuur, dertig minuten, en dan ging de laatste bel - het teken dat we vrij waren. Of, nou ja, de meeste van ons. Ik moest natuurlijk nog nablijven.

En Harry Styles ook.

Terwijl de stem van mevrouw Zwart, onze Engels docente, naar de achtergrond vervaagde, dacht ik terug aan de rest van de dag. Kira en ik hadden zo onopvallend mogelijk de twee jongens, Harry en Ethan, weten te achtervolgen. Erg wijs werden we er niet van, want elke keer als het pauze was en we eindelijk een kans hadden om hen af te luisteren, verdwenen ze weer. Drie pauzes achter elkaar reden ze met hun motoren de parkeerplaats af en keerden ze precies vijf minuten voor de bel weer terug. Paul en Jacob hadden ons al ten zeerste afgeraden om onze neus in andermans zaken te steken (zeker van jongens zoals hen, had Jacob gezegd) maar Kira en ik waren niet van plan om zomaar op te geven. Harry en Ethan hadden een geheim en wij wilden daar kostte wat het kost achter komen.

En misschien zelfs meer.

Hoe ik het ook wendde of keerde - ik viel op Harry Styles. Zijn gevaarlijke uiterlijk trok me aan, met zijn donkerbruine krullen, intens groene ogen en biker-look. Hij zorgde er zelfs voor dat ik roken aantrekkelijk vond, iets wat ik normaalgesproken echt verachtte.

Maar niet bij Harry. Bij hem leek alles wat hij deed sexy en mysterieus.

En dat was nou net mijn zwakke kant.

Een halfuur van verveling en voor me uit staren later, ging eindelijk de laatste bel. Het geschraap van stoelpoten weerklonk door het hele klaslokaal en één voor één verlieten de leerlingen de ruimte. Sommigen spraken nog wat af na school, terwijl anderen nauwelijks met elkaar communiceerden. Ik behoorde tot die laatste groep.

Er was gewoon niets aan hen dat ik interessant vond.

'Goed. Megan, jij kan hier blijven,' zei mevrouw Zwart zodra ik mijn tas in had gepakt. Verward trok ik een wenkbrauw op en keek ik haar aan.

'Hoe bedoeld u? Ik moet nablijven,' zei ik een tikkeltje chagrijnig, waarop ze glimlachte en naar me knikte.

'Weet ik. Nablijven wordt in dit lokaal gedaan.'

Oh.

'S-sorry, dat, eh, dat wist ik niet,' zei ik wat ongemakkelijk, waarna ik mijn spullen weer uit mijn tas haalde en achterover leunde in mijn stoel. Wist ik veel waar het nablijven was - ik had het in mijn hele school carrière nog nooit hoeven doen.

'Alleen maar een goed teken dat je dat niet weet,' lachte de docente toen, terwijl ze haar tas begon in te pakken. Mevrouw Zwart was al sinds het eerste jaar mijn docente Engels en hoewel ze eigenlijk best wel oké was, zag ik altijd tegen haar lessen op. Het was niet per se het vak dat ze gaf (ik vond talen eigenlijk best wel leuk) maar meer de mensen die in de klas zaten en de manier waarop ze altijd leerlingen naar voren riep om iets te gaan beantwoorden. Vertaling: een gratis reden voor de hele klas om mij, of iemand anders, uit te lachen.

'De docent en andere leerlingen zullen er zo wel aankomen. Blijf tot die tijd maar rustig zitten.'

'Ik was ook niet van plan om op te staan,' zei ik schouderophalend. Ik zag aan haar blik dat ze mijn opmerking niet echt kon waarderen, maar dat boeide me niet. Ik moest ja toch al nablijven.

Een aantal seconden later verliet mevrouw Zwart het klaslokaal. Een stilte viel over me heen en ik liet een zucht over mijn lippen rollen. Het was een combinatie van irritatie, verveling en zenuwen. Zenuwen voor het zien van Harry, hoe stom dat ook was.

Als ik zijn armen eens om me heen zou mogen voelen...

Het geluid van de deur die open werd gedaan bracht me weer terug bij het hier en nu. Ik sloeg mijn armen over elkaar en staarde naar de kalende man die naar binnen liep. Zonder iets te zeggen, liet hij zijn schoudertas naast het bureau op de grond vallen en plofte hij in de zwarte bureaustoel. Zijn dikke buik paste nog maar net tussen hem en het bureau en ik moest moeite doen om mijn lach in te houden. Was dit serieus een leraar die het nablijven regelde? Die ons moest aanpakken? Dit ging tot nu toe nog helemaal prima.

Maar mijn zelfverzekerdheid verdween als sneeuw voor de zon toen ik metalen ringetjes tegen leren laarzen aan hoorde tikken. Ik voelde mijn hartslag versnellen en mijn wangen rood worden, en zodra de jongen de klas binnenstapte met Ethan recht achter hem, durfde ik bijna niet te kijken.

Hij. Was. Zo. Knap.

'Harry Styles,' zei hij met een diepe stem tegen de leraar, die enkel knikte en een kruis zette op zijn aanwezigheidslijst. Ethan volgde Harry's voorbeeld en ongeïnteresseerd liepen ze naar twee tafeltjes helemaal links in de klas.

Verdomme, waarom zat ik rechts?

Zo nonchalant mogelijk blikte ik opzij. Mijn blik kruiste kort met die van Ethan (ik snapte best waarom Kira op hem viel) en verlegen sloeg ik mijn ogen neer. Als oogcontact met Ethan dit al met me deed, wat gebeurde er dan wel niet als Harry me van dichtbij betrapte op staren? Misschien zou ik dat wel niet eens overleven.

Het zachte getril van mijn telefoon leidde me af van mijn gedachten en zodra er nog een aantal leerlingen de klas binnenkwamen en de leraar afgeleid was, pakte ik het apparaat uit mijn tas en klikte ik het binnengekomen SMS'je aan. Mijn hart begon direct sneller te slaan bij het zien van de afzender en ik had het gevoel dat ik opsteeg vanuit mijn stoel. Alles om me heen leek plotseling te vervagen naar de achtergrond en met grote ogen staarde ik naar de zwarte letters op het display.

Dit kon niet waar zijn.

------------------------

Parkeerplaats na school.

En kom alleen. Ik weet dat je mijn SMS gisteren hebt ontvangen.

- H.S.

-------------------------

Met trillende vingers stopte ik mijn telefoon weer terug in mijn tas en probeerde ik zo normaal mogelijk op mijn stoel te blijven zitten. Ik voelde twee paar ogen vanaf de linkerkant van het klaslokaal  op mijn lichaam brandden en met mijn hart in mijn keel keek ik opzij. Mijn blik vond meteen de intens groene van hem en het leek alsof de tijd bevroor, alsof alleen hij en ik op deze wereld waren. Iets in zijn ogen gaf me het gevoel dat ik het meest bijzondere persoon op aarde was en mijn angst maakte plaats voor een nieuw soort opwinding. Adrenaline. Harry Styles gaf me een soort kick dat ik nog nooit gevoeld had en zodra ons oogcontact verbroken werd, voelde ik het gevoel na sudderen in mijn hele lichaam. De jongen was als drugs - ik had het nog nooit geprobeerd maar wilde het al te graag een keer proberen. Hij was verslavend, mysterieus en bovenal - gevaarlijk.

En ik wenste dat ik daar nooit achter was gekomen.

***
[a/n]

vote/comment & volgende hoofdstuk zal snel weer komen!