His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 26 ~

- 2 JAAR GELEDEN -

Een jaar. Een heel jaar was verstreken, en nog altijd was hij op de vlucht. Weg van  De Pitbull, weg van Bullseye en weg van zijn familie. De motorclub, zijn broeders, de mannen en jongens waarmee hij al zoveel herinneringen had opgebouwd. Hij had zoveel tijd en zoveel moeite gestoken in het opzetten van dit plan, alles goed bekeken en tot in de puntjes uitgewerkt, maar het mocht blijkbaar niet baten. Hoe had hij ook in godsnaam kunnen weten dat zijn partner, zijn béste vriend, hem zou verraden? En niet zomaar, nee, hij wilde hem echt buitenspel zetten. 

Of, beter gezegd, Bullseye wilde Mckenzie vermoorden. 

Gelukkig was hij slim geweest. Het moment in het huis waarin alles duidelijk werd, waarin Mckenzie erachter kwam dat hij aan alle kanten werd genaaid, was tevens ook het moment dat hij kon ontsnappen. 

En alles was zo snel gegaan. Het ene moment stond hij oog in oog met zijn broeder die hem wilde vermoorden, en het andere moment was de ruimte gevuld met dikke, grijze rook, wat De Tornado de kans gaf om te ontsnappen. Het moment dat hij zijn bijnaam had verkregen.

Hij werd namelijk niet voor niets tegenwoordig 'De Tornado' genoemd. 

Rookbommen waren eigenlijk nooit zijn specialiteit geweest. Nee, plannen en lef hebben, dat waren twee woorden waar iedereen aan dacht als ze het over Mckenzie hadden. En toch, om de een of andere reden, had hij die dag een rookbom meegenomen. Gewoon, voor de zekerheid, als eventuele noodontsnapping. Gelukkig voor hem had hij dit nooit aan Bullseye verteld, puur omdat hij er bijna zeker van was dat die het een dom plan zou vinden. 

'Mocht het misgaan, dan schieten we gewoon onze weg naar buiten,' had zijn ex-partner dapper gezegd. 'Zolang we De Pitbull maar meenemen.' 

Wat was dat een enorme leugen geweest. 

Zoals alles tussen hem en Bullseye, eigenlijk. 

Mckenzie zuchtte en rolde op zijn zij. Het bed waarin hij zich bevond was comfortabel en de slaapkamer was knus. Het mocht dan wel niet zijn oorspronkelijke huis zijn - maar toch. Het was een huis. Een huis waarin hij samen met zijn dochter woonde, onder een valse naam, aan de andere kant van de stad. Vlakbij, maar toch ver weg. 

Soms vroeg de man zich af waarom hij niet gewoon naar een ander land was gevlucht. Hij had het zo kunnen doen: spullen inpakken, Megan op de hoogte stellen, samen naar het vliegveld en weg. Weg van hier, weg van de club, weg van Bullseye... 

Maar daar was het al te laat voor. Meteen een uur nadat Mckenzie zijn ontsnapping had gepleegd, kreeg hij bericht van Bullseye. Een dreigement. 

'Als ik erachter kom dat je dit aan iemand vertelt of als je probeert te vluchten, dan maak ik je af. Ik schiet je dwars door je kop, nadat je je dochter voor je neus hebt zien sterven.' 

Precies dat was de reden geweest dat Mckenzie had besloten om in de buurt te blijven. In het zicht, maar toch ook weer niet. Hij had zijn leven omgegooid: zijn uiterlijk was anders, zijn gedrag was anders, zijn huis was anders en zijn naam was anders. Hij was niet meer de lieve Ronald Mckenzie: familieman en stoere vader die enkel en alleen erg streng was als het jongens betrof. Nee. Hij was nu Ricardo Jones, alcoholist en nietsnut. Een regelrechte klootzak. 

En juist dat was de reden dat Bullseye hem in een jaar tijd nog niet had gevonden. Of, nou ja, misschien had hij hem al wel gevonden, maar vond hij het gewoon niet meer de moeite waard om de man te vermoorden. Het leek immers toch al alsof hij was afgegleden naar een diep, diep dal. Misschien dat Bullseye de pijn die Mckenzie zijn dochter aandeed nog wel bevredigender vond dan dat hij hem daadwerkelijk zelf van de aardbodem verwijderde. 

Het was ziek. Echt totaal ziek.  

En het ergste was nog wel, dat Mckenzie er helemaal niets aan kon doen.

***

Vinden jullie het wel tof dat deze schuingedrukte stukken in de derde persoon worden verteld? Dat leek mij het meest duidelijk, namelijk. :)

Laat het weten in de reacties!! <3