His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 32 ~

[Megan]

Uitgeteld liet ik me op het matras vallen. Het leek wel alsof de dag honderd jaar had geduurd, met alles wat er was gebeurd - en niet was gebeurd. Het etentje met Clay spookte door mijn hoofd als een YouTube filmpje die je over en over opnieuw liet afspelen, elke keer opzoek naar nieuwe aanwijzingen en informatie. Alsof ik wilde dat er iets af te leiden was dat te maken had met Harry, iets wat erop wees dat Clay ook in het complot zat, waardoor het leek alsof zij samen dit hele plan hadden bedacht, puur en alleen om mij te kwetsen. Of bang te maken.

Maar ik kon niets vinden.

En natuurlijk kon ik niets vinden. Waarom zou Clay, een van de meest volwassen personen dan al niet mannen in mijn leven, meewerken aan zoiets kinderachtigs als een gemeen plannetje? En voor wat? Het was niet zo dat als ik Harry zou haten, ik ineens in Clays armen zou vallen.

Of wel?

Het duizelde me. Dat, en de rode wijn die ik bij het etentje iets te snel had opgedronken. Het was allemaal zo rap gegaan... en toen nog die steeg. De beruchte steeg. De alles veranderende steeg? Nee, oké, dat was wel een tikkeltje overdreven. Maar toch - die steeg had heel wat dingen aan het licht gebracht. 

Met een zucht draaide ik me om en liet ik mijn ogen over mijn beste vriend glijden. Na zijn openbaring, het eerlijk opbiechten van zijn drugsgebruik - cocaïne - hadden we besloten om samen naar zijn huis te gaan. Ik kon wel bij hem logeren, zei hij, en daar had ik natuurlijk direct mee ingestemd. Het was niet dat mijn vader me per se heel erg miste, of zo. En anders werd hij maar boos - dat had ik er in dit geval wel voor over. Alleen zijn wilde ik toch niet. 

'Megan?' fluisterde Paul na een tijdje. 

'Ja?' fluisterde ik terug.

Een zucht rolde over de jongen zijn lippen, terwijl hij naar het plafond staarde. Zijn ogen waren vochtig, maar knipperden nauwelijks. Ik kon me niet voorstellen hoe zwaar het voor hem moest zijn... 

'Beloof je dat we dit voor nu onder ons houden?' vroeg hij toen, waarna hij zijn blik losscheurde van het plafond en mij aankeek. 'Ik wil Jake niet meteen weer ongerust maken, snap je?'

Ik knikte. 'Natuurlijk, Paul, jij zegt het maar.'

Hij glimlachte dankbaar en draaide zijn hoofd weer terug naar boven. 

'Weet je,' begon hij toen, zijn blik dit keer wel op het plafond houdend. 'Ik had me oorspronkelijk voorgenomen om niets te zeggen. Ik...' hij beet even op zijn onderlip en zuchtte, 'ik dacht dat ik het wel alleen aankon.'

'Kunnen is misschien het probleem niet,' antwoordde ik, terwijl ik mijn hand op zijn arm legde. 'Willen wel. Als in, zoiets moet je niet alleen willen doen.'

Paul glimlachte en knikte. 'Ik schaamde me ervoor,' gaf hij toe. 'Het was zo lang geleden, en ik was zo bang dat als het uitkwam jullie diep teleurgesteld zouden zijn... en dan vooral Jake.' Hij zuchtte. 'Ik kan hem echt niet kwijtraken, Meg,' zei hij tenslotte, als een soort constatering. Een eindstand. 

Zijn belangrijkste conclusie en verklaring voor dit alles.

Ik knikte. 'Dat begrijp ik.'

En dat was waar. Zelf had ik nog nooit drugs gebruikt - oké, ik had heus wel eens een joint gerookt, maar harddrugs echt nog nooit -  toch kon ik wel begrijpen wat hij bedoelde. Je wilt iemand niet teleurstellen met je eigen - domme - gedrag. Zeker niet iemand waar je van houd, waar je om geeft...

Opeens moest ik weer aan mama denken. Aan haar lange, rode haren en haar felgroene ogen, precies zoals de mijne. Aan haar lach, haar betoverende uitstraling... we hadden het zo goed samen, ik hield zo ontzettend veel van haar... 

'Moet je nou huilen?' vroeg Paul geschrokken, wat mijn gedachtebubbel liet knappen. 'Zo... zo erg is het toch niet? O-of wel?' 

Ik schudde snel mijn hoofd en veegde een traan weg met de rug van mijn rechterhand, waarna ik mijn hoofd opzij draaide om mijn beste vriend aan te kijken. 

'Nee... dat is het niet,' zei ik zachtjes. 'Ik... ik moet ineens aan mijn moeder denken.' 

Paul knikte begripvol. 'Gewoon even aan vroeger.'

'Ja, precies. Vroeger.'

We lachten. Oprecht gelach, het soort dat je buik deed krampen en je ogen vochtig maakte. Het was een betoverend, helder geluid en precies daar, precies op dat moment, zou ik willen wensen dat het voor altijd was. 

Maar na een paar minuten vervaagde het geluid, maakte het plaats voor regelmatige ademhalingen en vielen we beide in een diepe maar dankbare slaap.

De volgende dag zouden we alles wel weer onder ogen komen.

Fuck.