His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 33 ~

Met een klap knalde de deur van het clubhuis dicht. Het geluid liet de muren trillen en echode hard na, alsof de knal zelf door de gang heen naar de openbare ruimte vloog.

Het kon hem weinig tot niets schelen.

Met zijn gezicht op onweer stampvoette de blonde man richting de ruimte die zij bestempelden als woonkamer met zuipbar. Het was ongeveer half een 's nachts, wat betekende dat er amper iemand aanwezig zou zijn. En juist dat was de bedoeling.
Hij hoefde maar een iemand te hebben. Een specifiek persoon, met donkerbruine krullen en groene ogen. De jongen die zijn avond had verpest. Een beetje zuipen? Prima. Losgaan op een donderdagavond, ook al hadden ze vaak genoeg doordeweeks een klus? Zelf weten. Maar wanneer iemand hém in de weg ging staan, helemaal op deze manier die overduidelijk bedoeld was om zijn afspraakje te verpesten, dat ging te ver.

Veel te ver.

Met een dreun smeet Clay de deur van de openbare ruimte open, waardoor deze tegen de muur aan knalde.

'STYLES!' bulderde hij, terwijl hij naar binnen stapte en snel de ruimte met zijn ogen scande. 'Hier komen, nu!'

De ruimte was echter leeg en ook een antwoord bleef uit. Het was alsof zijn boze woorden doelloos in de lucht bleven zweven, opzoek naar een ontvanger. Alleen was die er niet.

'Verdomme.' De blonde man ademde diep in en uit, waarna hij de deur van de ruimte achter zich dicht deed en richting de grote eikenhouten tafel in het midden liep. Het donkere laminaat kraakte onder zijn voetzolen en kwaad schoof hij een van de houten stoelen naar achteren. Deze draaide hij om, zodat het zitvlak naar de deur wees. De poten van de stoel maakten een hard, krassend geluid over het laminaat, maar ook dat leek de man niets te doen. De woede had al zijn andere emoties uitgeschakeld. Met zijn blik strak op de deur gericht nam Clay plaats, zijn gezicht nog steeds op onweer en zijn ademhaling gejaagd. De woede gierde door zijn lijf, koortsachtig opzoek naar een uitweg.
En die kwam er, hoe dan ook.
Híj moest alleen nog even arriveren.

*

{Megan}

Precies klokslag half negen renden Paul en ik het schoolgebouw binnen. Hijgend hingen we onze jas aan de kapstok, waarna we snel een blik wisselden en ieder de andere kant van de gang oprenden. We hadden gisterenavond tot laat in de nacht lopen kletsen, waarna we uiteindelijk samen in slaap vielen. Vanochtend ging de wekker alweer veel te vroeg - toch moesten we zo erg haasten dat we niet eens hebben kunnen ontbijten of douchen. Toch was het gezellig, als je alle narigheid even wegdacht. Het was lang geleden dat Paul en ik iets met zijn tweeën hadden gedaan en -

Het oorverdovende geluid van de tweede bel liet mijn gedachtebubbel knappen en haastig legde ik de laatste maar meters naar het lokaal van meneer Spier af. Na een paar seconden stond ik voor de deur, waar ik diep ademhaalde en de zenuwen die zich in mijn buik hadden genesteld probeerde te negeren. Op dit soort momenten was het heel irritant dat Paul en ik niet in dezelfde klas zaten, helemaal aangezien dit de les was van meneer Spier en die man kon me al niet luchten... gelukkig had ik Kira nog.

Ik moest haar alles nog vertellen.

'Zo, zo, lekker op tijd,' sneed de donkere mannenstem door het lokaal zodra ik de deur opendeed en met hangende schouders naar binnen stapte. 'En waarom ben jij zo laat?'

Ik haalde mijn schouders op en sloeg mijn ogen neer. 'Sorry, meneer Spier. Ik, eh, mijn ketting-'

'Het zal wel,' blafte de man dwars door me heen, wat gegrinnik in de klas veroorzaakte. 'Ga snel zitten.'

Ik knikte en sjokte met vuurrode wangen naar het tafeltje links achterin het lokaal. Ik zag Kira al op me wachten, met een blik die ik niet kon peilen. Was ze nou boos?