His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 35 ~

{Megan}

'Kira!' riep ik voor de zoveelste keer toen mijn beste vriendin de ingang van de school op hoog tempo verliet en de trappen afraasde. 'Kira, wacht nou even!'

Opgejaagd rende ik achter haar aan de treden af. In alle haast miste ik bijna de laatste tree, waardoor ik strompelend op de grond landde en al struikelend mijn weg vervolgde. 

'Toe nou even!'

Eindelijk maar toch leek Kira te stoppen. Ze draaide zich om, met haar gezicht op onweer, en keek me aan met een blik die ik alleen herkende van de meisjes bij ons op school die wij samen altijd bestempelden als 'huppeltrutjes'. 

'Jezus, wat loop jij hard zeg,' hijgde ik zodra ik voor haar stond. 'Waar slaat dat nou op?'

'Snap je het dan echt niet?' verzuchtte ze. 'Je denk echt alleen maar aan jezelf, he?'

Verslagen haalde ik mijn schouders op. 'Leg het me dan uit... ik heb allerlei redenen proberen te bedenken waarom je zo doet... is het omdat ik je niet heb gebeld?' vroeg ik oprecht in de war.

Ze grinnikte sarcastisch. 'Denk je serieus dat ik daarom boos ben?'

'Ik weet het niet,' gaf ik toe. 'Ook ik ben niet helderziend.'

Ze zuchtte en draaide zich om. Terwijl ze richting het fietsenhok begon te lopen, snelde ik naar voren en voegde ik me naast haar. Ik moest en zal een uitleg krijgen, want dit sloeg echt nergens op. Mijn verdriet begon om te slaan in boosheid en krampachtig slikte ik mijn tranen weg. 

'Vertel nou waarom je dan wel boos bent, dan kunnen we het tenminste uitpraten. Ik vind er niks aan zo,' ging ik verder, waarop ze plotseling stopte met lopen en me recht aankeek. 

'Waarom ik boos ben?' herhaalde ze quasi-verbaasd mijn woorden. 'Eens kijken... O, ja, dat was het. Herinner je je die jongen nog waar jij de godganse dag mee bezig bent?' foeterde ze. 'Harry-perfecto-Styles?'

Ik slikte. 'Wat is daarmee?'

Ze lachte sarcastisch, alsof het extreem dom was dat ik haar nog steeds niet begreep. 'Die jongen heeft een vriend, weet je nog? Een minstens net zo knappe, net zo mysterieuze en net zo spannende vriend? Wat was zijn naam ook alweer...' Ze legde haar vinger op haar kin en deed op een overdreven manier alsof ze heel diep nadacht. 

Ik zuchtte. 'Ja, Ethan. Dus?'

'Dus, volgens mij ging ik gisteren met hem afspreken. Kun je je dat nog herinneren, Megan?'

Shit. 

Er knapte iets in me. Het was geen boosheid of verdriet, maar het was minstens net zo intens. Als een soort fel, wit licht dat niets met zich meebracht dan schaamte. Schaamte en schuld. 

Dat was ook zo. Door al het gedoe was ik helemaal vergeten te vragen naar hoe haar middag met Ethan was geweest. 

Opeens voelde ik me extreem dom. 

'Natuurlijk,' zei ik zachtjes, terwijl ik haar smekend aankeek en de brok in mijn keel probeerde weg te slikken. 'Sorry... ik - ik had ernaar moeten vragen. Door al het gedoe-'

'Daar heb je het al,' onderbrak ze me kortaf. 'Door al het gedoe. Weet je, Megan, ik ben al dat gedoe meer dan zat als jij er zo door verandert.' Ze gooide haar handen theatraal in de lucht en begon weer weg te lopen. 

'Kira, wacht!' riep ik, maar ze versnelde alleen maar haar pas. Snel spurtte ik achter haar aan het fietsenhok in, en terwijl ze de sleutel in het slot van haar rode damesfiets stak, ging ik achter haar staan. 

'Kira, please, het spijt me zo!'riep ik in een poging om haar tot bedaren te brengen. 'Ik... ik zal er beter op letten!'

Tranen begonnen zich een weg naar buiten te vechten en ik deed geen eens meer moeite om ze tegen te houden. Verslagen liet ik me aan de kant drukken door Kira haar fiets, terwijl ze deze uit het fietsenrek trok en hem richting de uitgang van de stalling duwde. Ze gunde me geen blik waardig, en zodra ze de fiets buiten het hok had gereden, sprong ze op het zadel en vloog ze met een noodvaart het schoolterrein af.