His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 50 ~

{Megan}

Overweldigd beet ik op mijn onderlip. Mijn ogen waren gericht op de blonde man op het krukje - rechercheur Mark de Wit - en mijn brein maakte overuren. Hij was een agent, een rechercheur, die zich bezighield met de moord van Anna de Graaf, een meisje dat bij mij op school zat en ooit de beste vriendin van Luke was. Luke, de jongen die mij probeerde te vermoorden. 

Het was ineens zo duidelijk. 

'Luke heeft haar vermoord, of niet?' hoorde ik mezelf zeggen. 'Daarom bent u hier.'

Rechercheur de Wit knikte. 'We denken van wel.'

'Maar... waarom?' vroeg ik, waarna ik mijn blik losscheurde van de rechercheur en Harry fronsend aankeek. 'En wat heb jij ermee te maken?'

'Meneer Styles is de persoon die haar voor het laatst in leven heeft gezien. Hij was vermoedelijk de dader - alle pijlen waren op hem gericht. Totdat...'

'... Totdat zij hun werk goed deden en erachter kwamen dat het verhaal meer kanten heeft dan ze dachten, ja toch, rechercheur?' Harry schudde zijn hoofd en gromde wat in zichzelf. 'Het is nooit mijn bedoeling geweest om haar pijn te doen... ik kende haar amper. Ze was...' De jongen met de donkere krullen slikte, en ik zag de pijn in zijn ogen terwijl hij zijn woorden zorgvuldig probeerde te kiezen. 'Ze was niets meer dan een afleiding die toevallig op dat moment beschikbaar was.'

Het beeld van Harry en Anna op de parkeerplaats schoot door mijn hoofd als een scherp mes, en ik probeerde de steek van verdriet die door mijn lichaam schoot, te negeren. Was het zo erg dat ik met Clay uit eten ging? Zo erg, dat hij meteen een ander meisje zocht als afleiding?

Het was allemaal wel heel toevallig. 

Maar toch - ergens, diep van binnen, wist ik dat Harry de waarheid sprak. Ik hoorde het aan zijn stem, zag het aan de emotie op zijn gezicht en voelde het aan alles wat hij deed. 

Harry was onschuldig. 

'Zou u nu zo vriendelijk willen zijn om mij los te maken?' vroeg recherheur de Wit vervolgens, waarop Harry meteen zijn hoofd schudde. 

'Nee, dat gaat helaas niet. U weet net zo goed als ik dat als ik u nu losmaak, u mij en mijn vrienden boven meteen arresteert. Er staan hier levens op het spel, rechercheur, levens waarvan u het bestaan nog niet eens weet. Luke is slechts een pion in een veel groter en gevaarlijker spelletje.' Hij haalde een hand door zijn krullen, waarna hij bedachtzaam door de ruimte begon te lopen. Na een aantal seconden stopte hij met peinzen en ging hij gehurkt voor rechercheur de Wit zitten, die hem nieuwsgierig en een beetje angstig aanstaarde. 

'Weet je wat het is,' begon Harry, alsof hij hardop nadacht, 'ik weet dat u nog een partner heeft. En ik weet ook dat hij, zodra hij Luke netjes op de achterbank van de arrestatiewagen heeft zitten die jullie tien minuten geleden hebben opgeroepen, hij komt zoeken naar u. Als hij ons hier samen vind, in deze situatie,' Harry gebaarde de ruimte door, 'dan is dat zeer ongunstig voor mij. Dat begrijpt u wel, toch?'

De rechercheur knikte, maar zei niets. 

'Fijn, dat is fijn.' Harry knipoogde goedkeurend, waarna hij weer opstond en zich vervolgens naar mij wendde. 'Megan - we gaan.'

Hij strekte zijn arm uit om mijn hand vast te pakken, maar zodra zijn vingers de mijne raakten, trok ik mezelf geïrriteerd los. Ik zag meteen hoe zijn ogen groot werden, frustratie zijn gezichtsuitdrukking overnam, en hij moeite moest doen om zich in te houden. 

Maar ik negeerde het. 

'Dit kan toch niet zo?' riep ik verontwaardigd, terwijl ik gebaarde naar de blonde man die vastgebonden zat op het krukje. 'We kunnen hier toch niet zomaar een rechercheur achterlaten? Harry, dat is hartstikke strafbaar!'