His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 15 ~

De kamer was schemerig en sfeervol. Op het mahoniehouten nachtkastje, links van het tweepersoonsbed dat was bedekt met een fluwelen rode deken, stond een kleine lamp die een warme gloed door de ruimte liet vloeien. De waxinelichtjes die aan de andere kant van de kamer op een donkere, lage kledingkast stonden, lieten hun sierlijke vlammetjes door de kamer dansen en vermenigvuldigen met de warme, zachte gloed van de lamp, waardoor er een zwoele en toch romantische sfeer werd gecreëerd. De donkerrode muren maakten het plaatje tot slot compleet.

Het zorgde voor een tintelend gevoel in de jongen zijn onderbuik, dat zich daarna door zijn hele lichaam voltrok. Hij moest het zijn beste vriend echt wel nageven: deze inrichting was fantastisch. Alles klopte, was nagenoeg perfect, en hij voelde zich nu al opgewonden worden bij het idee aan het meisje die hij hierheen zou gaan brengen. Haar lange, rode haren zouden perfect opgaan in de fluwelen dekens van het kingsize tweepersoonsbed. Haar lichte huid, zacht en teder onder zijn aanrakingen, zou haast licht lijken te geven onder invloed van de warme gloed die zich overal om hem heen voltrok, en er was niemand die hen zou kunnen storen. Zou kunnen tegenhouden, zou kunnen stoppen...

Ze was van hem. Van hem en hem alleen.

Een glimlach speelde om zijn lippen zodra hij zich op het grote bed liet vallen en zijn fantasieën de vrije loop gaf. Alles in zijn lichaam begon te tintelen, en een donkere kreun verliet zijn keel. Opgewonden sloot de jongen zijn ogen, terwijl hij op zijn onderlip beet en zijn hand langzaam in zijn broek liet glijden.

Fuck.

Zelfs in zijn gedachten kon hij haar niet weerstaan.

***

{Megan}

Geschrokken opende ik mijn ogen. De deken was half van me afgegleden en mijn linkerbeen voelde koud aan. Bah.

Ik zuchtte en knipperde een aantal keer, om mijn zicht scherp te stellen, en na een klein tijdje begon de kamer vorm te krijgen. Silhouetten van meubels ontstonden in het donker, en zodra ik doorhad waar ik me bevond, schoot ik recht overeind.

'Shit - Kira! Kira, wordt wakker!'

Ik gooide de deken van me af en stapte uit het bed. Slaperig gekreun ontstond achter me en snel draaide ik me om naar mijn beste vriendin die langzaam wakker werd.

'Snel, schiet op!' zei ik, waarna ik de donkere kamer begon te doorzoeken naar mijn kleren.

'Hoe laat is het?' gaapte Kira, terwijl ze overeind kwam zitten en slaperig om zich heen keek. 'Zijn we in slaap gevallen?'

'Ja, ja....' mompelde ik, terwijl ik de kledingstukken die ik vond aanschoot en tot slot opzoek ging naar mijn schoenen. 'Als papa erachter komt...'

Opeens leek Kira het te begrijpen, want ze schoot uit bed en knipte het licht aan. De plotselinge felheid liet me mijn ogen voor een moment dichtknijpen en ik voelde mijn stress niveau omhoogschieten.

Als mijn vader erachter kwam dat ik niet thuis was...

'Het is vijf uur,' zei Kira toen. 'Dat moet je wel lukken.'

Ik knikte en zuchtte opgelucht zodra ik mijn schoenen onder het bed zag liggen. Snel trok ik ze aan en ritste ik mijn vest dicht, waarna ik klaar was om te gaan.

'Ik zie je op school,' glimlachte ik moe, waarop Kira knikte.

'Doe voorzichtig.'

***

De volgende ogend werd de jongen blozend wakker. Na zijn persoonlijke pleziertje van gisteravond was hij als een blok op het bed in slaap gevallen, en in zijn dromen was er niemand anders voorgekomen dan zij.

Shit man, hij kon alleen nog maar aan haar denken.

Gapend rekte hij zich uit en stapte uit het bed. Meteen legde hij de deken weer netjes neer, alsof er nooit iemand had geslapen, en griste hij zijn mobiel van de kledingkast. De waxinelichtjes waren opgebrand en hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan - de kamer had wel in de fik kunnen vliegen als zo'n ding was gevallen.

De jongen ontgrendelde zijn telefoon en zuchtte opgelucht toen hij zag dat het nog maar half zes was. Tijd genoeg om zich klaar te maken voor school en nog even langs de club te wippen - hij was namelijk razend benieuwd of Bullseye en Clay al een afspraak hadden gemaakt met de Tornado.

En wat hun volgende opdracht was, natuurlijk.

Zo'n tien minuten later, nadat de jongen helemaal aangekleed was en zijn haar had gedaan, ging zijn mobiel. Hij haalde het apparaat uit zijn broekzak en glimlachte bij de naam die hij op het display zag staan.

'Hé,' groette hij de beller, terwijl hij zijn telefoon tussen zijn schouder en oor haakte, waardoor hij een sigaret aan kon steken. 'What's up?'

'Jo, Haz,' zei zijn beste vriend aan de andere kant van de lijn. 'Waar ben je, man?'

'In het hotel.'

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Geduldig nam de jongen een hijs van zijn sigaret en blies hij de rook in kringetjes naar buiten.

'Eh, oké....' weerklonk toen het antwoord. 'Ben je, eh, alleen?'

De jongen met de krullen lachte. 'Ja, helaas wel.'

'Ah,' antwoordde zijn beste vriend, en het leek even alsof hij opgelucht was.
Vreemd.
'Nou, beter schiet je even op,' zei deze vervolgens, 'ik ben al bij de club. Clay heeft wat nieuws voor ons.'

'Tof,' antwoordde de jongen met de krullen. 'Ik ben er met tien.'

Grijnzend hing hij de telefoon op en liet hij deze in zijn broekzak glijden. De adrenaline waarmee de jongen inmiddels bekend was begon door zijn lichaam te vloeien en zo snel als hij kon pakte hij zijn spullen en haakte hij zijn arm door zijn helm heen. Hij opende de deur en wierp nog één tevreden blik door de slaapkamer.

'De volgende keer ben ik niet alleen,' fluisterde hij opgewonden, waarna hij naar buiten liep en de deur achter zich in het slot liet vallen.

*
*