His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 44 ~

Hij wist niet hoe lang hij al aan de bar zat. Een paar uur, waarschijnlijk. Het daglicht had plaats gemaakt voor de duisternis van de avond, en verscheidene sneeuwklokjes begonnen uit de lucht naar beneden te dwarrelen. De winter was gearriveerd, dat was duidelijk. Het was dan ook al bijna december.

Bedenkelijk beet de jongen op zijn onderlip en staarde hij fronsend naar het bierglas dat voor hem op de bar stond. Halfleeg. Het was alweer een tijdje geleden dat Ethan weg was gegaan - een paar uur? - maar hij had geen zin om naar huis te gaan. Wat moest hij daar ook? Er waren teveel zaken gaande en hij moest ze zo snel mogelijk oplossen. Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Waarom moest hij nou uitgerekend op dié avond dat meisje achterlaten? Altijd had hij geloofd dat toeval niet bestond, maar nu... al was het wel heel erg onwaarschijnlijk dat de moordenaar van Anna precies haar had uitgekozen om hém. Nee, dat sloeg nergens op. Daarbij, wie zou dat dan moeten zijn geweest? Natuurlijk, in zijn werk maakte hij vijanden, maar niet zo. De meesten waren doodsbang voor hem.
Voor Clay.

Voor hun groep.

En toch kon hij het niet helpen. Er knaagde iets aan hem, iets onbehaaglijks, alsof er iets stond te gebeuren. Iets ergs. Maar, aan de andere kant, was dat niet al het geval? Er was een meisje vermoord.

En hij kon er wel eens de schuld van krijgen.

Harry zuchtte en nam een slok van zijn bier. Anna de Graaf was niet het enige waar hij mee zat. Er was namelijk ook nog het geval van Megan. Megan en Clay. Alleen al de gedachte aan die twee samen lieten Harry's nekharen recht overeind staan. Waarom moest Clay ook uitgerekend haar mee uit eten vragen? Alsof hij bewust voor Megan had gekozen. Alsof hij meer wist over haar. Goed, dat was ook zo, want hij had haar vragen lopen stellen op het schoolplein en er was natuurlijk wel een reden dat Ethan en hijzelf naar haar school gingen. Dat was gewoon geen toeval. Maar waarom dan? Het enige wat Harry kon bedenken was iets met de Tornado. Het was té toevallig dat hij opdook net nadat ze hier waren gekomen met de club. En dan die naam... Jones. Ricardo Jones, Megan Jones. Maar ook dat was weer een gevalletje van toeval. Toch?

Alleen toeval bestond niet.

Fuck.
Hoe kon hij zich dat nu pas bedenken?

Met een ruk stond Harry op van de kruk en trok hij zijn leren jack aan. Zo snel als hij kon pakte hij zijn telefoon, drukte het desbetreffende nummer aan en zette het apparaat aan zijn oor. Terwijl deze overging graaide hij zijn sleutels uit zijn jaszak en snelde hij het clubhuis uit naar zijn motor. Op dat moment werd er opgenomen.

'Haz, wat is er?'

'Geen tijd,' antwoordde de jongen met de krullen fel, terwijl hij het kettingslot van zijn motor afhaalde en deze in de daarvoor bestemde opbergruimte mikte. 'Heb je Kira nog gesproken?'

'Kira? Ik... waarom-'

'Ethan - stop. Geen spelletjes nu,' snauwde Harry naar zijn beste vriend terwijl hij plaatsnam op zijn Harley. 'Ik zie toch hoe jullie naar elkaar kijken. Heb je haar gesproken ja of nee?'

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Harry begon langzaam zijn geduld te verliezen, maar net op het moment dat hij Ethan weer een snauw wilde geven, antwoordde deze.

'Ik zou haar zometeen ophalen,' gaf hij schoorvoetend toe. 'Ze was eigenlijk met Megan maar-''

Het horen van haar naam deed de jongen verstijven. 'Maar wat, Ethan?'

'Maar ze, uh, moest weg.'

Harry schudde zijn hoofd en snoof. Verdomme, was hij te laat?
Er was geen tijd.