His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 41 ~

{Megan}

/////

Ik weet niet hoe lang we al reden. Een paar minuten, een kwartier, een uur? Het leek een eeuwigheid te duren voor we de plek van bestemming naderden. En begrijp me niet verkeerd - bij Clay achterop de motor zitten was heerlijk. De wind streelde mijn lichaam en de adrenaline die het ronken van de motor met zich meebracht liet me vrij voelen. Vrij, als een vogel. En dat, vrijheid, was iets wat ik al in tijden niet gevoeld had. Alles werd me verboden, geheimen omsingelden me als duistere schaduwen, klaar om me mee te nemen, en stress was in elk deel van mijn lichaam te vinden. Maar toch, als ik achterop de motor zat zoals nu, met honderd kilometer per uur over het afvalt scheurend, voelde ik me vrij.

En het voelde geweldig.

Toch kon ik het niet helpen dat er een vreemd onderbuikgevoel aan me begon te knagen. Aan de telefoon had Clay gezegd dat hij me kwam ophalen omdat hij over iets belangrijks wilde praten, maar waarover? En waarom reden we dan zo ver weg? Daarbij maakte de helm het onmogelijk om het hem te vragen boven het geronk van de motor uit. Ik besloot daarom om maar gewoon mee te gaan met de flow en het op me af te laten komen.

Na wat ongeveer voelde als twintig minuten, verlieten we de honderd-weg en draaiden we af naar een tachtig-weg. Aan weerskanten van de weg strekten lange weilanden zich uit, alsof we opeens van de snelweg naar niemandsland waren gereden. Hoewel het bijna pikdonker was, liet het maanlicht gelukkig de contouren van de wereld alsnog zien. Ik had oprecht geen idee waar we waren, maar het voelde niet verkeerd. Een beetje vreemd, dat wel, maar niet verkeerd. Ik begon eigenlijk wel aan het motorrijden te wennen. Meeveren in de bochten, stilletjes blijven zitten op de rechte wegen en gewoon genieten van het hele plaatje. De wind, de herrie, de vrijheid -

En toen, ineens uit het niets, vulde een oorverdovende knal mijn oren. Met een ruk voelde ik de wind om mijn hele lichaam slaan, als een agressief monster, hongerig naar angst. Ik hoorde mezelf gillen, maar voordat ik er erg in had wat er gebeurde, maakte een keiharde klap dat alles zwart werd.

-///-///-

Het was klokslag half elf toen Henk Koning, recherche bij de lokale politie in Londen, een telefoontje van de alarmcentrale kreeg. Er was een dubieus voorval geweest in Londen-Zuid, ongeveer een klein uurtje geleden, werd er gezegd. Dit was de buurt waar verschillende criminelen actief waren, met name motorbendes. Het fijne wist Henk er niet van, daar hield de rechercheur zich niet zo mee bezig, maar het zou niet de eerste keer zijn dat hij door Moordzaken erbij gehaald werd en het uiteindelijk ging om een afrekening van één of andere niet-betaalde drugsdeal.

'En wat moet ík hier dan mee?' vroeg de rechercheur aan de dame die aan de andere kant van de lijn het voorval kort had uitgelegd. 'Ik hou me toch helemaal niet bezig met vechtpartijen?'

'We hebben redenen om te vermoeden dat de twee betrokkenen misschien in verband staan met de zaak De Graaf,' was het antwoord.

Meer hoefde Henk Koning niet te horen. Hij hees zijn grote lijf uit de net iets te kleine bureaustoel en graaide zijn jas van de kapstok. Op weg naar de auto belde hij meteen zijn partner om hem mede te delen dat deze over tien minuten door hem opgehaald zou worden, of hij nou wilde of niet. Dit kon de doorbraak zijn die ze nodig hadden, en meteen voelde de man zich opgewekt en vol adrenaline, alsof hij de daders al bijna gepakt had.

De auto kraakte protesterend zodra de man zich een aantal minuten later op de bestuurdersstoel liet zakken. Hij trok het portier dicht, opnieuw gekraak, en stak de sleutel in het contactslot. Met wat horten en stoten kwam de motor tot leven, en ongeduldig trapte de rechercheur het gas in en draaide hij de rammel bak van de parkeerplaats af. Soms kon hij zijn liefde voor oude auto's wel vervloeken, al helemaal op dit soort momenten. En toch, hoe goed en kwaad als het ging, had de Volkswagen Scirocco uit 1982 hem nog nooit in de steek gelaten. Ze mocht dan rammelen en kraken, maar rijden deed ze als de beste.

Zoals gezegd stond rechercheur Koning tien minuten later voor de oprit van zijn partner. Een kleine duw op de toeter was voldoende om de voordeur van het witte rijtjeshuis open te laten gaan en zijn partner zijn kant op gelopen te krijgen. Hij keek hoe deze zich halverwege de oprit omdraaide, zwaaide naar zijn vriendin, en vervolgens naar de bijrijderskant liep.

'Goedenavond, Mark,' zei de rechercheur zodra zijn partner plaats had genomen. 'Stoorde ik je?'

'Welnee, het is bijna elf uur,' antwoordde Mark sarcastisch. 'Mijn vriendin en ik wilden niet toevallig net lekker samen op bed gaan liggen, hoor.'

Henk Koning lachte en negeerde het sarcasme die van het antwoord van zijn partner afdroop. Deze schudde zijn hoofd en haalde een hand door zijn korte blonde haar, waarna hij zijn gordel omdeed en op het dashboard klopte.

'Nou, let's go - waar gaan we heen?'

Henk grijnsde en draaide de auto de weg op.
'Naar onze doorbraak.'