His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 21 ~

{Megan}

De rest van de namiddag bracht ik met Kira door. We fantaseerden over wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren met Harry - los van de intieme dingen, natuurlijk - en rond een uur of zes gingen we beide naar huis.

Ik had nog maar net de voordeur achter me dichtgetrokken en mijn jas aan de kapstok gehangen, toen ik mijn vader alweer minachtend hoorde snuiven vanuit de woonkamer.

'Je bent laat.'

Ik haalde mijn schouders op en zette mijn rugtas op de eettafel neer, waarna ik mijn spullen uit begon te pakken. Broodtrommel, flesje -

Wow. Wacht eens even...

Er zat een briefje in. Van wie zou die nou weer zijn? En hoe kwam 'ie daar?

Nieuwsgierig haalde ik het briefje uit mijn tas en bestudeerde ik het aandachtig. Het witte papier was tot een klein vierkantje gevouwen en mijn naam stond er in zwarte letters op geschreven: M E G A N.

Maar wiens handschrift was het?

'Megan, ik praat tegen je,' snauwde mijn vader toen vanuit de woonkamer, terwijl hij van de bank opstond en naar de keuken kwam gelopen. Ik voelde mijn nekharen overeind schieten en mijn zintuigen op scherp springen, en snel gooide ik het briefje terug in mijn tas.

Wel een onnatuurlijke reactie op je vader, als je het mij vraagt.

Niet dat ik het mezelf kwalijk kon nemen.

'Wat dacht je - pa is toch weg?' zei hij toen sarcastisch. 'Pa wil toch niet samen eten?'

Ik zuchtte en schudde mijn hoofd. 'Nee, pap, ik...'

Mijn woorden vielen bij nader inzien weer stil en ik ademde diep in en uit. Wie hield ik eigenlijk voor de gek? Hij had volkomen gelijk, en hoé ook. Hij kookte inderdaad nooit, we aten echt al niet meer samen aan tafel sinds... sinds...
Sinds mama er niet meer was.

Waarom had ze ons nou verlaten?

'Je bent een schande voor dit gezin, weet je dat?' gromde mijn vader. 'Als je moeder-'

Met een luide knal smeet ik mijn broodtrommel op de grond.

'Waag het niet om over mama te praten!' spuugde ik, mijn woede niet langer onder controle houdend. 'Dat je ons nog steeds een gezin noemt, dat is pas een schande! En mama...' Ik schudde mijn hoofd, tranen inmiddels alweer rijkelijk over mijn wangen vloeiend. 'Als mama dit zou zien, zou ze zich verdomme omdraaien in haar graf!'

En toen was het stil. Voor het eerst in onze ruzies had mijn vader niks te zeggen, niks in te brengen, en kon hij me alleen maar zwijgend aanstaren. Zijn ogen waren weliswaar tot spleetjes geknepen, maar toch wist ik het bijna zeker - ik had hem geraakt. En goed ook.

Zag ik daar zelfs een traan in zijn ooghoek blinken?

Ik schudde mijn hoofd en bukte om mijn broodtrommel weer op te pakken. Deze legde ik vervolgens samen met mijn flesje op het overvolle aanrecht - ik had nog geen tijd gehad om de afwas te doen - waarna ik mijn rugtas over mijn schouder hees en mijn vader vervolgens recht in zijn ogen aankeek. Mijn hart bonkte zo luid, dat ik het gevoel had dat 'ie uit mijn borstkas zou klappen - maar ik zwichtte niet. Het was genoeg geweest. Voor het eerst sinds tijden was ik voor mezelf opgekomen, en had ik mijn vader de waarheid gezegd. Dit was zijn verdiende loon.

Maar waarom voelde ik me dan ineens zo schuldig?

'Iemand van school komt om acht uur hier,' zei ik toen zo zelfverzekerd mogelijk, waardoor mijn vader zijn wenkbrauw optrok. 'Ik neem aan dat jij nog naar de Rode Dame gaat?'

'Ga je dat nu ook al beslissen?' antwoordde hij, zijn stem schor en zacht. 'Net zoals je de gevoelens en gedachten van je moeder hebt besloten?'

Ik slikte.

Negeer het, Meg, negeer het.
Hij is het niet waard.

Ik ademde diep en en uit en schudde toen mijn hoofd. 'Nee, ik... ik - het leek me gewoon logisch.'

'Wie komt er?' vroeg hij toen, wat me enigszins deed opschrikken. 'Van je klas, bedoel ik.'

Was dit nou belangstelling?

Nee.
Laat je niet om te tuin leiden.

'Oh, gewoon,' antwoordde ik schouderophalend. 'Kira. We hebben huiswerk.'

'Maak het niet te laat,' antwoordde mijn vader toen, waarna hij zich omdraaide en weer naar de woonkamer liep. Met open mond staarde ik naar hoe hij zich op de bank liet vallen en verder ging met televisie kijken, alsof er niets was gebeurd - alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld was.

God, dit was zo vreemd.

Ik schudde mijn hoofd en herpakte mezelf, waarna ik zo snel mogelijk de kamer uitliep en de deur van de gang achter me dichttrok. Voordat mijn vader zich zou kunnen bedenken, rende ik de trap op naar mijn kamer, waar ik mijn tas op de grond zette en me achterover op mijn bed liet vallen. Met grote ogen staarde ik naar het plafond, terwijl allerlei gedachten mijn hoofd rond begonnen te spoken.

Wat was er nou zojuist gebeurd?

Hoe lang ik daar precies had gelegen wist ik niet, maar nadat ik overeind was gekomen en nét tien minuten geleden mijn vader had horen weggaan, ging de deurbel. Geschrokken sprong ik overeind, waarbij mijn bureaustoel achteruit rolde en tegen het bed aan knalde.

'Fuck, fuck, fuck,' vloekte ik binnensmonds, terwijl ik mijn kamer verliet en de trap afdaalde.

'Hij is er... hij is er echt. Harry fucking Styles staat voor mijn deur...'

Met klamme handen en knikkende knieën liep ik naar de voordeur. Daar bleef ik enkele seconden staan, met mijn hand op de klink, en mezelf mentaal voorbereidend.

Daar ging 'ie dan - het was nu of nooit.

Ik telde in mijn hoofd terug vanaf drie, en bij 'nul' duwde ik de klink naar beneden en trok ik de deur open.

Holy.
Focking.
Shit.

***
**
*