His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 5 ~

{Megan}

De volgende ochtend waren Kira en ik al vroeg op school. Het was misschien net acht uur (de eerste lessen begonnen om half 9) en we hadden ons voorgenomen om Harry en Ethan in de gaten te gaan houden vandaag. Natuurlijk moest dat wel onopvallend gebeuren. Als ik de SMS die ik gisteravond per ongeluk had ontvangen, mocht geloven, dan waren het gevaarlijke jongens. Ik bedoel, je had badboys en je had badboys - de ene leken gewoon gevaarlijk, met hun leren jassen, tatoeages, piercings en biker-uiterlijk, en de andere waren het ook echt. 

En in beide gevallen waren ze sexy as fuck.

Ik zuchtte en liet mijn ogen over de parkeerplaats glijden. We zaten samen op één van de vele, houten bankjes op het plein van de school. Zo hadden we goed zicht op de parkeerplaats (want we wisten bijna zeker dat Harry en Ethan met de motor zouden komen, zoals ze dat gisteren hadden gedaan) en daarom zouden we hen als eerst moeten zien aankomen vanaf hier.

Het schoolplein bestond uit twee delen: je had het plein zelf (een groot vierkant, bedekt met tegels en hier en daar picknickbankjes) en je had het grote grasveld dat ernaast lag. Ook hier stonden picknickbankjes, omringt door her en der een boom, en meestal zaten de leerlingen in groepjes verspreid over het gras. Als het mooi weer was, althans. 

'Ik kan nog steeds niet geloven dat dit echt gebeurd,' verbrak Kira mijn gedachten bubbel toen, terwijl ze naast me een sigaret opstak. 'Hoe kan het nou dat hij die SMS per ongeluk naar jou stuurt? Ik bedoel, hij heeft je nummer toch niet eens?' 

Ik haalde mijn schouders op, terwijl mijn ogen niet afweken van de parkeerplaats. 'Geen idee. Ik weet in ieder geval heel zeker dat ik het hem niet heb gegeven, als dat is wat je bedoeld.' 

Kira lachte en blies de rook van haar sigaret in kringetjes naar buiten. 'Misschien heeft iemand anders dat wel gedaan.' 

Nu verlieten mijn ogen de parkeerplaats wel. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik opzij naar mijn beste vriendin, terwijl ik probeerde te ontcijferen wat er in haar hoofd omging. 

'Je bent toch niet serieus?' zei ik toen.

'Hoezo niet?' antwoordde ze een tikkeltje verontwaardigd. 'Ik bedoel, het zou toch best kunnen dat iemand jouw nummer aan Harry heeft gegeven?' 

Ik lachte en schudde mijn hoofd, terwijl mijn ogen weer naar de parkeerplaats schoven. 'Ik denk niet dat iemand zomaar mijn telefoonnummer aan een nieuwe jongen gaat geven, Kira.' 

'Waarom niet?' zei ze opnieuw, terwijl ze haar sigaret op het bankje uitdrukte. 'Wie weet heeft hij er wel stiekem om gevraagd.' 

Ik lachte hardop om dat idee. Dacht ze nou echt dat het mogelijk was dat Harry Styles, de nieuwe jongen op deze school, wie zo knap was dat ik soms vergat hoe ik moest ademen, uit het niets mijn nummer aan iemand zou vragen? En dat die persoon dan vervolgens ook niets zou zeggen? Dat was echt onwaarschijnlijk, al dan niet onmogelijk.

'Dat is echt niet hoe het is gebeurd,' zei ik uiteindelijk, waarop mijn beste vriendin haar schouders ophaalde. 

'Je weet het maar nooit.' 

De minuten tikten langzaam voorbij en de parkeerplaats liep langzamerhand vol met auto's, brommers, motoren en fietsen. Leerlingen sleepten zichzelf als op de automatische piloot naar de ingang van de school, waar ze langzaam naar binnen druppelden. Het werd drukker en drukker, en tegen kwart over acht waren Harry of Ethan nog steeds nergens te bekennen.

Misschien kwamen ze wel gewoon niet.

Ik wilde mijn gedachten nét uitspreken tegen Kira, toen een diep, donker motorgeluid mijn oren binnendrong. Meteen rechtte ik mijn rug en zette ik mijn zintuigen op scherp. Was het dan eindelijk zover? Kwamen ze toch naar school?

'Daar zul je ze hebben,' fluisterde Kira, waarop ik langzaam knikte, compleet gefixeerd op de parkeerplaats. Het donkere geluid werd versterkt en versterkt, en voor ik het wist zag ik ze. Twee zwarte motoren, Kawasaki Ninja's om precies te zijn, reden met hoge snelheid de parkeerplaats op en lieten iedereen omdraaien. In één vloeiende beweging en met piepende banden, lieten ze hun motor op de zijkant driften en kwamen ze perfect in een parkeervak naast elkaar tot stilstand. Iedereen stond van een afstandje naar hen te kijken, hun monden onbewust opengevallen, en bijna synchroon deden de nieuwe jongens hun motor uit en hun helm af. 

Ik voelde vlinders in mijn buik rondvliegen bij het zien van Harry's gezicht. Nadat hij zijn helm had afgedaan, schudde hij zijn donkere krullen in het rond en haalde hij er een hand door om ze enigszins te fatsoeneren. Naast hem deed Ethan hetzelfde, waarna ze allebei afstapten en elkaar een boks gaven.

'O my god,' fluisterde Kira zweverig. 'Waarom? Waarom doen ze ons dit aan?' 

'Snap je,' antwoordde ik, terwijl ik precies wist hoe ze zich voelde. 

'Stoer én sexy,' fluisterde Kira dromerig. 'Dit wordt nog eens onze dood, Meggie.' 

Ik lachte om de bijnaam die ze gebruikte en haalde mijn zwarte elastiek uit mijn rode haar, waardoor het in een grote golf over mijn schouders viel. Eigenlijk had ik mijn haar bijna altijd vast, dat was gewoon het makkelijkste, maar als ik mijn haar los had, voelde ik me mooier. Vrouwelijker. En iets zei me dat dat precies was waar Harry op viel. 

O, God. Waar was ik mee bezig?

'Kom op,' zei Kira toen, terwijl ze van het bankje afsprong. 'Laten we achter ze aangaan.' 

Ik knikte en volgde haar voorbeeld, waarna we naar de ingang van de school liepen en ervoor zorgden dat we precies achter Harry en Ethan aan naar binnen gingen. 

Laat operatie 'volg-de-badboys' maar beginnen, dacht ik.

Maar als ik toen had geweten waar we allemaal in verstrikt zouden raken, hoe gevaarlijk het zou worden, was ik daar, precies op dat moment, omgedraaid en keihard weggerend.

Maar helaas kon ik niet in de toekomst kijken.

***

[a/n]

vote/comment en stay tuned voor het volgende hoofdstuk!