His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 55 ~

1 week later

{Megan}

Ik kon amper geloven dat er nog maar één week voorbij was. Één week, zeven dagen, 168 uur. Het voelde als een maand, een jaar - misschien wel een hele eeuw. Zo saai was afwachten. Constant, in stilte, in het geheim - ondergedoken. Want dat was wat we nu waren.

In getuigenbescherming.

Natuurlijk hadden de jongens - Harry en Ethan - geprotesteerd. Man, ze hadden zelfs meerdere keren geprobeerd te ontkomen, zichzelf los te maken van zowel rechercheur Mark de Wit als Kira en mijzelf, maar allemaal tevergeefs. De opdracht was duidelijk: vind en stop Pitbull, de man waar dit allemaal mee was begonnen. Degene die ervoor had gezorgd dat ik de komende tijd mijn leven nooit op een normale manier zou kunnen leiden.

Misschien zelfs wel nooit meer.

En dan was er nog Clay. De blonde God, de man die ook recent het één en ander gecompliceerd had in mijn leven. Er was nog steeds geen enkel teken van hem gevonden - blijkbaar zette Luke alles op alles om zijn mond te houden - en terwijl de uren wegtikten, maakte ik me steeds meer zorgen om hem. Waar was hij? Was hij gewond? Leefde hij überhaupt nog? En dan, als kers op de taart, mijn vader. Mijn verslaafde, zuipende vader die ineens een dubbelleven blijkt te hebben en één of andere gekke legende is binnen de club van Harry en Ethan. Waar was hij? Was hij bij Clay? Stond hij aan de goede kant? Nog altijd, ondanks vele antwoorden, zoveel enorm veel vragen en hoe meer ik erover nadacht, hoe vermoeiender het werd. Afwachten, afwachten, afwachten. Ik was het spuugzat.

Zuchtend sloot ik mijn ogen, de warmte van het kussen onder mijn hoofd nog even koesterend. Het was ochtend - waarschijnlijk - en ik probeerde nog even te genieten van de korte tijd die ik in mijn eentje had. Elke minuut van elke dag werd ik omringd door mensen. Mensen die om me gaven, die me wilden beschermden - begrijp me niet verkeerd, ik was ze eeuwig dankbaar - maar het was verstikkend. Het huis waarin we ons schuilhielden was klein, onopvallend, verborgen ergens in niemandsland, en daardoor onmogelijk om aan te ontsnappen. Niet dat ik dat wilde - ik zou geen enkele kans maken in mijn eentje - maar een beetje ruimte zou fijn zijn. Even tijd voor mijzelf, even geen stemmen aan mijn hoofd, geen mensen die van alles van me wilden - gewoon even helemaal niks.

Maar dat zat er de afgelopen dagen niet in. Elke dag, de hele dag, zat ik hier, opgesloten voor mijn eigen veiligheid, gedwongen te wachten, ondergedoken te zitten, samen met mijn beste vriendin, de jongen waar ik steeds meer gevoelens voor kreeg en zijn beste vriend, broeder en rechterhand. Oh, en de rechercheur niet te vergeten.

En alle beveiligers om en rond het huis.

Dus ja, de momenten dat ik net wakker ben en nog niemand me uit mijn bed heeft geroepen, waren inmiddels zeldzaam en daardoor heilig geworden. Die momenten moest ik koesteren, bewust en dankbaar, voordat ze weer zo plotseling voorbij waren. En ik wist dat dat heel, heel snel zou kunnen gaan.

'Megan! Ben je wakker? We gaan ontbijten!'

Fuck.

Ik kreunde geïrriteerd, alsof zojuist mijn wekker was gegaan en ik naar school moest, waarna ik rechtop in bed ging zitten en de slaap uit mijn ogen wreef. Gapend sloeg ik de warme deken van me af, liet ik me in mijn pyjama in mijn roze pantoffels glijden - thanks, meneer de Wit - en stond ik op. Ik rekte me uit, liep om het tweepersoons bed heen en stopte voor het raam dat was verstopt achter twee dikke, donkerblauwe gordijnen. Met een ferme ruk trok ik ze opzij, waardoor de felle zon van de koude ochtend zich meteen op mijn gezicht projecteerde. Ik kneep mijn ogen dicht tegen het licht, en zodra ze meer gewend waren aan de plotselinge felheid, deed ik ze voorzichtig weer open. Een glimlach vormde zich, ondanks alles, op mijn gezicht bij het zien van het uitgestrekte kiezelpad dat liep vanaf de zijkant van het huis (een verdieping lager dan waar mijn kamer zich bevond) zo naar beneden, waar het afboog naar rechts en verdween tussen twee torenhoge bergen. Hoewel het al bijna herfst was, was het landschap om ons heen nog bedekt met allerlei groen gras, mos en weet-ik-veel wat voor planten en bladeren. Het leek zomers, en ondanks alles zorgde het ervoor dat ik me toch elke ochtend goed voelde. Even vrij van alles, rustig, gewoon genietend van het uitzicht om me heen. Natuurlijk wist ik niet precies waar we waren - dat wist, in theorie, niemand - gokte ik op iets van Ierland of Schotland. Ik had nog niet de mogelijkheid gehad om één van de beveiligers te horen praten - al betwijfelde ik of ze een accent zouden hebben - maar aan het landschap te zien moest het haast wel één van die twee landen zijn. Warmer dan bij mij thuis, dan Londen, was het niet, dus ook het klimaat zou overeenkomen met zowel Ierland of Schotland.

Maar goed - zeker weten deed ik het natuurlijk niet.

Een luid gebonk op mijn deur liet me opschrikken uit mijn gedachten bubbel, en snel rende ik er naartoe.

'Ik kom al, ik kom al! Laat me even aankleden.'

'Schiet op dan,' hoorde ik de vervormde stem van Ethan achter de deur wegkomen, 'alles staat al klaar.'

Ik knikte - ook al kon hij dat niet zien - en begon mijn kleren aan te trekken. Nog zoiets: samen ontbijten. Oké, tuurlijk, de eerste twee á drie keren was het leuk - en lekker, ik bedoel, wie houdt er nou niet van croissants - maar het moest altijd over hetzelfde gaan aan tafel. Hoe ver waren we, wat wisten we al en hoe lang zou het nog gaan duren. Vervolgens, zoals elke keer, vertelde rechercheur de Wit dat ze alles deden wat ze konden en we gewoon moesten afwachten. Dat was het beste voor iedereen.

Nou, als je iets niet moest zeggen tegen Harry en Ethan, dan was dat het wel. Afwachten.

Nee, het zou niet lang meer duren voordat ze weer een stap zouden zetten. En dit keer zouden Kira en ik meegaan.

Vannacht zouden we eindelijk actie ondernemen.