His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 38 ~

Het was doodstil in het clubhuis. Een speldenknop die viel zou als een donderslag door de ruimte kunnen klinken. Elke ademhaling, elk zuchtje zou hoorbaar zijn.

Hij vond het heerlijk. Zeker na zijn relaas van gisteravond. Woedend had hij door de ruimte gedenderd, gezeten, gestaan, zo onrustig als hij was door dat hele gedoe met Harry. Zijn naam alleen al deed Clays vuisten jeuken en fronsend beet hij op zijn lip. Het was achteraf gezien maar goed dat de jongen niet was komen opdagen. Clay wist oprecht niet of hij dan wel voor zichzelf ingestaan had. Sterker nog, hij vermoedde dat het dan helemaal uit de hand gelopen zou zijn. En dat was nou ook weer niet de bedoeling. Ze waren, en bleven, broeders. Collega's, op zijn minst.

Nu, na een goeie nachtrust, had Clay tijd gehad om na te denken. Er was veel gebeurd in die desbetreffende nacht eergisteren: Harry die hem dwarsboomde en het meisje dat was vermoord. In koele bloede, op een gewone avond in een gewoon park. Vreselijk vond hij het. Voor haar, maar ook voor haar ouders.

Maar wat vreemd was - hij kon het niet loslaten. Vanaf het moment dat hij het nieuws had gehoord een aantal uur geleden tot aan nu, knaagde er iets aan hem. Een soort voorgevoel, een intuïtie die hem weinig tot nooit bedroeg. Het was alsof een soort innerlijke stem hem toefluisterde dat dit nog maar het begin was van een veel groter geheel.
Van een oorlog.

En er was één specifieke naam die telkens terug kwam in zijn gedachten. Één man, één crimineel.

Clay wreef met zijn handen over zijn gezicht en stond op van de barkruk waar hij al minstens een uur voor zich uit zat te staren. Het biertje dat hij had getapt was onaangeroerd en inmiddels dood, en het was tijd om iets te gaan ondernemen. Wat wist hij nog niet precies, maar dat zou hij geheid beslissen zodra hij op de motor stapte en de straten van Londen doorkruiste. Hij had een aantal zaken die hij wilde oplossen, zowel privé als zakelijk. Want, hoe vervelend de situatie met Harry ook was en hoe onheilspellend de dood van het meisje Anna ook was - de zaken draaiden vooralsnog genadeloos door.

Misschien moest hij daar maar mee beginnen: de zaken. En hij wist daarvoor precies de plek om heen te gaan.

***
{Megan}

Met lood in mijn schoenen stapte ik het schoolplein op. Een nieuwe dag met nieuwe kansen... tenminste, dat is wat ze altijd zeiden, toch? Nou, zo voelde het niet. Ik voelde me eenzaam, alleen, verrot en tegelijkertijd -

'Megan!'

Geschrokken maar verrast draaide ik me om. Meteen keek ik recht in de twinkelende ogen van Luke, en even leek ik mijn zorgen over alles te vergeten.

Met de nadruk op even.

'Hey Luke,' begroette ik mijn nieuwe soort-van-maatje. 'Hoe gaat het?'

Hij haalde zijn schouders op. 'Wel prima... moe. En met jou?'

Ik knikte. 'Ongeveer hetzelfde.'

We keken elkaar enkele seconden aan en barstten toen in lachen uit. Het was zo vreemd, maar op de een of andere manier zagen Luke en ik meteen aan elkaars ogen dat we logen. Glashard. Natuurlijk ging het niet goed - hij was zijn beste vriendin verloren op een gruwelijke wijze en ik... tja.

Mijn problemen vervaagden bij die van hem.

Ik snapte überhaupt niet dat hij gewoon op school was.

'Heb je je vriendin al gesproken?' vroeg hij vervolgens, waarop ik mijn hoofd schudde. De gedachte aan dat gesprek, als die er al ging komen, deed mijn maag omdraaien. Ik zou er echt alles voor over hebben om het gewoon goed te maken met Kira. Nooit zou ik haar meer vergeten, ik zou een betere vriendin zijn en-

Mijn gedachten werden onderbroken door een meisjesstem.

'Megan?'

Ik slikte en draaide me om. Daar stond ze dan, recht voor mijn neus.

Kira.
Mijn beste vriendin.

'H-hey,' zei ik verlegen. Achter me hoorde ik Luke iets zeggen over naar de les gaan, waarna hij kort een hand op mijn schouder legde als teken van gedag. Ik keek hem enkele seconden na, waarna ik me weer tot Kira wendde.

'Ik... ik...'

'Het spijt me zo,' onderbrak ze me opeens, waarna ze haar ogen neersloeg en haar schouders begonnen te schokken. 'Ik weet niet wat me bezielde! Het was een combinatie van allerlei dingen en ik praat niet goed dat je me... dat je vergeten bent om te vragen naar mij en Ethan, maar je bent helemaal geen slechte vriendin en ik wil niet dat we ruzie hebben en-'

Ik haalde opgelucht adem en trok mijn beste vriendin in mijn armen. Met moeite slikte ik een brok in mijn keel weg.

'Het is oké,' fluisterde ik. 'Het spijt mij ook enorm.'

We lieten elkaar los en glimlachend keek ze me aan. 'Zand erover?'

Ik knikte. 'Zoiets wel.'

Mijn woorden deden haar klaarblijkelijk schrikken, want ik hoorde haar kort naar adem happen. Snel begon ik te lachen.

'Ik bedoel, ja, zand erover. Maar ik wil nog steeds alles horen over jou en Ethan!' We begonnen te lachen en er ontstonden blosjes op haar wangen.

'Ben je nou aan het blozen?' vroeg ik, waarop ze giechelde. 'Dan moet het wel een goed verhaal zijn.'

Kira bloosde amper tot nooit.

'Straks,' zei ze geheimzinnig, waarna ze haar arm door de mijne haakte. 'Eerst wiskunde.'

Ik kreunde. Wiskunde.

***
Clay haalde zijn neus op zodra hij de schemerige woonkamer binnenstapte. De gordijnen waren half gesloten, wat ervoor zorgde dat er maar een klein strookje daglicht naar binnen viel. De geur die er hing was muf: een combinatie van oud gemorst bier en sigaretten peuken. Dit was toch geen omgeving voor een kind...

Het was überhaupt al een wonder dat hij het adres van de man had gekregen - echter wel na wat aandringen - maar laat staan van zo'n verwaarloosde plek als dit. Clay kon zich niet voorstellen dat iemand in zo'n omgeving kon leven, laat staan een dochter opvoeden.

'Kies maar een plek.'

Clay knikte en ging op het puntje van de hoek van de donkere bank zitten. Zijn ogen scanden de houten salontafel die al in geen tijden schoon gemaakt leek te zijn. Was dit echt waar zij moest leven?

'Drinken?'

'Nee, dank je,' antwoordde Clay, waarop de gastheer knikte en zichzelf in een fauteuil liet zakken tegenover hem. Een halve liter blik bier werd opengetrokken en meteen nam de man een aantal slokken. Clay keek hoe hij het blik op de salontafel zette en hem vervolgens gadesloeg.

'Wat kan ik voor je doen?'

'Bullseye en Pitbull,' zei Clay meteen recht voor zijn raap. Er was niet veel tijd en hij had absoluut geen zin om er omheen te draaien.
'Ik wil meer informatie.'

De man, wie hij in eerste instantie had gekend als 'De Tornado', zuchtte en knikte bedenkelijk. Tegenwoordig was hij niet meer waard dan Ricardo Jones, mislukte vader en alcoholist.

Maar Clay wist gelukkig wel beter.

'Goed,' zei de man na een klein tijdje. 'Wat wil je weten?'

'In hoeverre...' Clay slikte, koos zijn woorden zorgvuldig, en keek de man serieus aan. 'In hoeverre is er een mogelijke kans dat ze in de buurt zijn? Ik bedoel, echt in de buurt buurt?'

Jones, aka Mckenzie, slikte. Clay leek iets van angst in zijn ogen te bespeuren, en eigenlijk wist hij het antwoord al voordat de man deze letterlijk aan hem gaf.

'Groot,' fluisterde hij. 'Heel erg groot.'

****
***