His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 10 ~

{Megan}

Het meer dat zich voor ons uitstrekte was gewoonweg adembenemend. Met een oppervlakte van ongeveer een voetbalveld en helder, donker water leek het regelrecht uit een film te komen. De hele zijkanten waren bedekt met riet, bosjes en bomen, zodat het leek alsof het meer speciaal zo was uitgegraven en niet anders. Daar omheen torenden honderden bomen boven het gras uit, samen een groen bos vormend, en ik vroeg me af waarom ik hier nog nooit ieder was geweest.

En waarom hij me hier naartoe had gebracht.

'En? Mooi?'

Ik slikte en nam het hele plaatje in me op. Het leek wel alsof de afbeelding zo van Google was geplukt, iemand een natuurlijke filter erover had gegooid, en het eigenlijk gewoon helemaal niet bestond. Niet kon bestaan.
En toch was ik hier, met Harry en Ethan (!).

Kon het nog vreemder?

'Hallo, Megan?'

'Oh, eh - ja, ja het is echt prachtig,' zei ik snel. Ik voelde mijn wangen rood kleuren (voor de zoveelste keer) en vlinders als bezetenen rond fladderen in mijn buik. Mijn knieën begonnen te knikken en mijn handen te zweten. Als dit verliefdheid was, mocht het van mij wel heel snel weer weggaan. Wat een kut gevoel.

Toch?

'We gaan bij het water zitten.'

Ik knikte en op mijn hoede volgde ik de jongen met de krullen. Zijn laarzen en jack kraakten bij elke stap die hij zette, evenals die van Ethan, en ik kon maar niet beslissen waar ik moest kijken: naar Harry of naar de prachtige omgeving. Beide waren adembenemend.

De jongens liepen naar een rij grote stenen aan de voet van het meer, waar ze nonchalant plaats op namen. Het was wel duidelijk dat ze hier vaker waren geweest - wilde ik weten waarvoor? - en ik besloot gewoon maar hun voorbeeld te volgen. Het was sowieso al super raar dat ze me überhaupt hier mee naartoe hadden genomen.

'Dus... waarom ben ik hier?' vroeg ik dan ook zodra ik naast Harry plaats had genomen op een grote, grijze steen. 'Ik bedoel, het is hier prachtig en zo, maar -'

'Omdat ik dat wilde.'

Vragend keek ik opzij naar de jongen met de groene ogen. Hij keek strak voor zich uit, emotieloos, en ik betrapte mezelf erop dat ik steeds meer geïntrigeerd werd door hem. Waarom was hij zo koud? Waarom was hij zo mysterieus?
En wat verborgen ze?

'Wat hij bedoelt,' zei Ethan toen, waardoor ik mijn blik van Harry naar hem verschoof, 'is dat hij je wat beter zou willen leren kennen.'

'Dan kan Harry dat toch ook gewoon vragen?'

Het was eruit voor ik er erg in had. Snel keek ik weg en focuste ik mijn blik op het heldere water voor ons, terwijl ik nerveus op mijn lip beet. Zou hij nu boos worden? Wat als ik hem totaal heb laten afknappen?
Ik was hier toch ook helemaal niet voor getraind - hell, mijn vader zou me vermoorden als hij nu wist waar ik was.

Niet dat hij verder nog een fuck om me gaf.

'Ik doe het op mijn manier, of ik doe het niet,' zei de jongen met de krullen toen donker. 'Begrepen?'

Normaal zou ik hem uitgescholden hebben - wat dacht hij wel niet? Ik was toch zeker zijn bezit niet? - Maar iets in me weerhield me daarvan. Zijn dominantie (met name de manier waarop) trok me op een vreemde, griezelige wijze aan. Alsof een onzichtbaar touw ons aan elkaar verbond en me elke keer weer terugtrok als ik weg probeerde te lopen.

Ik was mooi de sjaak.

'Of was je soms vergeten dat je iets hebt gezien wat je niet mocht zien?'

Nu keek ik wel opzij. 'W-wat bedoel je?'

'Je weet best wat ik bedoel.'

En dat was waar. Ik wist dondersgoed wat hij bedoelde - hoe kon ik dat SMS'je ooit vergeten?

En waarom kreeg ik de neiging om hem nu expres tegen te werken?

Volgens mij was ik mijn verstand aan het verliezen. Ik wist niet waarom, ik wist niet hoe, maar sinds het moment dat ik Harry Styles in de ogen had gekeken, toen in de gang, was het mis. Althans, als ik bij hem in de buurt was. Ik vergat hoe ik moest ademen, alles begon te kriebelen en te trillen, ik werd rood van zowat elk woord dat hij tegen me sprak, en als klap op de vuurpijl was ook zijn beste vriend ook nog eens extreem knap.
Toch voelde dat... anders. Ze zagen er beide gevaarlijk uit, geen twijfel mogelijk - en toch deed Harry meer met me dan Ethan. De getinte jongen was... bereikbaarder. Aardiger. Zo voelde het, tenminste.

Om Harry leek wel een mysterieuze muur te staan.

'Ik wil dat je vanaf nu direct antwoord geeft als ik tegen je praat,' zei de jongen met de krullen toen, wat opnieuw een explosie aan vlinders in mijn binnenste veroorzaakte. 'Anders is het veel te onduidelijk.'

'Wacht - onduidelijk?' floepte ik eruit. 'Sorry hoor, maar als er iemand onduidelijk is-'

Mijn zin werd plotseling ruw verstoord door twee grote handen die zich in een vloeiende beweging om mijn gezicht vouwden en me hem lieten aankijken. Zijn groene ogen twinkelden opgewonden, waardoor het zwart van zijn pupil nog intrigerender was dan anders. Mijn zin bleef in de lucht zweven, de woorden ergens ver weg, en de tijd leek stil te staan. Alles om me heen was naar de achtergrond vervaagd en het enige waar ik nog oog voor had, was hem. Zijn gezicht, zijn neus, zijn lippen...

Fuck, zijn lippen.

Maar zo snel als het gekomen was, hield het ook weer op. Alsof er ineens een knop in de mysterieuze jongen omsloeg, liet hij me weer los en draaide hij zich weer om naar het water, waar hij weer strak voor zicht uit begon te staren. Frustratie en ongeloof borrelden op in mijn binnenste, terwijl ik hoopte dat hij en Ethan het gebonk van mijn hart niet konden horen. Alsjeblieft, liet het ze niet horen.

Maar wat was dat in hemelsnaam voor actie?

'Wat wilde je zeggen?'

'Huh?' zei ik schaapachtig, nog steeds betoverd en overdonderd door wat er zojuist was gebeurd.

'Je had het over onduidelijk,' zei Harry kortaf. 'Wat wilde je gaan zeggen?'

Oeps.

'Oh, ik - nee... nee, niets.' Ik schudde mijn hoofd, in een poging mezelf weer op orde te stellen, en zei toen wat standvastiger: 'Ik zal er, eh, op letten.'

De jongen snoof - maar zei verder niets. Blijkbaar was mijn antwoord goed genoeg (voor de verandering). Geen rare taferelen meer, geen donkere stem en geen hatelijke woorden... dat was een goed teken, toch?

Maar waarom vond ik dat dan zo jammer?

*
*
*
[A/N]

Vote/comment/follow if you like. <3