His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 27 ~

{Megan}

De volgende ochtend verliep rustig. Ik werd - wonder boven wonder - gewoon uitgerust wakker en voelde me eigenlijk wel prima. Natuurlijk spookten er wel allerlei gedachten door mijn hoofd - Hoe moest ik tegen Harry doen als ik hem zag op school? Hoe zorgde ik ervoor dat Kiara contact kreeg met Ethan? En, nog veel belangrijker, waarom wilde Clay in godsnaam met mij uit eten? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. 

En toch... toch voelde ik me prima. Mijn stresslevel was in tijden niet zo laag geweest, en dan te bedenken dat ik zoveel dingen had meegemaakt de afgelopen paar dagen. De ontmoeting met Harry, de rare SMS-berichtjes die me deden vermoeden dat de jongens zich in een soort crimineel circuit bevonden, de diepgaande gesprekken bij de vijver, Harry's belofte om mij les te gaan geven, en dan nog Clay. Oh, en had ik het al gehad over het feit dat Harry gisteren hier zat, in mijn slaapkamer? Misschien liet verliefdheid je wel echt op een roze wolk vliegen. 

Wacht - dacht ik dat nou echt? Verliefdheid?

Was ik dan verliefd op Harry Styles?

Ik schudde mijn hoofd. Zo ver was ik nog niet. Een relatie definiëren was iets wat je pas na een aantal dates deed, toch? Voor zover ik wist, hadden we überhaupt nog geen date gehad. Of waren we dat stadium gewoon in zijn geheel gepasseerd? 

'Aarde aan Megan!' 

Geschrokken maakte ik een sprongetje in de lucht. Als gevolg daarvan, zag ik mijn vriendin schuddebuikend naast me staan. Haar lach was als vrolijke muziek in mijn oren, en iets zei me dat ook zij deze ochtend als prettig en stressvrij ervaart had. Voor zover dat kon, althans. 

'Je ziet er uitgerust uit,' zei ze vervolgens, terwijl we het schoolplein opliepen en de buitenlucht dankbaar opsnoven. 'Geen slapeloze nachten dit keer?' 

Ik schudde glimlachend mijn hoofd. 'Nee, in tegendeel. Ik heb als een roos geslapen.' 

Opnieuw hoorde ik Kiara naast me grinniken. Waarschijnlijk kwam ook bij haar het idee van 'Harry' naar boven. Was ik dan toch niet gek? Kon die jongen me misschien daadwerkelijk stressvrij maken?

Terwijl aan alle kanten leerlingen naar de ingang van de school druppelden, hielden wij ons even stil te midden van het schoolplein, bij één van de vele houten picknick bankjes. Jacob en Paul, onze twee beste vrienden, zaten met hun rug naar ons toegedraaid te kletsen over god-mocht-weten-wat. Stilletjes wisselden Kiara en ik een blik, spraken we zonder daadwerkelijk te praten een plannetje af, en slopen we op onze tenen dichterbij.

'Goeeeeeiemorgen!' 

Twee hoge gillen waren het antwoord op onze begroeting, en ik voelde de lachkriebels het geheel van mijn lichaam overnemen. Schaterend gaven Kiara en ik elkaar een highfive, waarna we ons bekommerden om de twee lange gezichten die ons verwijtend aanstaarden. 

'Niet. Grappig.' 

'Echt niet grappig!'

Ik grinnikte. 'Eigenlijk best wel grappig, hoor.' 

De jongens slaakten een zucht en hun gefrons maakte plaats voor een glimlach. 

'Goeie nacht gehad?' zei Paul ietwat provocerend. 'Je lijkt heel erg uitgerust.' 

Jacob wiebelde wat met zijn wenkbrauwen en ik voelde mijn wangen rood worden. Ze konden het toch nog niet eens weten van Harry? Ik was gisteren nog zo geschokt over het feit dat ik het hen, mijn beste vrienden, nog niet eens had verteld. 

Vreemd.

Ik haalde mijn schouders op. Waarschijnlijk sprak mijn blik boekdelen, want zowel Jacob als Paul liet het er daarna bij zitten. Voor nu, waarschijnlijk, maar alsnog. Ze voelden perfect aan wanneer ik wel of niet over iets wilde praten.