His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 3 ~

{Megan}

'Je moet wat?!'

'Pap, luister nou, het is niet mijn-'

'Bullshit!' schreeuwde mijn vader vanaf de andere kant van de woonkamer naar me, waarna hij kwaad tegen de bank schopte. Een schok van de schrik schoot door mijn lichaam heen en tranen begonnen over mijn wangen te rollen.

'Papa, alsjeblieft...' fluisterde ik zacht, maar hij schudde woest zijn hoofd.

'Naar je kamer. Nu.'

Ik slikte en proefde de zoute tranen op mijn lippen. Soms verbaasde het me dat ik die nog over had, na al die keren dat we ruzie hadden.

'En denk maar niet dat je hier zomaar mee wegkomt!' riep hij kwaad zodra ik naar de deur liep. 'Het is toch verdomme niet zo moeilijk om je best te doen.'

Ik zuchtte en legde mijn hand op de deurkruk. Mijn nekharen vlogen omhoog en ik voelde het verdriet van mijn tranen zich mengen met boosheid. Wie was hij om te zeggen dat ik mijn best niet deed? Ik deed verdomme alles wat hij vroeg, studeerde bijna elke avond, en zag mijn vrienden enkel in het weekend. Ik kookte zelfs vaak genoeg als ik uit school kwam, of maakte het huis schoon als hij weer eens met zijn alcoholvrienden een zuipfeest had gehad.

Maar het was nooit genoeg.

'Had je nog wat te zeggen?' snauwde mijn vader naar me vanaf de bank waar hij weer op was gaan zitten.

'Hou alsjeblieft op...' zei ik zo zacht dat hij het niet kon horen. 'Alsjeblieft, stop.'

'Rot op naar je kamer dan, nu!'

Ik slikte en trok de woonkamerdeur open. Meteen stampte ik door de gang door naar de trap, waar ik naar boven rende. Zodra ik voor mijn slaapkamerdeur stond, hoorde ik die van beneden in het slot vallen en ik kon mijn vader nu al voelen schelden. Snikkend ging ik mijn slaapkamer binnen, waar ik de deur achter me dicht deed en op slot draaide.
Dat was ook nog zoiets, het slot op mijn kamerdeur. Al zo lang ik alleen met mijn vader woonde zat die erop - maar niet voor mijn privacy. Integendeel zelfs, het slot zat erop zodat mijn vader me in mijn kamer kon opsluiten als het hem uitkwam.

En dat was regelmatig.

Ik zuchtte hoofdschuddend en ging in de vensterbank zitten. Dat was één van de enige voordelen aan dit huis - mijn raam. Ik had uitzicht op een groot bos achter ons huis, en de vensterbank was expres breed gemaakt, zodat je er kon zitten. Ik had verschillende kussens neergelegd, roze en zwarte, zodat ik als het ware een soort eigen lounge plekje had. En dat plekje was echt mijn redding; als mijn vader weer eens tegen me uit zijn slof schoot, of ik hem beneden hoorde feesten met zijn bier zuipende maten, kon ik heerlijk in mijn eigen hoekje gaan zitten en verdrinken in een goed boek. Muziek aan, wereld uit.

Maar zelfs muziek kon niet alle pijn wegnemen.

Met mijn knieën opgetrokken en mijn armen eromheen geslagen, staarde ik naar het schemerige bos. Ik liet mijn gedachten afdwalen naar vroeger, naar de tijd dat alles anders was en mijn vader nog lief was. Naar de tijd dat mama nog leefde.

--

'Megan? Megan, kijk je wel uit?'

'Ja, mam, natuurlijk,' riep ik vrolijk, terwijl ik in mijn knalroze badpak naar het meer rende. We waren voor de vijfde keer op een rij op vakantie naar Camping Boubertion, wat in Frankrijk lag. Elk jaar weer had ik het hier enorm naar mijn zin, met al mijn terugkerende vriendjes en vriendinnetjes, de warme zon en de liefde van mijn ouders. We waren zo gelukkig...

--

Ik veegde met de rug van mijn hand de tranen van mijn wangen. Wat miste ik mama. Als zij nog bij ons woonde...

Maar ze heeft ons verlaten.

Verdoofd staarde ik naar buiten, terwijl mijn hand over de vensterbank naar het meest achterste kussen gleed. Zonder mijn blik van het bos af te wenden, zochten mijn vingers onder de stof van het kussen en vouwden ze zich om het koude metaal van de rode dartpijl heen. Ik wist niet waarom, maar ooit had ik hem van papa gestolen. Expres, want het was zijn lievelingspijl. Weken had hij ernaar gezocht, kwader en kwader, maar uiteindelijk had hij het opgegeven. Het ding had weken in mijn la verstopt gelegen, doelloos, en zonder enige betekenis.
Totdat ik erachter kwam dat je vuur met vuur kon bestrijden en de pijn in mijn hart wilde vervangen met andere pijn - lichamelijke pijn.

Zonder te kijken stroopte ik de mouw van mijn linkerarm op en greep ik de pijl steviger vast. Als op de automatische piloot zette ik de punt op mijn huid en trok ik hem in een rechte lijn naar beneden. Een felle, brandende pijn schoot door mijn arm en een verdrietige glimlach deed mijn mondhoeken omkrullen. Ik verplaatste mijn blik van het bos naar mijn onderarm en schudde mijn hoofd bij het zien van het felrode bloed dat langzaam uit de lichte snee opwelde.
Vuur met vuur. Lichamelijke pijn was gewoon minder erg dan geestelijke pijn. En door deze pijl te gebruiken leek het net alsof ik de pijn die mijn vader me aandeed, aan de buitenwereld liet zien.

Al wist niemand wat ik mezelf aandeed.

Dat was, althans, voordat een specifiek iemand er per ongeluk achter kwam.

***
[A/N]
Sorry dat het zo lang duurde! De volgende komt sneller. <3
*