His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 34 ~

Alles in haar hoofd schreeuwde dat ze moest maken dat ze wegkwam. De sfeer, de locatie, zijn blik... en toch bleef ze. God, waarom bleef ze? Ze kon het haar moeder bijna horen zeggen:

'Anna, tuttebel dat je bent! Was dan gewoon weggegaan!'

Een zucht rolde over haar lippen en ze haalde diep adem. Kippenvel ontstond op haar armen en ze sloot voor enkele seconden haar ogen. Een klein moment, waarin de wereld van haar was. Haar wereld, haar veilige plek. Wat ze niet kon zien, was er niet. Wat ze niet kon horen, weerklonk niet. Wat er niet was, was er gewoon niet.

Maar zij was er wel degelijk.

En hij ook.

***

{Megan}

De aula stroomde vol. Zowel uit de deur links als rechts bleef een ketting aan leerlingen naar binnen glijden, terwijl iedereen door elkaar schreeuwde en een plek probeerde te zoeken in de grote, open ruimte. De muren in de aula waren hoger dan in de rest van het gebouw, en door het grote podium aan de noordzijde van de ruimte had het wel iets weg van een concertzaal. De stoelen die in rijen waren opgesteld en de posters aan de muren gaven echter de ware identiteit van de zaal weer: gewoon domweg de aula van een middelbare school.

'Zullen we hier gaan zitten?' zei ik tegen Kira zodra we achterin de zaal tussen de rijen stoelen doorliepen. Meer dan een knikje kreeg ik niet, maar ik besloot het voor nu even te negeren. Straks, na dit gedoe, zou ik haar wel vragen wat er aan de hand was. Toch had ik, bewust of onbewust, al allerlei redenen proberen te bedenken voor haar vijandige, afstandelijke gedrag. Had ik soms iets verkeerds gezegd? Was ze soms boos dat ik bij Paul was blijven logeren? Misschien was ze gepikeerd dat ik haar gisteravond niet meteen had gebeld om te vertellen hoe het met Clay was geweest. Dit laatste kon ik me nog enigszins voorstellen, maar door hoe de avond was gelopen en alle drama van dien, had ik daar totaal niet meer aan gedacht. En toch, aan de andere kant... ze had mij dan zelf ook kunnen bellen, niet? Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik geen flauw idee had van de reden dat ze zo tegen me deed.

En dat stak me.

Nog geen twee minuten nadat we plaats hadden genomen op onze stoelen, weerklonk er een schel geluid door de zaal van een microfoon die werd aangedaan. Ik hoorde hoe allerlei leerlingen geïrriteerd kreunden en zelf trok ik een moeilijk gezicht.

'Wat een kut geluid,' mopperde Kira, waarop ik knikte. Het klonk meer alsof ze het tegen zichzelf had dan tegen mij.

'Goedemorgen allemaal. Fijn dat jullie zo snel bij elkaar gekomen zijn.' Meneer Zwart, de conrector, had een serieuze toch vriendelijke stem opgezet. Precies de stem die hij gebruikte als hij met je over je 'slechte' cijfers wilde praten, of als je straf opgelegd zou krijgen. Het duidde er in ieder geval op dat dit om iets serieus ging, en aandachtig focuste ik me op de man die op het podium stond. Het was pas toen dat het me opviel dat hij niet alleen was - links achter hem stonden twee mannen in donkerblauwe jassen. Ze droegen nagenoeg dezelfde kleding en toen ik ietwat beter keek, zag ik dat het twee agenten waren.

Ik voelde spontaan kippenvel op mijn lichaam ontstaan.

Zou dit over dat meisje gaan?

'Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen,' ging de conrector toen verder, waardoor de hele zaal stil werd. 'Er is vannacht iets verschrikkelijks gebeurd. Ik kan er niet omheen draaien, noch kan ik het mooier maken dan het is.' Hij liet een korte stilte vallen, waarin hij ernstig de grote groep leerlingen aankeek. Na een korte, moeizame zucht ging hij verder: 'Vannacht is Anna de Graaf dood aangetroffen in Central Park.'

***

Voorzichtig keek ze opzij naar de jongen die een paar meter verderop stond te bellen. Hij was knap, met zijn donkerbruine krullen, groene ogen en badboy-uitstraling. Al vanaf het eerste moment dat ze hem vanavond zag, wist ze zeker dat ze als een blok voor deze jongen zou kunnen vallen. En hij bleek hetzelfde te denken, want na een klein uurtje gepraat te hebben, stonden ze al zoenend op de parkeerplaats.