His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 7 ~

In tweestrijd beet de jongen op zijn onderlip. Zijn ogen gleden van het gat in de grond naar de donkere lijkenzak en weer terug, terwijl hij zich ondertussen afvroeg waar zijn partner bleef. Alleen kon hij veel doen - maar dit was een klus voor twee. De zaakjes oplossen, letterlijk wegvagen, was namelijk één ding. Het makkelijkste ding, zelfs. Het vervolgens wissen van je sporen, van de daad zelf, van de gebeurtenis - dat was twee. Om je sporen alleen al te wissen moest je goed nadenken. Je moest overal rekening mee houden, op alles letten - maar om ervoor te zorgen dat helemaal niemand erachter zou komen dat er überhaupt iets was gebeurd... dat was extra moeilijk. Het draaide niet meer alleen om het uitwissen van je eigen sporen, maar ook om die van het slachtoffer. Niemand mocht weten dat hij daar was geweest.

Dat hij nooit meer ergens zou komen.

Na een aantal minuten in stilte gewacht te hebben, besloot de jongen om zelf maar te beginnen. Hij had tot nu toe alles soepeltjes doorlopen: door niemand gevolgd worden, het wapen vernietigen, alle vingerafdrukken van hem én het slachtoffer op de plaats delict verwijderen, een plek uitkiezen om van het lichaam af te komen, één waar nooit iemand kwam, en ga zo maar verder. Het laatste wat er nu moest gebeuren, het daadwerkelijk van het lijk afkomen, moest toch echt met zijn tweeën worden gedaan.

En net op het moment dat hij dacht dat zijn partner het zou laten afweten, dat hij hem zou naaien en gewoon niet zou komen, hoorde hij de bekende, zware voetstappen en het gerinkel van ijzer achter zich. Het gekraak van donker leer liet hem zeker weten dat het om zijn partner ging en met een halve grijns draaide hij zich om.

'Sorry dat ik zo laat ben,' zei deze toen verontschuldigend, terwijl hij de wachtende jongen een handdruk gaf, 'maar het liep allemaal wat uit bij Clay. Je weet hoe dat gaat.'

De jongen knikte, zond zijn partner een glimlach en wendde zich vervolgens tot het laatste deel van hun taak, waar hij gebaarde naar het gat en de zwarte lijkenzak. '

'Laten we maar beginnen.'

***

{Megan}

Mijn hart leek uit mijn borstkas te springen van angst. Ik wist dat ik binnen nu en een minuut naar de parkeerplaats moest gaan, anders zou Harry zeker denken dat ik het had laten afweten, en eigenlijk wilde ik de gevolgen daarvan niet ondervinden. Daarbij wilde ik deze kans op de waarheid niet missen. Het was immers niet zo dat ik gezellig naar huis zou kunnen.

Mijn vader zou me waarschijnlijk toch meteen zonder eten op bed sturen.

Met trillende handen pakte ik mijn rugzak van de witte toilettegels en zette ik deze naast de wasbak onder de spiegel. Onhandig ritste ik hem open, waarna ik de hele inhoud doorspitte naar iets van parfum of deodorant. Na wat wel een eeuwigheid leek had ik eindelijk een klein, roze flesje gevonden dat ik ooit een keer in mijn tas had gegooid nadat ik die van mijn vader voor mijn verjaardag had gekregen.

Toen we mijn verjaardag nog vierden.

Trillend draaide ik de dop eraf, waarna ik er voorzichtig aan rook. Een zoete geur van bloemen en natuur drong mijn neus binnen. Het rook vertrouwd, lekker, en zo zacht mogelijk spoot ik drie keer op mijn hals. Ik voelde hoe de geur in mijn huid trok, om me heen begon te hangen, en ik nam mezelf voor om het vanaf nu iedere schooldag op te doen. Zo zou Harry de heerlijke, zoete geur hopelijk met mij associëren. Ik had namelijk ooit eens gelezen in een tijdschrift dat jongens erg getriggerd werden door geuren, dat het hen een gevoel van opgewondenheid of verliefdheid kon geven, en stiekem hoopte ik dat ik precies dat met de jongen zou kunnen doen. Hoe erg en oppervlakkig dat ook mocht zijn.

Ik haalde snel een borstel door mijn rode haar en checkte mijn make-up nog één laatste keer in de spiegel, waarna ik diep ademhaalde en mijn rugzak over mijn schouder zwaaide.

Het was nu of nooit - Harry Styles, here I come.

***

Met zijn ogen tot spleetjes geknepen staarde de jongen met de krullen naar zijn partner, die het laatste beetje modder met een schop over het gat gooide. Zo netjes en gedetailleerd als het kon, streek hij met de achterkant van het metaal over de plek waar zojuist het gat had gezeten, en na een aantal seconden staarde hij tevreden naar het resultaat.

Je zag er niets meer van.

'Goed werk,' zei de jongen met de krullen zodra zijn partner weer naast hem was komen staan en een sigaret opstak. 'Niemand zal zien dat hier ook maar iets is gebeurd.'

Zijn partner knikte, blies de rook in kringetjes naar buiten. 'Inderdaad. Clay zal wel tevreden zijn.'

De jongen met de krullen haalde een hand door zijn haar en liet een zucht over zijn lippen rollen. 'Nu maar hopen dat de sukkel niet als vermist wordt opgegeven... al denk ik niet dat iemand zijn verslaafde kop zal gaan missen,' grijnsde hij tevreden, terwijl hij zijn binnenste voelde kriebelen van de adrenaline. Hoe slecht het ook was en hoe graag hij soms ook wenste dat het anders was, dat ook hij een normaal bijbaantje had als een normale tiener, moest hij toegeven dat dit werk wel iets met hem deed. De kick, de spanning, het geld... niets daarvan was goed, veilig, eerlijk - maar het was wel lekker. Heerlijk, zelfs.

En hij wist dat zijn partner daar precies hetzelfde over dacht.

***

[A/N}

ik zal vaker proberen te updaten! en ik hoop dat het nog spannend is!

vote/comment pretty please ❤️