His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 54 ~

'Nee,' zei Paul steevast, terwijl hij met afgunst naar het gebouw voor hem keek. 'Dit ga ik echt niet doen hoor.'

Megan zuchtte en legde haar hand op de schouder van haar beste vriend. Ergens begreep ze hem wel - het was ook niet niks. Allemaal verschillende mensen, onbekenden, in een cirkel op houten stoeltjes aan elkaar vertellend waar ze dan wel niet moeite mee hadden. Wat hun levens beheerste, waar ze niet vanaf konden blijven - waar ze verslaafd aan waren. Maar dat was niet alles. Het was ook het feit dat mensen dan wisten dat het je niet in je eentje lukte om je probleem op te lossen. Toegeven dat je een probleem had, überhaupt. En dan nog de schaamte. En dat laatste, dat was misschien nog wel het grootste probleem.

Maar er was geen weg meer terug. Ze had hem hier gekregen - nu moest ze hem laten doorzetten.

'Kijk me aan,' zei ze, waarop Paul zich een kwartslag omdraaide en zijn ogen verplaatste van het gebouw naar haar. 'Waarom zijn we hier?'

De jongen zuchtte. 'Omdat ik hulp nodig heb.'

Megan knikte. 'Precies. En waarom is dat?'

'Omdat...' hij zuchtte en sloeg zijn ogen neer. 'Omdat ik verslaafd ben.'

'Correct. En wil je dat?'

Paul schudde driftig zijn hoofd, terwijl tranen zijn ogen vulden. 'Nee, echt niet.'

'Nee, inderdaad. Jij bent sterker dan dat, jij verdient beter dan dat. Jij én Jacob.'

De jongen knikte en veegde in een snelle beweging de ontsnapte tranen van zijn wangen af. Zijn ogen vonden die van haar, en een golf van medelijden overspoelde Megan. Het was zo oneerlijk.

'Wil je dat ik met je meega?'

Paul schudde zijn hoofd en draaide zich weer om naar het gebouw dat voor hen stond. Het was klein en oogde oud, maar door de lampjes die vanaf buiten in de hal te zien waren, leek het ook gezellig. Huiselijk, gemoedelijk.

Verwelkomend.

'Nee,' antwoordde hij toen, waarna hij zich weer naar haar toe draaide en haar een kus op haar wang gaf. 'Nee, ik moet dit alleen doen.'

'Ik wacht hier op je, oké? Dan gaan we daarna lekker koffie drinken in de stad.'

De jongen knikte. 'Dat zou ik fijn vinden.'

Hij gaf haar een knuffel, staarde nog een paar seconden naar de ingang van het gebouw, en liep toen naar binnen. Ze zag hoe hij meteen werd begroet door een knappe jongeman, waarschijnlijk eind twintig, en haalde opgelucht adem toen hij samen met hem verdween door een deur achterin de hal. De bijeenkomst duurde een uurtje, wat haar net genoeg tijd had om zelf even het centrum in te lopen en alvast de benodigdheden te kopen die ze nodig had voor het begin van het schooljaar, waarna ze weer precies op deze plek zou gaan staan om haar beste vriend terug te ontvangen na de bijeenkomst.

Voordat ze begon te lopen, viel haar oog nog even kort op het witte papier dat op het raam hing:

ANONIEME VERSLAAFDEN
ELKE DONDERDAG OM 14:00 uur

Ze had het met Paul te doen.

***
'Kijk eens!'  riep de jongen vol trots zodra hij de kamer binnen kwam gelopen en zijn beste vriendin zag zitten. 'Twaalf maanden clean!'

'Geweldig!' zei Megan enthousiast, terwijl ze vol trots opsprong van de bank en Paul omhelsde. 'Super knap van je.'

De jongen knikte trots, tranen van geluk zijn ogen vullend. Hij glimlachte en staarde vol ongeloof naar de fiche in zijn hand. 'Zonder jou was het me nooit gelukt.'