His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 46 ~

{Megan}

Ik snapte er officieel helemaal niks meer van. Het ene moment werd ik op een geïmproviseerde brancard door het gras gesleept door de blonde God waarvan ik niet veel meer wist dan zijn naam, en het andere moment stond ik in een vreemd, houten hutje, oog in oog met een jongen die ik pas net had leren kennen. Waar was Clay? Er klopte geen snars van. Ik probeerde in mijn hoofd al onze stappen na te gaan, maar ergens halverwege de gedachte aan het gras werden mijn herinneringen vaag. Een soort mist die verdoezelde wat er daarna was gebeurd, alsof een nachtje stappen uit de hand was gelopen, maar dan pijnlijk. Het zal de klap op mijn hoofd wel
zijn, wellicht een hersenschudding? Het ongeluk was niet niks - van de weg gereden, nota bene. Maar voor alsnog: waar was Clay? En waarom stond deze jongen nu opeens tegenover me? Maar echt letterlijk - wat deed hij hier?

Zo. Vreemd.

'Je zult wel denken, wat doe ik nou hier?' lachte hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. 'Nou, dat is een lang verhaal. Misschien eerst een ontbijtje? Je zult wel honger hebben.'

Ik knipperde met mijn ogen, zoekend naar de juiste woorden. Zodra hij over eten begon, merkte ik pas dat ik inderdaad behoorlijk toe was aan voedsel. Maar echt, mijn maag knorde spontaan en ik slikte ongemakkelijk.

Was het veilig? Zonder eten kon ik ook niet veel beginnen, dus een ontbijtje zou geen kwaad kunnen, toch?

'Weet je wat,' ging hij toen onverstoord verder, waarna hij het oogcontact verbrak en zich naar de keuken begaf, 'ik maak gewoon wel toast met ei, oké? Dat is tenminste een goede bodem.'

Ik besloot er maar niet tegenin te gaan en de hele situatie over me heen te laten komen. Tot nu toe kon ik mijn vinger er niet opleggen, maar er was hier iets heel vreemds aan de hand. Echt iets heel vreemds.

Want waarom, in godsnaam, was Luke hier?

***

Zo stil mogelijk begaf het drietal zich naar de houten veranda van het in duisternis gehulde huisje. Er brandde één lamp vlak naast de voordeur, maar als ze deze zouden vermijden, waren ze zo goed als onzichtbaar. Hun zintuigen stonden op scherp en elk geluidje, al was het een ritselend blaadje aan een boom, werd door hun opgemerkt en geanalyseerd. Harry had duidelijk uitgelegd dat dit wel eens heel gevaarlijk kon worden, dat hij geen idee had wie of wát zich binnen bevond, maar dat er een grote kans was dat het alles te maken had met Megan en haar vader. En met Clay.

Kira snapte er de ballen niet van.

Het was wel duidelijk dat zowel Harry als Ethan zich buiten school wel degelijk bezighielden met zaakjes die verder gingen dan gewoon een onschuldige hobby of bijbaan. Zij en Megan hadden er vaak grapjes over gemaakt of over gefantaseerd, hun eigen mysterieuze badboys, maar dat de twee zich daadwerkelijk met illegale praktijken bezighielden, had ze niet bepaald verwacht. Jezus, laat staan dat ze zich erin wilde mengen. Maar - en dat besefte ze zich maar al te goed - als het om Megan ging, zou ze alles doen. Echt alles.

Ze zou haar beste vriendin niet weer kwijtraken.

'Oké,' fluisterde Harry zodra het drietal gehurkt naast de veranda in het hoge gras zat. 'Dit is wat we gaan doen - ik ga kijken of ik door het raam beweging kan zien. Vervolgens gaan jij en Ethan kijken of er een achterdeur is. Als deze er is,' hij pauzeerde even, alsof hij zichzelf bijeen raapte en alles weer op scherp zette, 'dan gaan we via daar naar binnen.'

Ethan knikte, maar Kira had zo haar bedenkingen bij dit plan. Er was zoveel dat fout kon gaan... Wat als ze gezien werden? Of als er allemaal gasten met wapens binnen zaten? Ze wilde nog niet dood...

'Kira? Mee eens?'

Het meisje probeerde haar angst weg te slikken en haalde voorzichtig haar schouders op. 'Het... er kan zoveel misgaan,' zei ze klein. 'Kunnen we niet gewoon de politie bellen? Die rechercheurs die op school langskwamen zagen er echt betrouwbaar uit en ik weet zeker dat-'

'Onmogelijk,' onderbrak Harry haar. 'De politie kan ons echt niet helpen, we moeten dit zelf doen. Daarbij,' hij ging wat verzitten, reikte naar de binnenzak van zijn leren jack en toverde er een mes uit dat wel iets weg had van een dolk, 'zijn we niet ongewapend.'

Normaal gesproken had ze geschreeuwd. In elke situatie die niet deze was, had ze geroepen dat hij in godsnaam dat enge ding moest wegstoppen en had ze meteen de politie gebeld. Maar nu, hoe stom dat misschien ook klonk, gaf het haar een klein moment van rust. Harry, en dus waarschijnlijk ook Ethan, wisten waar ze mee bezig waren en kwamen niet onvoorbereid. Daarbij besefte ze zich maar al te goed dat ze eigenlijk geen keuze had - ze was hier nou eenmaal in betrokken geraakt en van opgeven was gewoonweg geen sprake.

Megan zou ook niet opgeven. Daarbij zou Kira het zichzelf nooit kunnen vergeven als haar beste vriendin wél wat overkwam en zij dit had kunnen voorkomen. Het was zelfs zo dat ze ergens, diep van binnen, ook wel wilde weten wat er nou aan de hand was. Megans vader, Ethan, Harry - Clay. Het was zo vaag allemaal, en Kira hield niet van vaag. Absoluut niet. Wie weet zat er wel een kei goede rechercheur in haar verborgen. Ze had onderzoeken altijd al interessant gevonden, net zoals politieseries en misdaadfilms. Toch was het wel even een ander verhaal als het echt gebeurde.

Maar ze moest dit doen, dat was een ding dat zeker was.

'Oké,' zei ze daarom vastbesloten, waarop ze Ethan naast zich ietwat voelde ontspannen. 'Maar dan wil ik er ook een.'

Harry knikte en gaf het mes aan Kira, die hem zorgvuldig in de binnenzak van haar jas liet glijden. Het lemmet voelde ze tegen haar borst aanduwen, wat maakte dat ze zich op een vreemde manier iets meer gerustgesteld voelde. Ze kon zich in ieder geval proberen te verdedigen, mocht het nodig zijn.

Alsjeblieft, liet het niet nodig zijn.

***