His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 9 ~

Samen met zijn partner liep de jongen met de krullen het vertrouwde gebouwtje binnen. De ingang was gelegen te midden van een steegje net buiten het centrum van de stad, in een achterbuurt waarvoor de politie al jaren hun kop in het zand stak. Het was de perfecte plek voor hun hoofdkwartier.

De deur kraakte enigszins bij het openen en de vertrouwde geur van sigaretten en schoonmaakmiddel drong meteen zijn neus binnen. Zwijgend liep de jongen het kleine halletje door, richting de 'hoofdkamer'.  Zijn partner volgde hem op de voet. Meteen toen de jongen de ruimte - die wel wat weghad van een woonkamer, keuken en kroeg - binnenstapte, zag hij de man waar het allemaal om draaide staan.

'Jullie hebben goed werk verricht, jongens.'

'Bedankt, Clay. Geen enkel probleem.'

De man knikte tevreden en stak een sigaret op. De rook blies hij in perfecte kringetjes naar buiten, terwijl een frons zijn voorhoofd begon te sieren, alsof hij diep nadacht.
Vol bewondering keek de jongen met de krullen naar zijn baas. De man was misschien net tien jaar ouder dan hijzelf, eind twintig, maar met zijn vele gekleurde traditionele tatoeages en halflange, blonde haar, leek hij een stuk volwassener. Daarbij had hij enorme spieren en was hij altijd gekleed in een leren jas (net zoals hijzelf), waardoor hij bijna 'gevaar' schreeuwde.
Ja, de jongen keek echt naar hem op, en dat kwam niet alleen door zijn status en uiterlijk. Clay was, ondanks alles, ook gewoon oprecht aardig tegen hem. Betrokken. Hij gaf om zijn jongens, anders dan gewone collega's bij een supermarkt dat deden, en als hij je een compliment gaf, had je het ook echt goed gedaan.

En dat was wat de jongen zo bijzonder vond aan Clay - zijn oprechtheid. Hij was emotioneel ijzersterk, kon zo koud als de winter zijn, en toch wist hij altijd een manier te vinden om precies te zeggen wat hij dacht. Ongeacht of dat positief of negatief was.

'Waren er problemen onderweg?' vroeg hij toen, terwijl hij zonder op te kijken de as van zijn sigaret aftikte in één van de rode asbakken.

'Nee, meneer,' sprak de getinte jongen. 'Helemaal niets.'

En dat was waar. Bijna altijd was er wel een volger of een vervelende getuige - iemand die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Maar dit keer niet.

Helemaal niemand, zelfs.

'Goed, heel goed,' knikte Clay toen, waarop de jongen met de krullen een zucht liet ontsnappen. Het was pas toen dat hij zich echt op zijn gemak kon voelen, wetende dat ze het ditmaal helemaal goed hadden gedaan, en dat niemand hen die prestatie nog kon afpakken. Glimlachend keek hij opzij naar zijn partner. Al sinds hij zelf voor Clay begon te werken, kende hij de jongen naast hem. Het klikte meteen tussen de twee; beide kwamen ze uit een familie die aan alles behalve hun kinderen dacht. Beide wisten ze hoe het was om je brood te verdienen in de donkere straten van Londen en beide wisten ze hoe het was om alleen te zijn. Volledig en compleet toegewezen aan niemand anders dan henzelf.

En toch zouden ze in een ander leven nooit vrienden geworden zijn. Beide waren zich hiervan bewust, en misschien was dat ook juist wel de reden dat ze het zo goed met elkaar konden vinden. De jongen met de krullen kwam uit een rijk en welvarend gezin; vaders was advocaat en moeders werkte parttime als verpleegster in een ziekenhuis. Zijn vader was succesvol, wat maakte dat hij veel van huis was en het altijd druk had. Hierdoor had zijn moeder, naast werken, alle huishoudelijke taken op zich genomen. Van schoonmaken tot koken - ze deed alles, altijd, en alleen. Beide deden zo hun best om brood op de plank te krijgen voor hun kinderen, dat ze eigenlijk vergaten dat ze kinderen hadden. Figuurlijk, althans. De jongen had nog nooit echte liefde gekend, niet zoals andere jongens en meisjes van zijn leeftijd dat hadden. Er waren nooit avondjes op de bank, spelletjes aan tafel of gezellig samen op vakantie. Hij wist nooit wat de term 'familie' eigenlijk betekende - totdat hij Clay ontmoette.

En nu was hij hier, iets meer dan een jaar later, en had hij meer broeders dan hij ooit had durven dromen. Familie, mensen die om hem gaven en hij om hen.

'Bevalt het nieuwe huis?' vroeg Clay toen, waardoor de jongen wakker schrok uit zijn gedachtenbubbel en zijn baas vragend aankeek.

'Mijn nieuwe huis?'

'Ja, je weet wel, die waar jij, je zus en je ouders sinds kort naartoe zijn verhuisd?'

De jongen grinnikte en haalde beschaamd zijn schouders op. Hij was zo in gedachten verzonken geweest, dat het even duurde voordat Clay's woorden tot hem door waren gedrongen.

'Sorry,' zei hij daarom, waarop zijn baas nonchalant diens schouders ophaalde. 'Het bevalt zeker. Mijn ouders en Gemma zijn er erg positief over.'

'Goed. Mooi om te horen,' zei Clay tevreden, waarna hij zijn sigaret met een draaiende beweging in de asbak uitdrukte. 'En school? Ook prima?'

'Het is oké,' antwoordde de getinte jongen toen op zijn beurt. 'School is school, maar het is absoluut beter dan voorheen.'

En dat was waar. Zowel voor hemzelf als voor zijn partner was de jongen met de krullen alleen maar vooruit gegaan sinds hij Clay had ontmoet. De man had, via een omweg en de zogenaamde belastingdienst, ervoor gezorgd dat beide jongens dichterbij kwamen te wonen en weg werden gehaald uit hun oude omgeving. Ze werden ingeschreven bij een nieuwe school, hun ouders kregen beide een nieuwe (en betere) baan en eigenlijk was sindsdien alles beter geworden. Natuurlijk wisten ze beide dondersgoed dat ze het allemaal aan Clay te danken hadden - en dat was precies wat de man wilde. Ze stonden volledig bij hem in het krijt en er was geen haar op hun hoofd die eraan zou denken om hem ooit te verraden.

'Jongens, ik dank jullie voor jullie harde werk vandaag. Jullie mogen nu gaan.'

Ze knikten allebei tegelijk en liepen samen het pand uit. Eenmaal buiten wisselden ze een veelbetekenende blik, waarna ze elkaar gedag zeiden en ieder hun eigen weg naar huis gingen.

Morgen zou een veelbelovende dag worden.

Morgen zouden ze het meisje haar vertrouwen proberen te winnen.

De jongen met de krullen betrapte zichzelf erop dat hij misschien wel meer wilde dan dat. Want hoeveel liefde hij ook van zijn broeders kreeg en hoe graag hij ook een jack wilde gaan dragen met de naam van hun familie erop - ook hij had liefde nodig. Echte liefde, die alleen een vrouw aan hem zou kunnen geven.

***

[a/n]

sorry dat het zo lang duurde, de volgende komt echt sneller! <3