His Lessons ft. Harry Styles [Nederlands] #WinnerWattys2019

~ Hoofdstuk 31 ~

{Megan}

Ik rende. Hoewel mijn benen een aantal minuten geleden al begonnen te branden en ik de longen uit mijn lijf hijgde, bleef ik door rennen. Sneller en sneller. Tranen stroomden over mijn wangen, alsof er geen einde aan leek te komen, en mijn maag voelde aan als een grote baksteen. Alsof ik volgepropt was met lood. Lood dat alle vlinders die er een halfuur geleden nog rond fladderden, had vermoord.

Ik begreep het niet. Hoe kon Harry dit doen? Oké, ik wist dat we geen relatie hadden en ik wist dat we niet officieel hadden gezegd dat we exclusief waren en alleen elkaar zouden... ja, wat eigenlijk? Wat zouden we alleen met elkaar moeten doen? Hij zou het me leren, had hij gezegd. Alles. Liefde, romantiek, intimiteit... maar hoe kon hij me het leren, als hij het ook met andere meiden deed? Als hij een ander meisje tegen de muur aan zoende, midden in de stad? Hoe moest ik hem dan serieus nemen?

Mijn gedachten hadden zo dusdanig bezit van me genomen, dat ik eigenlijk niet meer wist waar ik me bevond. Hijgend stopte ik met rennen, met mijn handen op mijn bovenbenen leunend. Ik probeerde rustig op adem te komen, wachtte een aantal seconden en ging toen weer rechtop staan. Een beetje beduusd keek ik om me heen, en wat ik zag beviel me voor geen meter. 

Hoe was ik hier nou weer beland? 

God, dit was echt zo typisch. 

Ik stond, in mijn mooie jurk en met een gezicht vol make-up, in één of andere vieze steeg ergens net buiten het centum. Althans, daar ging ik vanuit, aangezien ik helemaal in de verte wat geluiden opving van mensen die het gezellig hadden. 

De steeg leek ook echt recht uit een maffia film te komen. Aan het einde, zo'n dertig meter verderop, zag ik een hoog hek dat bestond uit van die door elkaar gevlochten, donkergroene draden met aan de bovenkant een horizontale balk en prikkeldraad. Tegen het hek aan stonden twee grote vuilcontainers, van die zwarte. Of donkergrijs - dat kon ik door het donker niet zien. Het kwam erop neer dat er nog net niet een laagje mist boven de tegels hing. 

De steeg was ongeveer vier tot vijf meter breed. Het rook er vreemd, naar oud riool, en ik begon me steeds meer af te vragen hoe ik hier in godsnaam was beland.

Zou Clay me achterna gegaan zijn? Zou hij me hier zo vinden?

In mijn hele o-god-wat-nu vluchtpoging, had ik niet eens meer aan hem gedacht. Clay, de blonde God die mij meenam naar dat super gezellige, Italiaanse restaurant. De God die Harry kende, om de een of andere vage reden, en waarmee ik niet mocht afspreken. 

En mijn god, Clay was zo lief voor me geweest. Wauw, ik heb hem gewoon laten stikken. Het ergste was nog, dat hij waarschijnlijk ook precies wist waarom. Als Harry Clay kende, kon ik er namelijk donder opzeggen dat dat wederzijds was. 

Shit - wat als hij tegen Harry had gezegd dat we op date gingen? Wat als hij...

En opeens viel alles op zijn plek. Harry met die meid tegen de muur, Clay die met mij precies daar naar die taxi plaats liep... het was zo toevallig. Té toevallig. Wat als - ook al was die kans misschien vrij klein en haalde ik me nu van alles in mijn hoofd - maar, wat als Harry het niet kon hebben dat ik tóch met Clay mee was gegaan en hij daarom, als een wraakactie, met deze chick stond te zoenen? Precies op de plek waarvan hij bijna wel moést weten dat we een taxi gingen nemen?

Wat als dit allemaal een groot, bedacht toneelstuk was?

Die gedachte deed me zowel glimlachen als grommen. Aan de ene kant vond ik het geweldig - Harry die zo 'jaloers' was dat hij me op deze manier wilde terugpakken. Dat zou betekenen dat hij wel degelijk iets voor me voelde, al was het maar een klein beetje. Aan de andere kant werd ik er echt boos van. Wie dacht hij wel niet dat hij was? Hij had mij nooit gevraagd om exclusief te zijn, om mijn trouw aan hem te zweren, en toch werd 'ie jaloers en plande hij zo'n gekke actie? 

Het glimlachen won uiteindelijk van de boosheid, en net op het moment dat ik me omdraaide en de steeg wilde verlaten om te kijken waar ik in godsnaam heen moest, hoorde ik mijn naam achter me. 

'Megan?' 

Mijn lichaam verstarde en mijn haren gingen recht overeind staan. Een onheilspellend gevoel bekroop me, alsof ik zijn ogen in mijn rug kon voelen. Ik beet hard op mijn onderlip, terwijl ik alle moed die ik had verzamelde en me omdraaide. 

Meteen vervloog alle angst en opgelucht haalde ik adem. 

'Mijn god - Paul?' riep ik opgelucht en tegelijkertijd verbaasd, terwijl ik naar mijn beste vriend toeliep en hem omhelsde. 'Wat doe jij nou weer hier? Hoe... hoe heb je me gevonden?' 

Paul glimlachte en sloeg zijn ogen neer. Het leek alsof hij zich schaamde, als een puppy die betrapt werd op rommel maken. Precies op dat moment was het, dat ik me besefte dat hij hier al eerder moest zijn geweest dan ik. Hij kwam namelijk achter me vandaan, en het was bijna onmogelijk dat ik hem niet de steeg in had zien lopen en dat hij ongezien langs me geglipt zou zijn. Dat betekende dus...

'Wacht - waarom ben je hier? Dit,' ik wees van mij naar hem en weer terug, 'is puur toeval, of niet?' 

Paul slikte en keek me recht in mijn ogen aan. 'J-ja.' 

Dit beviel me niet. Waarom was Paul, laat op de avond dan al niet midden in de nacht, in zo'n luguber steegje? Wat moest hij hier?

'Weet... weet Jake dat je hier bent?' vroeg ik.

Meteen schudde de jongen zijn hoofd. 'Nee.' 

Ik zag zijn ogen volschieten met tranen en mijn hart brak een stukje doormidden. Zonder nog iets te zeggen, sloeg ik mijn armen om hem heen en omhelsde ik hem stevig. Wat er ook aan de hand was, ik zag dat hij het er moeilijk mee had en ik wist dat als ik hem wilde helpen, ik hem eerst gerust moest stellen. Het was zelfs zo, dat ik mijn eigen problemen op dat moment compleet vergat. 

Ik liet mijn beste vriend los en keek hem medelevend en zo begripvol mogelijk aan. 

'Paul,' begon ik zachtjes, waarop hij zijn hoofd oprichtte en me aankeek. 'Wat doe je hier? Wat is er aan de hand?'

Hij slikte en schudde zijn hoofd. 'Ik... je mag het niet... ik weet niet hoe-'

'Rustig maar,' fluisterde ik, terwijl ik mijn hand op zijn schouder legde en mijn hoofd boog om zo zijn blik te vinden. 'Je kan het me vertellen, ik hou mijn mond wel.' 

Hij slikte opnieuw, en ik zag een traan langzaam over zijn wang rollen. Wat er ook aan de hand was, het moest wel zó dusdanig heftig zijn dat het Paul aan het huilen maakte. De jongen was normaalgesproken namelijk één en al vreugde en blijdschap. 

'Ik...' begon hij schor, terwijl hij zijn best deed mijn blik te ontwijken. 'Ik had hier met iemand afgesproken, net voordat jij kwam. Ik moest.... ik heb...' Hij schudde zijn hoofd, waarna hij me eindelijk weer recht in mijn ogen aankeek. 'Ik... ik heb weer gekocht, Megan,' zei hij radeloos. 'En dit... dit is ook niet de eerste keer.'