Dead Heart (#RoseAwardsJune2019)

Chapter 54

REYA'S POV

"B-Boss?!" naguguluhang tanong ni Derek.

Napakurap ako ng ilang beses habang nakasalampak sa sahig. I'm still alive.

"What are you doing here?!" mariing tanong ni Arthur. Napatingala ako at nakitang hawak ni Arthur ang kamay ni Derek na may hawak na baril.

Ang bilis ng mga nangyari kanina. Nang umikot ako para sipain si Derek, akala ko natamaan niya ako ng baril niya pero mas mabilis sa amin si Arthur. Nagawa niyang hilahin ako pababa sabay ng paghawak niya sa kamay ni Derek upang sa ibang dereksiyon tumama ang putok nito.

Again, Arthur saved my life. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa mga sandaling ito. Napakuyom ang aking mga palad. Bakit ganito ang nangyayari?

"Boss!" Kumawala si Derek sa higpit ng pagkakahawak ni Arthur sa kamay niya. "Sabi ko naman sa iyo hindi ba? Sakit sa ulo ang babaeng iyan. Huwag mo nang sayangin ang lakas mo upang patayin siya, kaya kong gawin ito para sa iyo!"

"Damn it! You almost killed me!" Halos lumitaw ang ugat sa leeg ko sa lakas ng aking pagkakasigaw. Of all people, I never expect him to do this to me.

"Oh, bakit ka nagagalit? Reya, para kay boss gagawin ko ang lahat! Sinusunod kita hindi dahil sa takot ako sa'yo. Alam mo kung bakit?!"

"STOP IT!"

Napapikit ako sa sigaw na iyon ni Arthur. Maging si Derek ay natahimik din.

"Derek, iwanan mo kaming dalawa."

"Boss..."

"Its my business. Wala kang karapatang mangialam."

"Boss. Alam ko pero nagawa ko lang naman ito dahil nasa'yo ang katapatan ko. Kailangan kong kumilos kung-"

"Ano sa sinabi ko ang hindi mo maintindihan? Ako lang ang may karapatang lagutan ng hininga ang babaeng iyan. What you just did is clearly being against me. Umalis ka na habang nakakapagpigil pa ako."

Napayuko siya habang marahas na nagkakamot sa ulo. Nagtama ang aming mga mata. I have a lot of questions in my mind pero nawalan ako ng ganang magsalita. Siya ang unang nag-iwas ng tingin. Wala siyang nagawa kung hindi ang umalis.

"Tandaan mo ito Reya, ako lang ang maaaring kumitil sa iyong buhay."

Naningkit ang mga mata ko. "Kahit sino maaring mamatay ano mang oras. Pwede m
kang mauna o ako. Bakit hindi mo na lang siya hinayaang tapusin ako?"

"You dare ask stupid question again. Kahit itago mo pa, natutuwa ka na buhay ka pa ngayon. If I'll attempt to kill you now, manlalaban ka gaya nang kung paano mo sinubukang labanan si Derek kanina. Things start to be interesting again. Tingnan natin kung hanggang saan mo kayang ipaglaban ang buhay mo sa mga susunod na araw."

Kahit nanlalambot pa ang aking tuhod ay pinilit kong tumayo. "Hanggang sa kaya ko!"

"Good. Noong gabing iyon, plano ko talagang mamatay ka sa kamay ni Lorenzo Andrews. Una, gusto kong makita kung hanggang saan ang kaya niyang gawin upang makuha ang tiwala ni Henry sa kaniya, pangalawa, para makita ang reaksiyon niya kung malaman niyang ikaw pala ang pinatay niya. Pero hindi umayon ang lahat sa plano."

Nakatingin lang ako sa kaniya kahit pa gusto nang magsumigaw ng puso ko sa galit. "Hindi" tanging salitang namutawi sa aking labi.

"Yes, Reya! Kaya kong gawin iyon! Hindi man ako nagtagumpay pero marami akong nalaman. Paano kaya kung makarating kay Henry ang bagay na ito? Lorenzo is digging his own grave, pareho lang kayo. Alam na rin ng Andrews na ito ang sekreto mo, ano kaya ang magiging aksyon ni Henry ukol dito?"