Dead Heart (#RoseAwardsJune2019)

Chapter 56

Reya's POV

"Hm. Ahm. Kumusta?" Alangang tanong ni Maggi sa akin. Nakatitig lang ako sa kaniya.

"Bakit mo pala gustong makipagkita ngayon?" tanong niyang muli. Halata sa mga mata niya ang pagtataka sa aking hitsura ngayon. Tsk, maging ang magpalit ng damit ay hindi ko na nagawa. Suot ko pa rin ang sweatshirt at jogging pant hanggang ngayon.

"Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa. I want to know. Bakit hindi lumabas sa balita ang nangyari noong nakaraan? Alam natin pareho na kaya ka naroon upang gawan iyon ng artikulo? Pero walang lumabas?" puno ng pagdududang tanong ko. Hinila niya ako upang tuluyang nakapasok sa maliit niyang bahay. Isa itong payak na apartment. Hindi ko na kailangang ilibot ang paningin upang makita kung gaano kasikip ang kaniyang lugar.

Napayuko siya. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip ng babae sa mga oras na ito.

"Tsk. Sabihin mo. What happened?" mariing tanong ko.

"Na-reject ang pinasa ko. Ginawa ko ang trabaho ko pero... Hindi ko alam kung bakit. Huwag na lang daw akong magtanong. Alam mo na, kailangan sumunod sa nakatataas."

"Tsk. Ganoon na lang ba iyon? How disgusting." Hindi ko mapigilan ang sariling maibulalas. "Wala nang pag-asa ang bansang ito."

Mas lalo siyang napayuko na mas kinainis ko. Guilty?

"Look. Isa lang akong hamak na empleyado. Ramdam ko na may ayaw banggain na malaking tao ang boss ko. Pinoprotektahan lang niya ang kompanya, pati ang mga tao niya. Media killings are everywhere. Kung magmamatigas ako, paano na ang pangarap ko? Pinaghirapan kong makapagtapos at makakuha ng trabaho."

Naiiling ako na napatingin sa nakayukong babae. "Duwag."

Pinili na niya ang landas na nais niya, wala na akong magagawa pa. Hindi siya ang kailangan ko.

Nilagpasan ko siya at humawak sa doorknob. Ngunit may pumipigil sa aking buksan ito. I sigh, out of disappointment.

"Gusto ko sanang sabihin na mag-quit ka na sa trabaho mo dahil sa hindi mo naman ginagawa ito ng tama. Even the whole company, hindi nararapat sa field na pinili nila. Magsara na kayo... Pero ano nga ba ang alam ko sa kalakaran ng mundo mo? Sino ba ako? At higit sa lahat marami na akong problema para intindihan pa iyan. Ngunit sinasabi ko sa iyo, if you're not happy, kung hindi mo kaya, may dalawa kang options, ipagpatuloy ang nasimulan mo at maging sunud-sunuran hanggang sa masanay ka na o kaya naman mag-quit ka na habang maaga pa."

Napatawa siya ng mahina. "Ang dami ko nang pinagdaanan para mag-give up."

"Mukhang nakapili ka na." Tuluyan na sana akong lalabas nang maramdaman ko ang kamay niya sa aking braso.

"Yes. Nakapili na ako. Mananatili ako sa propesyon ko. Ngayon sabihin mo sa akin anong dahilan kung bakit nandito ka?"

Hindi ko siya nilingon. Umiling ako. "No need to know." Tsk. Wala ka namang pakinabang... Gusto ko sanang idagdag.

"Alam kong may sadya ka pang iba. Noong araw na iyon, hindi lang nagkataon na nandoon ka hindi ba? Hinanap mo talaga ako."

"Bakit? Kung sasabihin ko bang mayroon nga akong pakay sa iyo, tutulungan mo ba ako?" Hinarap ko siya at direktang tumingin sa kaniyang mga mata.

"Depende kung kaya ko." Hindi ko inaasahan ang sagot niya.

"Maaring malalaking tao ang makabangga ko, damay ka na roon. Kaya mo ba?" paglilinaw ko. Nakita ko ang paglunok niya ng mangilang beses.

"Sabihin mo muna ang mga detalye" aniya.

"Gusto ko ng hustisya. Gusto kong maparusahan ang mga taong gumawa ng masama. Gusto kong mapabagsak ang isang taong naghahari-harian gamit ang katiwalian. Matutulungan mo ba ako?"