Maske | boy×boy

{100}

100 şerefine upuuzun+ flashback vaar❤️

Yüzüme kapattığı zaman ağlamamak için kendimi zor tuttum. Mesaj atmalıydım, kendimi izah etmeliydim. Anneme ben söylemeden söylemiş miydi?

Sakinleşmesini beklemeliydim. Evet.

"Üzülme evladım,"dedi taksici bana aynadan bakarak.

"Özür dilerim, sizin de başınız şişti."

"Estağfurullah. Babalar bazen anneler gibi olamayabiliyor sonuçta. O yüzden bu kavgalar normal."

"Evet, annem gibi bana destek olmasını bekledim hep ama... salakmışım sanırım."

Bıyıklı taksici başını iki yana salladı. "Bazen toplumun kabul ettiği şeyleri yıkmamız zor oluyor, bu yüzden babana kızma. Kendi çapında bir şeyler yapıyor gibi."

"Siz babamı da duydunuz mu ona göre-"

"Duydum duydum,"dedi gülerek. "İlk bindiğinde düşünmedim değil zaten. Gökkuşağı mı ne varmış böyle simge mi oluyormuş... Ayağında var."

Gülüp ayağımdaki gökkuşağı halhala baktım. "Evet, o bizim bayrağımız oluyor. Abi sen de bayağı biliyormuşsun he."

"Benim kız arkadaşıyla gitmişti, yürüyüş mü ne oluyormuş. Yüzüne gökkuşağı sürdü izci gibi."

"Kızınız kaç yaşında?"diye sordum.

"On dört, arkadaşı on altı. Beraber büyüdüler, hanımla onları evlendirme hayallerimiz de bitti." Yola bakarken gülmüştü.

Gülümsedim. "Biz de Mertle beraber büyüdük. Annelerimiz yıllardır dostlar. Mertle dört yaşında falan tanıştım ama o kadar net hatırlıyorum ki... Oyuncak kamyonum bozulmuştu, ben ağlarken o kamyonumu tamir etmişti. Annesi de çok şaşırmış o zaman. Mert pek arkadaş canlısı değilmiş. Tek arkadaşı bendim. Başkalarıyla oynayınca çocukları dövüyordu. Birkaç sene beraber oynadık, sonra onlar taşındı."

Taksici gülerek "Hiç ilgimi çekeceğini düşünmezdim,"dedi. "Sonra ne oldu?"

Ben de güldüm. "Lisenin ikinci döneminde Mert bizim okula nakil oldu. Tabii başta emin olamadım. Sert ve soğuk bakıyordu biraz, yüzündeki o çocuksu şey kaybolmuştu. Boyu bayağı uzamıştı, ben daha da kısaydım. Düşünebiliyor musunuz? Ona gidip selam verdim ama beni bir an hatırlamadı. İlk zamanlar beni umursamadı bile. Alçin diye cırtlak bir kızla çıkmaya başladı. Günaydın diyordum, yüzüme boş boş bakıyordu ama ben durur muyum?"

"Valla geldiğinden beri yerinde duramadın, o zaman da durmamışsındır."

"Mert!"

Mert beni beklemeden merdivenlerden uçar gibi inmeye devam etti.

"Mert!"diye haykırdım. Duymazdan geldiğine o kadar emindim ki...

Bir basamak atladığım için takılıp yere yapışacağımdan emin oldum ama beklemediğim bir anda dirseğimden yakalayıp beni tuttu. Tabii öküz gibi asıldığı için canım acımıştı.

Ama beni tutmuştu!

"Önüne baksana, kafa üstü düşeceksin,"dedi sinirle. Neden kızdığını anlamamıştım.

"Sen beni tutarsın ki,"dedim gülümseyip.

"Aynen, her zaman düşeceğin anda süperkahraman gibi geleceğim ben de."

"Gerçekten mi?"

"Dalga geçiyordum,"dedi baygın bakışlarla. "Dikkatli yürü."