Dream

35

Sinubukan ko talagang umakto ng normal sa harap ni Ethan nang magkita kami. Pero taksil ang mga namumugto kong mata dahil napansin niya agad yon.

"What happen? Are you okay?" He looked really confused. Natataranta rin siya ng yakapin ako.

"Okay lang ako," sabi ko at marahang lumayo sa kaniya. Tinignan niya ako sa mata atsaka nag-aalalang ngumiti.

 "Nandito lang ako ha?" he said.

Binuksan niya ang pinto ng sasakyan niya at inalalayan akong umupo. Pagkaupo niya sa driver sit, agad niyang inistart ang engine at maingat na pinaandar ang sasakyan niya.

"We argued... Again," sabi ko sa kaniya habang nakatingin sa labas ng bintana. Hinawakan niya ang kamay ko habang ang isang kamay niya naman ay nasa manubela.

"I don't know what really happen, pero let's hope na sa ganong paraan marealised nila yung pagkukulang nila sayo, diba?"

  "Ang lala ng mga sinabi ko kanina... Nag flash back lahat ng paghihirap ko nang mag isa. Alam mo yun? I still have parents but I feel like they abadoned me."

"I think that at some point, you need to let your parents know how they hurt you... You need to ask, at least, a little explaining. A little accountability for their actions. Even if it's not to make things right or to spite them."

His voice calms me and his words really enligthen me. He really know how to speak while comforting me. Hindi ko tuloy mapigil ang iyak ko dahil alam kong siya lang ang kakampi ko. Narito ako sa comfort zone ko kaya malaya akong maramdaman ang lahat. Kampante ako dahil alam kong nandiyan siya para alalayan at protektahan ako.

"I hope by telling them directly, they will realize the gravity of their actions... And maybe, you will be able to free yourself from the pain, too." sabi niya pa. Hinaplos niya ang kamay ko at marahang inangat yon para halikan.