Dream

27

"Saan tayo pupunta?" I asked him.

He didn't say a word. Binuksan niya lang ang SUV nila Olive at inalalayan akong makasakay. Sumakay na rin siya at nagpatugtog pa bago mag drive. He drove to a nearby open field. Kahit na gabi ay maliwanag pa rin dahil maraming ilaw. Kokonti lang ang tao kaya tahimik at rinig na rinig ko ang simoy ng hangin. Pagkababa namin sa sasakyan, mayroon na siyang dalang bag at gitara. Mula sa bag pinanuod ko siyang ilabas ang isang blanket at inilatag niya yun sa damuhan.

I stared at him for a long time and let peace embrace my being. Hinawakan niya ang kamay ko at inalalayan nanaman akong makaupo. Umupo na rin siya sa tapat ko at inilapag ang gitara sa tabi niya. He smiled at me and his eyes were looking at me with adoration and love. The way he looked and smiled at me, ramdam ko at alam kong punong puno yon ng pagmamahal. No one ever looked and smiled at me that way. Siya lang. Na parang sa mga mata niya kamahal-mahal ako at sa mga ngiti niya parang ipinag-mamalaki ako.

"Malapit na ang pag alis ko." mahinang sambit niya, sapat lang para marinig ko at malaman kong malungkot siya. Pinigilan ko tuloy ang pag react sa sinabi niya kahit na naramdaman ko agad ang pag bigat ng puso ko. Nahahawa na rin ako sa malungkot niyang mga mata.

"Kailan?" mahinang sabi ko, tinatago ang totoong nararamdaman.

"Two and half months pa naman pero... mabilis lang ang oras ngayon kaya hindi ko na maiwasang malungkot." he bit his lower lip, so I reached his hands and look to him like I was not sad to his news.

"Matagal pa naman yon... May oras pa akong iparamdam sayo kung gaano kita kamahal." I said while looking to his face. Namula siya sa sinabi ko at biglang nawala ang lungkot sa mga mata niya.

He chuckled. "Wow... Marunong ka palang mag sweet talk?" sinamaan ko tuloy siya ng tingin dahil sa sinabi niya.

"Oo... kaso epal ka! Ayoko na nga!" binitawan ko ang kamay niya at tumingin na lang sa maliwanag na buwan. Nahihiya ako dahil siya lang talaga nakakapag-palabas ng ganoong ugali ko.

Sa tuwing titingin na ako sa buwan, lagi kong naaalala ang mga ngiti niya. Ang mga pag titig niya sa akin at kung paano niya ipakita sa akin ang pagmamahal niya. Parang may sumuntok sa puso ko nang maisip na dalawang buwan na lang kaming magkakasama ng personal. Pagkatapos non alam kong wala ng kasiguraduhan sa aming dalawa. I looked at him when he started to strum the guitar.