Dream

39

"Calm down, love."

Hinawakan ni Ethan ang nanlalamig kong kamay habang nag mamaneho siya. Mabilis niyang pinatakbo ang sasakyan niya para makarating kami agad sa hospital. Hindi ako mapakali habang nasa byahe kami.

"Don't panick, okay? Just calm down... Im here, okay?" he said when he stopped the car in front of the hospital's lobby. Mag isa akong bumaba dahil kailangan niyang i-drive ang sasakyan niya papunta sa parking lot.

Bumaba ako ng kotse at nanghihinang pumasok sa loob ng hospital. Ayaw ko ng mga ganitong pangyayare dahil mahina ako pagdating sa ganito, pero kinakaya kong maglakad para kay Yara. Pumunta ako sa floor na itinext sa akin ni Anya, pagkarating ko doon sinalubong agad ako ni Olive ng yakap. Tumakbo rin si Anya sa akin at niyakap rin ako habang umiiyak. Parang may dumagan sa dibdib ko sa sobrang kaba at takot na nararamdaman ko.

Lalo akong nanghina nang marinig ang pag iyak ni Tita Ysa. She was crying so loud. Kahit na mabigat ang puso ko hindi ko magawang umiyak dahil sa kaba at takot. I know something went wrong at hindi ko alam kung gusto ko bang malaman yon o hindi. Im just so... Scared. Ngayon lang ako natakot ng ganito sa buong buhay ko.

"Anong nangyari?" tanong agad ni Ethan. Hinihingal pa siya at halatang nagmadaling umakyat dito. Sinagot siya ni Olive pero hindi ko narinig yon. Lumapit agad sa akin si Ethan at marahang hinawakan ang mga balikat ko.

Hindi ako makagalaw sa kinakatayuan ko and all I heard was Tita Ysa's loud cries. Halos hindi na siya makahinga sa kakaiyak. And for some reason, tumulo na rin ang luha ko kahit wala akong naiintindihan sa nangyayare. Mabagal ang paglakad ko papunta kay Tita Ysa na para bang bawat hakbang ko, pakiramdam ko ay paatras.

"T-tita, w-what's h-happening?" nanginginig ang boses ko nang sabihin yon. Hindi nakapag-salita si Tita at napaluhod na lang sa harap ko.

I hardly bit my lower lip and tried to wiped my tears. Nang tinignan ko ang kwartong naka bukas, sunod sunod na ang pag-iling ko. Nasa loob non si Yara at nakahiga sa kama. Naglakad ako papalapit sa kaniya at halos wala akong maramdaman habang nakikita ko siyang walang malay.

May dalawang nurse sa paligid niya. Ang isa ay nag aayos ng kung ano, habang ang isa naman ay marahan akong pinapalabas. Hindi ko naiintindihan ang nangyayare dahil walang pumapasok sa isip ko. Gulong gulo ako. Takot na takot.