Dream

42

The next day, I went out early to buy flowers for Yara. I bought sunflower because of its color. Yellow symbolize for friendship, happiness, positivity and hope.

Nauna akong dumating sa sementeryo kung saan ililibing si Yara. Nahukay na yong spot niya kung saan siya ilalagay mamaya. Nakatingin lang ako sa spot na yon habang dinadama ang sakit sa puso ko. Hanggang ngayon hindi pa rin sa akin nag sisink in na mangyayare ito sa best friend ko.

Nang palubog na ang araw, dumating na sila Olive at Anya. Lalong kumirot ang puso ko ng makita ang casket ni Yara na dinadala ng apat na lalaki. Kahit kailan ay hindi ko naisip na hihintayin ko ang pag dating ng mga kaibigan ko sa ganitong paraan.

When the ceremony started, nag salita sa gitna si Tita Ysa at si Olive. Pinapatayo nila ako pero hindi ko kayang mag speech para kay Yara sa ganitong paraan. Nakikinig lang ako sa bawat taong nag sasalita para sa kaniya at inaalala ang mga araw na nandito pa siya. Hindi ako umiyak pero noong sinabi sa akin ni Tita Ysa na silipin ko na si Yara bago siya ibaba, I almost broke down.

Nanginginig akong lumapit sa casket niya. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko pero mas nangingibaw roon ang sakit. I walked towards her and for the last time... I saw her face. Her eyes was closed but she looked so peaceful. Sunod sunod tuloy tumulo ang luha ko.

"I love you, Yara." I whispered, touching her face through the glass barrier. She looked so pretty. She's smiling and at peace. Napakaaliwalas ng mukha niya na para bang masaya na siya kung nasaan man siya ngayon.

I bit my lower lip as I watched them close the casket. Humagulgol ako sa sakit ng puso ko habang pinapanood kong ibaba siya. Before I threw the last flower, I looked up to the sky and think of her beautiful smile.

"I'll be better, promise." I whispered.

I will do better to live. Not for other people but for myself... Because I know it was also what she wanted for me. Yara would want me to keep going.

After the ceremony, nag stay pa kami nila Olive sa sementeryo kahit gabi na. Nag kukwentuhan kami katulad ng dati na para bang buhay pa si Yara. Nag tatawanan kami tapos tatanungin namin si Yara kahit wala kaming nakukuhang sagot.

Napatingin ako sa phone ko nang makitang nag message si Ms. Zia ng flight details ko. Ang agency na talaga ang nag asikaso ng lahat para sa pag-alis ko. Okay naman na ako at handa ng umalis kahit na hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin doon. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang bagong yugto ng buhay ko pero... Bahala na.

Natatakot ako, oo... Pero kaya ko naman. Kakayanin ko. Sana.

"May sasabihin pala ako." pagsisimula ko.

"Hmm, ano yon?" sagot ni Anya. "Yara, makinig ka. May sasabihin si Kisses."