အခန္း (၄၇)
ညအခ်ိန္က ရွစ္နာရီ။
ေကာင္ေလးရဲ႕ မိဘေတြကို ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ မ်က္ရည္တို႔ ဝဲကာ ေနာက္ရက္ေတြလည္း အလည္ လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚ၏။ သို႔ေပမဲ့ ေမၿမိဳ႕မွာ ေျပာင္းေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့သည္မို႔ ေပါ့ပါးစြာ ေခါင္းညိတ္ရင္း မၿပံဳးရႊင္ႏုိင္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ ဆႏၵအတိုင္း ေမၿမိဳ႕က အိမ္မွာပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးဖို႔သာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့၏။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ရက္က ရန္ကုန္ေျမမွာ ေနာက္ဆံုး အတူ ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သြားေလသည္။
ေရခ်ိဳးၿပီး အခန္းထဲက ထြက္ခဲ့ေတာ့ ကုတင္ေပၚ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ကာ ပံုဆြဲစာအုပ္ထဲ ေဆးေရာင္ ျခယ္ေနသူ။ အာရံုစိုက္ေနသူ၏ စင္းက်ေနေသာ မ်က္ေတာင္စိပ္စိပ္ေလးေတြကို ေငးရင္း စခ်င္လာ၍ အနားတိုးသြားကာ ေရစက္တို႔ မစင္ေသးသည့္ လက္နဲ႔ ေတာက္ခါမိလိုက္၏။
" ကာတြန္း "
" ဗ်ာ "
ေရစင္သြားသည့္ ပံုဆြဲစာအုပ္ေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္ကာ ေခၚလာသူ။ သံရွည္ဆြဲၿပီး ထူးေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈသြားရင္း ေဆးေရာင္ျခယ္ဖို႔ အာရံု ျပန္စိုက္၏။ အဝတ္တစ္စံု ျမန္ျမန္လဲၿပီး ကုတင္ေပၚ တက္ကာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေဘးမွာ ဝမ္းလ်ား ေမွာက္မိလိုက္၏။ ေရာင္စံုခဲတံကို ကိုင္ေတာ့ မယံုသလို ၾကည့္လာပံုေၾကာင့္ ၿပံဳးရေသးသည္။
" ငါ့ကို ယံုပါ ေကာင္ေလးရဲ႕ "
ေကာင္ေလးရဲ႕ အကၤ်ီေကာ္လံေလးကို ဂရုတစိုက္ ျခယ္ေတာ့လည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ၾကည့္ေနရွာ၏။ လက္ေခ်ာ္သြားတာနဲ႔ အပီေျပာဖို႔ ေခ်ာင္းေနျခင္းပါေလ။ ပံုထဲမွာ ေကာင္ေလးက ၿပံဳးေန၏။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးေပါင္ေပၚ ေခါင္းတင္ထားသည့္ ကာတြန္းရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို ထိုးဖြေနသည္။ ခဲတံကိုင္ထားသည့္ လက္ကို လႈပ္ရွားရင္းမွ မ်က္ရည္စတို႔အား ပုတ္ခတ္ တားယူရ၏။
ေန႔ရက္ေတြက ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ခက္ခဲလာေၾကာင္း ေကာင္ေလးေရာ ကာတြန္းပါ တိတ္တဆိတ္ နားလည္ေနသည္။
" ရၿပီ။ ထူသြားရင္ မလွေတာ့ဘူး "
" ငါ့ပံုကို ျခယ္ေပးေလ။ လွလွေလး "
