အခန္း (၃၄)
" သက္ႏွင္းတို႔ ဆက္ဆက္လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့ၾကေနာ္ "
" လာရမွာေပါ့ အစ္မရဲ႕။ လူရင္းေတြပဲကို "
ဖိတ္စာနဲ႔တကြ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာဖိတ္သည့္ သတို႔သမီး၏ မိခင္ျဖစ္သူကို ေဒၚသက္ႏွင္းေအး ခ်ိဳသာစြာ တံု႔ျပန္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာပူရမည့္ လူရင္းေတြမွ လြဲကာ ဧည့္ခံပြဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရွာင္ဖယ္ခဲ့သည္။ ရင္တြင္းတစ္ေနရာ၏ လစ္ဟာေနမႈနဲ႔အတူ တစ္စံုတစ္ရာ ေပ်ာက္ရွေနသလို ခံစားရ၍ အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း ရွိမေနေတာ့ေပ။ စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေၾကဘဝနဲ႔ အိပ္ရာထဲ မလဲေသာ္လည္း နာက်င္မႈ အတိုင္းအဆ ပမာဏကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္သာ အသိဆံုးပင္။
" ျဖဴစင္ေလးကိုပါ ေခၚခဲ့ေနာ္။ မေတြ႕ရတာ ၾကာၿပီ။ ခုေလာက္ဆို အ႐ြယ္ေရာက္ေနေရာေပါ့ "
" သမီးက ေခၚလို႔ ရမွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ သူက ပြဲတက္တာေတြ ဘာေတြ စိတ္မဝင္စားေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ မရပါဘူး အစ္မရယ္။ အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ နည္းနည္းဆိုးခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ "
" အင္း။ ေခတ္လူငယ္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပါပဲ။ သူတို႔ မွန္တယ္ထင္ရင္ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၾကတာပဲ။ ျဖဴစင္ေလး မပါလည္း သက္ႏွင္းတို႔ကေတာ့ လာခဲ့ေနာ္။ သမီးက ကိုယ္တိုင္လာဖိတ္ခ်င္တာ။ သူ႔မွာ မတတ္သာလို႔ အစ္မနဲ႔ပဲ မွာလိုက္ရတာ "
" စိတ္ခ်ပါ။ ကိုျမတ္မင္းနဲ႔အတူ လာခဲ့ပါ့မယ္ "
" ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္ သက္ႏွင္း။ ခုေတာ့ ျပန္ဦးမယ္။ မဂၤလာကိစၥက အကုန္စီစဥ္ၿပီးထားေပမဲ့ သမီး တစ္ေယာက္တည္းကို လႊတ္ထားေပးဖို႔က
စိတ္မေျဖာင့္ဘူး "
" မိဘဆိုေတာ့လည္း သားသမီးက ဘယ္လိုပဲ အ႐ြယ္ေရာက္ေရာက္ စိတ္မခ်ျဖစ္တတ္တာ ထံုးစံပါပဲ "
" သက္ႏွင္းကေတာ့ေလ အရင္တိုင္းပဲ။ စကားေျပာ ေကာင္းေနတုန္း။ အခ်ိန္ရတဲ့ခါ တစ္ရက္ေလာက္ ေတြ႕ၾကရေအာင္ေလ။ ခုေတာ့ ျပန္ႏွင့္ဦးမယ္ "
" ဟုတ္ အစ္မ။ ဂရုစိုက္ ျပန္ပါ "
ဧည့္သည္ကို အိမ္ေရွ႕ထိ လိုက္ပို႔ျဖစ္ကာ ယဥ္ေက်း ပ်ဴငွာစြာ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္သည္။ သတို႔သမီး၏ မိခင္ စီးလာသည့္ ကား ထြက္သြားၿပီးခ်င္းပဲ ျဖဴစင္ကလည္း အိမ္ျပန္ကပ္လာသည္။
