ΚΛΕΦΤΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙ

κεφάλαιο 8

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Είχαν περάσει δύο εβδομάδες από εκείνο το βράδυ και ακόμα δεν είχαμε μιλήσει με τον πατέρα μου, για την ακρίβεια με απέφευγε. Δεν ξεγελιόμουν, ήξερα ότι δεν είχε μετανιώσει για αυτό που μου είχε πει. Ήταν σκληρός άνθρωπος και υπερβολικά περήφανος για να ζητήσει συγνώμη ή να πάρει τα λόγια του πίσω. Συνέχιζα να πηγαίνω στην εταιρία και προσπαθούσα όσο μπορούσα να μένω μακριά από τον Άλεξ. Εκείνος δεν μου ανέφερε ούτε λέξη για όλα όσα είχαν γίνει, αλλά η σιωπή του και το βλέμμα του που το ένιωθα συνεχώς πάνω μου, έλεγαν πολλά. Με κατηγορούσε και δεν καταλάβαινα για ποιον λόγο το έκανε! Δεν ήταν δυνατόν να πιστεύει ότι θα τον παντρευόμουν απλά και μόνο γιατί το είχε απαιτήσει ο πατέρας μου! Ευτυχώς τις τελευταίες τέσσερις μέρες έλειπε στο εξωτερικό για δουλειές και ένιωθα πιο άνετα. Η Σαμάνθα ήταν εκείνη που με ενημέρωνε καθημερινά για όλα όσα έπρεπε να φέρω εις πέρας και όταν ήθελα κάποια διευκρίνιση από τον πατέρα μου, αναγκαστικά γινόταν μεσάζοντας.

Σχεδόν μέρα παρά μέρα επισκεπτόμουν το κτηνιατρικό κέντρο και πρόσφερα τις υπηρεσίες μου απλόχερα. Μαζί με τους υπόλοιπους εθελοντές, φροντίζαμε τα ζώα που μας είχαν ανάγκη και ένιωθα ότι καθημερινά μάθαινα κάτι καινούριο. Ο κύριος Μάλεν, εκτός από πολύ καλός κτηνίατρος ήταν εξίσου καλός καθηγητής! Μας μιλούσε για το κάθε τι και πάντα μας εξηγούσε τα βήματα που ακολουθούσε για να φροντίσει κάποιο ζώο. Είχα βρεθεί αρκετές φορές στο χειρουργείο μαζί του και κάθε φορά ένιωθα δέος δίπλα του. Φερόταν σε όλα τα ζώα με σεβασμό και καταλάβαινε τι ήταν αυτό που χρειάζονταν για να τα βοηθήσει. Κάποιες φορές που είχε τύχει να επιστρέψω στο σπίτι μετά από τον πατέρα μου, με είχε κοιτάξει υποτιμητικά χωρίς να μου μιλήσει... ήξερα ότι δεν του άρεσαν καθόλου οι επισκέψεις μου στο κτηνιατρείο, αλλά όπως ήταν τα πράγματα ανάμεσα μας απέφευγε να μου πει το οτιδήποτε. Δεν καταλάβαινε ότι οι στιγμές που περνούσα εκεί με γέμιζαν σαν άνθρωπο.

Οι μέρες περνούσαν και ήλπιζα ότι όλο αυτό είχε ξεχαστεί, ένα κακό όνειρο που είχε περάσει και είχε μείνει μόνο μια θολή ανάμνηση για να μου το θυμίζει... τουλάχιστον έτσι νόμιζα! Ένα απόγευμα που επέστρεφα από την βόλτα μου με τον Αδάμα, με ενημέρωσαν ότι ο πατέρας μου ήθελε να παρευρεθώ το βράδυ στο δείπνο. Είχα πολύ καιρό να το κάνω και σκέφτηκα ότι ίσως ήθελε να κάνουμε κάποιο είδος ανακωχής για χάρη της μητέρας μου... όλο αυτό που συνέβαινε συνέχιζε να την στενοχωρεί πολύ και αρκετά βράδια την είχα δει να παίρνει χάπια για να μπορέσει να κοιμηθεί...