Ο Στέργιος πάντα ήταν τίμιος στη ζωή του... μέχρι που χρειάστηκε να κλέψει για πρώτη φορά! Δεν ήταν δύσκολο να σταματήσει να το κάνει απλά ήταν πολύ πιο εύκολο να συνεχίσει...
Η Κατερίνα ποτέ δεν ένιωσε ελεύθερη, ούτε καν στο ίδιο της το σπίτι... έψ...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Καθόμουν στην ράχη του Αίολου και εκείνος κάλπαζε με δύναμη. Κρατιόμουν όσο καλύτερα μπορούσα και έσφιγγα τα πόδια μου στα πλευρά του. Περάσαμε το δάσος καθώς ανεβαίναμε την πλαγιά του βουνού και συνεχίσαμε να κινούμαστε στο οροπέδιο. Το τοπίο ξαφνικά άλλαξε και έγινε άγονο. Τα δέντρα, οι θάμνοι και τα ρυάκια χαθήκανε. Δεν ήξερα που με πήγαινε αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα ήμουν ασφαλής μαζί του. Η πλούσια χαίτη του ανακατευόταν από τον αέρα και οι καλπασμοί του αντηχούσαν στα αυτιά μου σαν ρυθμικά μελωδικά σφυριά που χτυπούσαν το έδαφος. Η σκόνη που αφήναμε πίσω μας, μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι αιωρούμασταν πάνω σε ένα καφέ σύννεφο. Οι καλπασμοί συνεχίζονταν πιο δυνατά...
«Κατερίνα...» ένιωσα ένα τράνταγμα και για λίγα δευτερόλεπτα νόμιζα ότι συνεχίζω να ιππεύω «Κατερίνα, κάποιος χτυπάει την πόρτα...» άνοιξα τα βλέφαρα μου και είδα τα γκριζογάλανα μάτια του Στέργιου να με κοιτάζουν με ανησυχία. Πήγα να σηκωθώ αλλά με σταμάτησε.
«Στέργιο πρέπει να πάω να ανοίξω!»
«Θα πάω εγώ. Εσύ μείνε εδώ.» με διέταξε. Αμέσως σηκώθηκε και φόρεσε το τζιν του στα γρήγορα. Δεν ξέρω τι τον έπιασε. Κοίταξα το ρολόι και είδα ότι δεν ήταν ούτε τέσσερις. Δεν μπορούσα να φανταστώ ποιος ήταν στην πόρτα μου αλλά θα μάθαινα! Πετάχτηκα από το κρεβάτι, φόρεσα την ρόμπα μου και βγήκα στο σαλόνι. Τον άκουσα να μιλάει με τον Θανάση, του έλεγε ότι η φοράδα γεννούσε αλλά το πουλάρι ερχόταν ανάποδα... ο γιατρός δεν απαντούσε και ο Στέργιος άρχισε να βρίζει. Μάλλον είχε έρθει η στιγμή να του αποκαλύψω ποια ήταν η κανονική μου δουλειά. Τους πλησίασα και ξερόβηξα.
«Όλα καλά;» ρώτησα αθώα.
«Όχι! Η φοράδα γεννάει και το πουλάρι έρχεται ανάποδα! Ο κτηνίατρος δεν απαντάει και μάλλον θα το χάσουμε...» ήταν έξαλλος.
«Τι να κάνω αφεντικό;» ο Θανάσης φαινόταν κατάκοπος.
«Πήγαινε στον στάβλο και πες στον Μιχάλη ότι έρχομαι.» έφυγε τρέχοντας και ο Στέργιος επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα για να ντυθεί. Ήξερα ότι μπορεί να θύμωνε αλλά αν μπορούσα να σώσω το μικρό τότε δεν με ένοιαζε. Στάθηκα στην πόρτα και τον παρακολούθησα για λίγο, προσπαθούσα να βρω το κουράγιο για να του μιλήσω.
