Ο Στέργιος πάντα ήταν τίμιος στη ζωή του... μέχρι που χρειάστηκε να κλέψει για πρώτη φορά! Δεν ήταν δύσκολο να σταματήσει να το κάνει απλά ήταν πολύ πιο εύκολο να συνεχίσει...
Η Κατερίνα ποτέ δεν ένιωσε ελεύθερη, ούτε καν στο ίδιο της το σπίτι... έψ...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
ΣΤΕΡΓΙΟΣ
Σεπτέμβριος 2010...
Είχαν περάσει σχεδόν δεκαπέντε μέρες από το βράδυ της ληστείας και συνέχιζαν να αναφέρουν το γεγονός στις ειδήσεις. Ο ιδιοκτήτης των κοσμημάτων ζητούσε από τους κλέφτες να επικοινωνήσουν μαζί του και να βρουν μια λύση καθώς όπως τόνιζε, τα κοσμήματα δεν είχαν μεγάλη χρηματική αξία αλλά περισσότερο συναισθηματική. Ξέραμε ότι αυτό ήταν ψέμα, μιας και τα είχα τσεκάρει ο ίδιος, αλλά αναρωτιόμουν για πιο λόγο μετά από τόσες μέρες συνέχιζε να επιμένει...
Οι μέρες περνούσαν και τα πράγματα έμεναν στάσιμα. Συνέχιζα να πηγαίνω στη δουλειά κανονικά αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε. Αυτό που μας είχε κάνει η Αλεπού στις τελευταίες δουλειές ήταν βαρύ και ένιωθα ότι μας κορόιδευε. Μάλλον ήταν πολύ σίγουρος για τον εαυτό του ότι δεν θα αντιδρούσα για αυτό και συνέχιζε... Το κακό όμως ήταν, ότι είχα φτάσει στα όρια μου και δεν ήξερα για πόσο καιρό ακόμα θα μπορούσα να τον ανέχομαι... μάλλον ξεχνούσε ότι δεν ήμουν πια το εικοστριάχρονο πιτσιρίκι!
Καθόμασταν στο μπαράκι με τον Μιχάλη και πίναμε μπύρες χαλαρώνοντας. Η Μάνια έδειχνε την συμπάθια της απροκάλυπτα και ο φίλος μου είχε τρελαθεί από την χαρά του. Είχαν κανονίσει να την περιμένει να σχολάσει... επιτέλους θα προχωρούσαν τα πράγματα μεταξύ τους γιατί είχε καταντήσει εκνευριστικός!
«Ρε Μιχάλη ξεκόλλα λίγο τα μάτια σου από πάνω της! Σε έχουν πάρει όλοι χαμπάρι...»
«Δεν την κοιτάζω συνέχεια... κάτσε να σκάσει μύτη η Νάντια και να δούμε εσύ τι θα κάνεις!» τον αγριοκοίταξα.
«Ξέρεις τι θα κάνω, τίποτα.» από τότε που την είχα πετύχει παρέα με έναν ηλικιωμένο να την πασπατεύει μου είχε τελειώσει η Νάντια μια και καλή! Όποια γυναίκα ήταν δίπλα μου, ήθελα να είναι μόνο δικιά μου... ψυχή, σώμα, καρδιά... όλα δικά μου!
