Ο Στέργιος πάντα ήταν τίμιος στη ζωή του... μέχρι που χρειάστηκε να κλέψει για πρώτη φορά! Δεν ήταν δύσκολο να σταματήσει να το κάνει απλά ήταν πολύ πιο εύκολο να συνεχίσει...
Η Κατερίνα ποτέ δεν ένιωσε ελεύθερη, ούτε καν στο ίδιο της το σπίτι... έψ...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
ΣΤΕΡΓΙΟΣ
Ο Τζέισον Στόουν μας οδήγησε σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα και μας ζήτησε να καθίσουμε αναπαυτικά. Ο μπορντό βελούδινος καναπές και οι ασορτί πολυθρόνες με παραξένεψαν, η διακόσμηση ήταν τελείως διαφορετική σε σχέση με τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού. Στη μέση σχεδόν του δωματίου, υπήρχε ένας μακρόστενος ξύλινος πάγκος που έμοιαζε να ξεφυτρώνει μέσα από το πάτωμα και πάνω του στηριζόταν μια βιτρίνα σαν αυτές που χρησιμοποιούν στα κοσμηματοπωλεία. Μόλις βολευτήκαμε όλοι στις θέσεις μας, ο Στόουν μας κοίταξε έναν έναν ξεχωριστά και έπειτα έστρεψε την προσοχή του στο έπιπλο που είχε μπροστά του. Πιθανότατα πληκτρολόγησε κάποιον κωδικό γιατί αμέσως μετά ακούσαμε ένα μικρό γουργουρητό και είδαμε τον πάγκο να χωρίζεται στα δύο και από τα βάθη του, να αναδύεται ένα βάθρο πάνω στο οποίο βρίσκονταν στολισμένες δεκάδες μικρές πέτρες.
Ταυτόχρονα σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και πλησιάσαμε για να μπορέσουμε να δούμε καλύτερα. Πραγματικά η συλλογή που μας παρουσίαζε ήταν εντυπωσιακή. Μπροστά μας υπήρχαν σπάνια διαμάντια διαφόρων μεγεθών, χρωμάτων και σχημάτων. Χωρίς να χάσει καιρό άρχισε να μας διηγείται μερικές από τις ιστορίες απόκτησης τους, ενώ εμείς τα επεξεργαζόμασταν από απόσταση. Το γυαλί που τα περιέβαλε ήταν αρκετά εκατοστά παχύ και πιθανότατα θα ήταν και αλεξίσφαιρο. Οι ματιές που ανταλλάξαμε με τον Μιχάλη και τον Κώστα με έκαναν να καταλάβω ότι και εκείνοι είχαν θαμπωθεί από όλη αυτή την λάμψη! Εάν ο Αποστολίδης βρισκόταν εδώ, σίγουρα στο μυαλό του θα σχεδίαζε ήδη την ληστεία που θα του εξασφάλιζε όλη αυτή την απαστράπτουσα συλλογή.
Ο Στόουν ήταν περήφανος για τα λάφυρα του, χαμογελούσε σαν πειρατής που μετά από αρκετό καιρό είχε βρει ξανά το σεντούκι του γεμάτο! Οποιοσδήποτε και να έβλεπε αυτή την εικόνα θα αντιλαμβανόταν ότι μπροστά του είχε ένα θησαυρό από διαμάντια αμύθητης αξίας. Όλοι είχαμε μείνει άναυδοι, όλοι εκτός από τις γυναίκες της παρέας, που δεν έμοιαζαν να συμμερίζονται τα δικά μας συναισθήματα. Ο Άλεξ έδειχνε το ίδιο εντυπωσιασμένος με εμάς, στην αρχή νόμιζα ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που τα αντίκριζε αλλά έκανα λάθος.
