Sahilde Bir Bank

Tahir Mavioğulları

Terasta uzanırken zil çaldı ve misafirlerimiz geldi. Hemen aşağıya koşturup babaannemin ellerine ve boynuna sarıldım. Gözüm dedeme takıldı ve kıskandığını farkeder etmez onu da selamladım. Yemek bitince dışarıya çıktık ve sohbete orda devam ettik. Babaannem bu konuları sevmesede dedem "Ee Tahir, hala gelin yok mu bize? Daha ne kadar bekleyeceksin senin şu gelini?" diye espiri yaptı. "Karışma oğlana, kısmetini bekliyor o. Zamanı gelince en iyisini bulup bizimle zaten tanıştırır, değil mi oğlum?." dedi babaannem. Eski toprak olmalarına rağmen çok anlayışlılardı. Fikirlerimi daima saygı duymuş, yaptığım hatalarında arkasında durup bana yol göstermişlerdi. Dedemin adı Dursun'du. Yaşına nazaran fit bir vücuda sahipti ve görenleri şaşkına çevirirdi. Saçları beyazdı ama gürdü. Çevresindeki herkesin her zaman fikirlerine saygı duymuş, bundan dolayı sorunsuz bir evlilik hayatı olmuştu. Bulunduğu köyün ağasının oğluydu ve zengin bir aileden geliyordu. Babaannemde aynı köyün en güzel kızıydı ve onunla evlenmek için söylediklerine göre civar köyler bile sıraya giriyorlardı. Adı Hatice idi. Tam bir Karadeniz kadınıydı. İri, heybetli gövdeye sahipti. Geç olmuştu ve onları eve götürmem gerekiyordu. Vedalaştıktan sonra arabaya bindik ve evlerine bıraktıktan sonra biraz hava almak için sahile indim. Yarın iş vardı, benim yatmam gerekiyordu ama buradaydım. Ayaklarım beni buraya getirmişti. Sahilde bir yerde bir banka oturdum ve denizin gelgitlerini izlemeye başladım. Huzur vericiydi.

"Oturabilir miyim?" Bir sesle irkildim. Her zamanki gibi uzaklara dalmıştım dostum çayımı yudumlarken. Beni uçsuz bucaksız hayallerimden çekip çıkardı bu ses. Karşımda 19-20 yaşlarında bir genç kız vardı. Sesi tizdi ve düşünceli geliyordu. Vakit çok geç olmasa da geçti. Ama buralar güvenli olduğundan çokta bir şey düşünmedim. Herkesin her saatte gezebilme hakları elbette vardı. "Tabi, lütfen buyrun." dedim. "Hatta siz oturun ben zaten kalkıyordum." dedim ve arabama binip evin yoluna koyuldum.