Απ' το φαρμάκι βγαίνει αγάπη

56 (επίλογος)

Αργότερα το απόγευμα όλοι έχουν φύγει. Εντάξει, σχεδόν όλοι.Ο Θοδωρής κάθεται ακόμη μαζί μου στην μπροστινή βεράντα. Είναι βλέπετε ο μεγάλος αδελφός και πρέπει να με προσέχει.

«Μου φέρνεις ένα ποτήρι νερό, σε παρακαλώ;», γυρνάω να τον κοιτάξω.

Κάτω απ' το πανιασμένο, στυφό δέρμα του χαμογελάει παιχνιδιάρικα, όπως όταν είμασταν παιδιά ακόμα.

«Αμέσως», λέεικαι με αφήνει μόνη μου στο τραπέζι.

Εγώ στρέφομαι στο πλάι όπου στέκεται το πι μου. Μπορεί να έχω πατήσει τα ενενήντα τρία, αλλά έχω το μυαλό δεκαπεντάχρονης πιτσιρίκας.Του ρίχνω ένα πονηρό μειδίασμα.

Πιασμένη γερά απ' τα μπράτσα της καρέκλας δίνω ώθηση να σηκωθώ. Έπειτα με τρεμάμενα γόνατα κάνω να φτάσω το πι. Με κόπο τα καταφέρνω,αλλά σημασία έχει πως τα καταφέρνω χωρίς βοήθεια.

Τώρα είναι το πιο δύσκολο μέρος. Να περπατήσω κατα μήκος της βεράντας.

Αργά, πολύ αργά σέρνω τα σκελετωμένα πόδια μου πάνω στα κεραμυδί πλακάκια. Όταν επιτέλους κάνω το πρώτο βήμα νιώθω λες κι έχω τρέξει μαραθώνιο. Μα δεν με πειράζει.Καλύτερα να περπατώ και να κουράζομαι παρά να μην περπατώ καθόλου. Όσο να 'ναι,η ξεροκεφαλιά μου δεν λέει να με αφήσει.

Έτσι, σιγά σιγά με ρυθμό χελώνας, διασχίζω την βεράντα του σπιτιού που τώρα μου φαίνεται αχανής και χαώδης.

Σέρνοντας τα πόδια μου σαν μωρό που μαθαίνει να προχωράει φτάνω στην άκρη, όπου από 'κει βλέπω τα παιδιά της γειτονιάς να παίζουν στον δρόμο.

Μια φωνούλα μέσα μου θέλει να τους πει να κάνουν λίγο πιο πέρα, μην τους πατήσει κάνα αυτοκίνητο.Αλλά θάβω αυτή την φωνή στα έγκατα της ψυχής μου όπως τόσα άλλα πράγματα έχω θάψει όλα αυτά τα χρόνια. Πραγματικά,αν είναι να τα καταμετρήσω θα μου πάρει χρόνια για χρόνια. Μια πολυ τέλεια πουστην ηλικία μου παραμένει ένα άπιαστο όνειρο.

Μα έτσι που τα παρακολουθώ να κλωτσούν την μπάλα από'δω κι από 'κει, να φωνάζουν και να αγριεύουν, να τα ξαναβρίσκουν και να παίζουν με χαρά, δεν μου πάει η καρδιά να τα διώξω. Μου θυμίζουν τα δικά μου παιδικά χρόνια που τώρα μοιάζουν πολύ μακρινά, σαν πριν από αιώνες.Εξάλου, ποιος ξέρει αν και πότε θα τα ξαναντικρίσω;

Τόσο απορροφημένη είμαι στις σκέψεις και στις αναμνήσεις μου που μετα βίας προσέχω την ξεφτισμένη μπάλα στα πόδια μου.