Απ' το φαρμάκι βγαίνει αγάπη

07 (μερικοί μήνες μετά)

Επιτέλους έφτασε το καλοκαίρι!

Μετά από τέσσερις φρικτές εβδομάδες εξετάσεων είναι ώρα για διακοπές. Μαύρισμα στον καυτό ήλιο, πλατσούρισμα στις κρυστάλινεςπαραλίες, ξενύχτι μέχρι το χάραμα με τους κολλητούς σου.

Οι βαθμοί μου έχουν ήδη βγει απ' την προηγούμενη βδομάδα και είμαι πολύ πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα.

Θύμαμαι καθαρότατα εκείνο το μεσημέρι. Καθόμουν στο παλιό ξύλινο τραπέζι και είχα στρώσει το τραπεζομάνδηλο. Περίμενα με μεγάλη αγωνία τα αποτελέσματα και εάν ο μπαμπάς αργούσε ένα λεπτό ακόμα θα είχα πανικοβληθεί.

Άκουσα τον μεταλλικό ήχο του κλειδιού στην κλειδαρότρυπα και εκσφενδονίστηκα σαν σφεντόνα προς την πόρτα. Ο μπαμπάς κρατούσε μονάχα τον χαρτοφύλακά του.

Για μια στιγμή τα έπαιξα τελείως. Είχε ξεχάσει να πάει στο σχολείο; Ή οι βαθμοί ήταν τόσο χάλια που αναγκάστηκε να τους πετάξει στα σκουπίδια;

Το αμέσως επόμενο λεπτό με αγκάλιασε όπως ποτέ ξανά.

«Είμαι τόσο περήφανος για σένα», μουρμούρισε στο αυτί μου.

Ήταν μια ένδειξη ότι τα είχα πάει καλά, αλλά πόσο καλά; Ήθελα να ξέρω.

Τραβήχτηκα λιγάκι. «Που είναι;».

Εκείνος χαμογέλασε αμυδρά και έδειξε προς το καλοστρωμένο τραπέζι πάνω απ' τον ώμο μου.

«Είναι έτοιμο το φαγητό; Γιατί πεθαίνω της πείνας.»

Σχημάτισα μια δυσαρεστημένη γκριμάτσα στο πρόσωπό μου. Δεν το πιστεύω πως απολάμβανε να με βλέπει να βασανίζομαι ψυχικά.

Στο μεσημεριανό ο μπαμπάς καθόταν πάντοτε στο κεφάλι του τραπεζιού, εγώ κι η μαμά σε δυο καρέκλες στο πλάι αντικριστά η μία με την άλλη.

Προς το τέλος του γεύματος άνοιξε τον καφετί δερμάτινο χαρτοφύλακά του βγάζοντας ένα χαρτί Α4 με μερικές γραμμές έντονο μαύρο μελάνι. Δεν χρειαζόταν να μαντέψω, γνώριζα ήδη περί τίνος πρόκειται.

«Αυτό είναι για σένα Θάλεια», άρχισε να δηλώνει μα προτού ολοκληρώσει την φράση του είχα αρπάξει το χαρτί απ' τα χέρια. Μισογέλασε με την κίνησή μου.

Κοιτούσα τις σειρές καλά κάλά. Προσπαθούσα να τα χωρέσω όλα στο μυαλό μου και να συγκρατήσω τον απέραντο ενθουσιασμό μου.