Απ' το φαρμάκι βγαίνει αγάπη

53 (ενοχές;)

Γυρνούσα και ξαναγυρνούσα για ατέλειωτες ώρες προσπαθώντας να κοιμηθώ. Μα δεν μπορούσα.Η φρίκη του ονείρου μου δεν με άφηνε. Ο Ζαν... Το μωρό... Ο γιος του... Τα δικά μου ψέματα... Ήταν αφόρητο να κοιμηθείς με τόσες σκέψεις να κουδουνίζουν στο κεφάλι σου.

Δεν ξέρω τι με έκανε να σηκωθώ ούτε το γιατί σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Το συνειδητοποίησα μόλις τράβαγα το φερμουάρ της μπότας μου.

Πάω να βρω τον Ζαν.

Αρπάζοντας ένα πανωφόρι και τα κλειδιά μου κατεβαίνω νυχοπατώντας τις σκάλες. Αν με πάρει πρέφα η μαμά ή ο μπαμπάς την έχω βάψει.Ευτυχώς, είμαι τόσο αθόρυβη όσο μια γάτα πάνω στα κεραμύδια.

Ένα δευτερόλεπτο προτού κλείσω την εξώπορτα στρέφω το βλέμμα στην ημισκότεινη τραπεζαρία μας, στο σαλόνι, στην κουζίνα, στην σκάλα,στις κρεβατοκάμαρες.

Με μια φωνή σαν ψίθυρος που μονάχα ο Θεός θ' άκουγε λέω:«Συγνώμη. Θα επιστρέψω σύντομα».

Και η πόρτα κλείνει με τον πιο αμυδρό κούφιο ήχο.

Διασχίζω ταχύτατα την μπροστινή αυλή και βγαίνω στον κεντρικό δρόμο. Ξέρω πως ο Ζαν αυτόν το καιρό δουλεύει σερβιτόρος σε κάποιο καφέ όχι πολύ μακριά απ' την γειτονιά μου. Lounge Cafe το λένε. Η Ρίτα σε κάτι τέτοια έχει μύτη λαγωνικού. Της ξέκλεψα την πληροφορία μια δυο βδομάδες πριν. Μακάρι ο Ζαν να δουλεύει ακόμη εκεί.

Περνώ τρέχοντας μια διάβαση χωρίς να κάνω τον κόπο νακοιτάξω αριστερά δεξιά. Και το πληρώνωακριβά καθώς ένα αυτοκίνητο πατάει φρένο τελευταία στιγμή. Ζαλισμένη απ'το φως των προβολέων παραπατώ και φέρνω τις παλάμες στα μάτια μου.

«Ε! Πρόσεχε που πηγαίνεις, κοπελιά!», ακούω έναν άντρα να κραυγάζει απ' την θέση του οδηγού.

Μες στην ταραχή μου μου παίρνει κάποια ώρα μέχρι να συνέλθω.

«Συ-συγνώμη»,μουρμουρίζω κομπιάζοντας αν και δεν νομίζω να έφτασε καν στ' αυτιά του.

Προχωρώ τρεκλίζοντας ως το απέναντι πεζοδρόμιο. Σφίγγω πιο πολύ το πανωφόρι στο λαιμό μου ενώ ένα ρίγος διατρέχει το στήθος μου. Είναι η στιγμή που εύχομαι να είχα πάρει μαζί μου ένα μαλακό, ζεστό φουλάρι. Παρ' όλα αυτά, θωρακίζομαι με θάρρος κι αποφασιστικότητα και συνεχίζω τον δρόμο μου.

Πρέπει να περπατώ μες στο κρύο τουλάχιστον είκοσι λεπτά,αλλά η καφετέρια δεν φαίνεται πουθενά.Όταν περνώ μπροστά απ' το ίδιο μπακάλικο για τέταρτη φορά, το ξέρω στα σίγουρα· έχω χαθεί. Πράγμα παράξενο αφού έχω αποκρυπτογραφήσει κάθε οδό,κάθε στενό σοκάκι, κάθε μαγαζί της γύρω περιοχής στον χάρτη του μυαλού μου.Όμως, ύστερα από μήνες που κρυβόμουν με ψέματα, ύστερα από αυτόν τον τρομακτικό εφιάλτη δεν απορώ που το μυαλό μου δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.