Opoffering

Hoofdstuk 25

Van Zijverden loopt zijn kantoor uit, naar het laboratorium. De laatste week werken Bram en Liselotte daar samen. Liselotte doet wat ze altijd doet, Bram heeft zijn laptop meegenomen, en zit nu aan de grote tafel in het midden te werken. Van Zijverden kijkt naar de stapel dossiers in zijn hand, haalt diep adem en klopt op de deur. Hij loopt naar binnen, en kijkt naar de twee rechercheurs. Zij zijn op dit moment het enige wat er nog over is van zijn team, aangezien Evert nog even rust moet houden met zijn been. Van Zijverden kijkt naar het duo. "Redden jullie het nog een beetje, zo met z'n tweeën?" Vraagt hij ze. Bram knikt automatisch, Liselotte denkt echt over de vraag na.

"Het is hard werken," geeft Liselotte uiteindelijk toe, "het is fijn dat Evert na het weekend weer terugkomt." Bram kijkt achterdochtig naar Van Zijverden. Hij vraagt zich af waar de vraag vandaan komt. Zijn blik valt op de stapel dossiers, en ineens krijgt hij een vermoeden van waar dit heengaat. Hij zegt niks, maar de uitdrukking op zijn gezicht zegt genoeg. Zijn ogen zijn donker, hij heeft een frons op zijn voorhoofd en zijn normaal lachende mond staat strak. Van Zijverden ziet het gelijk als hij naar Bram kijkt. Hij pakt de stapel dossiers, die hij in een hand heeft, met beide handen vast en kijkt naar zijn jonge rechercheurs. "Nu Evert er ook uitligt, is er een kleine druk gekomen achter de zoektocht naar een nieuwe rechercheur voor ons team." Vertelt hij dan voorzichtig.

Bram kijkt met samengeknepen ogen naar zijn chef. "Zoektocht?" Vraagt hij. Van Zijverden knikt. "Ik wil niet zomaar iemand aannemen, ik heb verhalen gehoord over een andere toevoeging aan dit team die niet zo goed afgelopen is." Liselotte knikt zwakjes, de hele nachtmerrie rond Samantha – en haar dood – kan de forensisch rechercheur zich nog bijzonder goed herinneren. Van Zijverden aarzelt even. "Ik weet ook dat jullie met z'n drieën nogal... Hecht zijn. Dat is ook begrijpelijk na alles wat er is gebeurd de afgelopen tijd." Bram slikt. Zijn boze uitdrukking verandert iets als de woorden van Van Zijverden iets bij hem binnen losmaken. "Waar gaat dit allemaal over? Come to the point." Zegt hij uiteindelijk. Van Zijverden knikt hem toe. "Ik wil dat jullie helpen met het aannemen van een nieuwe rechercheur. Ik heb een voorselectie gemaakt van potentiële kandidaten," hij houdt de dossiermappen omhoog, "en ik wil dat jullie, samen met Evert, gaan kijken wie er misschien wel binnen dit team zou passen."

Liselotte neemt de mappen zwijgend aan. Van Zijverden laat haar en Bram weer samen achter. Zodra de deur achter hem dichtklapt, kijken Bram en Liselotte elkaar aan. "W-we moeten helpen met een vervanger voor Fenna zoeken?" Liselottes groene ogen zijn groot, en de verwarring is op haar gezicht af te lezen. Bram knikt langzaam. Hij benadert Liselotte en slaat zijn arm om haar heen. "Ik denk dat hij bang is dat we anders iedereen buitensluiten of wegpesten." Liselotte schudt twijfelend haar hoofd. "Maar hoe moeten we ooit iemand vinden die-die Fenna's plek kan opvullen? Dat... Dat kan niet." Haar ogen beginnen te tranen, het gat wat Fenna in haar leven heeft achtergelaten zal echt niet zo makkelijk opgevuld worden.

Met een zucht buigt Bram zijn hoofd. Hij trekt Liselotte wat dichter naar hem toe, en geeft een zachte kus op haar hoofd. "Het is klote," mompelt hij, "maar het moet wel... We kunnen het niet meer aan op deze manier... Ik heb al wekenlang geen acht uur slaap gehad, en jij slaapt volgens mij nog minder dan ik. En laten we het maar niet over Evert hebben... We redden het niet meer zo." Hij weet niet precies wie hij probeert te overtuigen, Liselotte of hemzelf. Zij zucht diep. "Maar waarom moeten we helpen kiezen? Dat is pijnlijk en-en..." Ze schudt haar hoofd, ze weet het even niet. Bram ziet de tranen over haar gezicht rollen. Hij wrijft met zijn duim over haar wang. "Niemand... Niemand zal Fenna ooit kunnen vervangen. Dat kan gewoon niet... Fen is... Was uniek. Maar nu kunnen we er in elk geval voor zorgen dat we niet een of andere idioot in ons team krijgen." Hij kijkt naar Liselotte. Ze knikt, Bram heeft gelijk. Ze veegt haar tranen weg. "Hoe moeten we dit aan Evert vertellen?" Vraagt ze zacht. Bij het nieuws dat er een nieuwe rechercheur zou komen had hij zich al roekeloos gedragen, ze is bang voor wat hij zal doen nu het echt wordt. Bram haalt zijn schouders op. "Laten we het er rustig met hem over hebben als we er zijn vanavond." Stelt hij voor.