MANYAK KARIM

Doğum günü

"Nisan!"

Hickiriklarimin arasında arkamı döndüm. Uras bey, karşımda bana hayretler icinde bakıyordu. Kollarimi tutup beni sakinleştirmeye çalıştı.

"Ne oldu sana Nisan! "

Hickirmaktan konusamiyordum. "An-Nem" diyebilmistim.

"Ne oldu annene? "

Ben kaybolusuma ağlarken daha fazla açıklama yapmaya takatim kalmamıştı.

Orada uzaklaşmak için bir adım attığım da Uras bey, beni durdurmustu. "Nisan iyi degilsin? Gel seni eve bırakayım. "

"Hayır! Eve gitmek istemiyorum. "

"Gel başka bir yere gidelim o zaman. Sen sakinleş yeter ki."

"Hayır gerek yo-" cümleyi bitiremeden Emir'in lav atan gözleriyle karşılaşmıştım.

"Uras, senin burada ne işin var!"

"Burada arkadaşlarımla bir cafede oturmaya gelmiştik, çıkınca Nisan'a rastladım. Kötü bir haldeydi yalnız birakamadim.

"Ben buradayım merak etme, ben onunla ilgilenirim. "

"Sadece yardım etmek istemiştim."

"Neyse.... " Emir'in sınırlı yüz ifadesi bana odaklandigin da yumuşamıştı.

"Nisan hadi gidelim. "

Emir omuzlarımdan tutup beni govdesine yaslamisti. Bende onun beline sarildim ve tekrar eve doğru yürümeye başladık...

Emir yatak odaya gelene kadar bir şey sormamisti. Beni yataga oturtup önümde eğildi ve ellerimi tuttu. "Ne oldu Nisan? Neden bu kadar sarsildin ? "

Emir sordugun da tekrar gözyaşlarına bogulmustum. "Sisstt sakin ol melegim. Hadi söyle bana ne oldu? "

"Emir annem, annem.

"Ne oldu annene?"

"Benim öz annem değilmiş! "

"Ne! Kim söyledi bunu sana?"

"Kendisi söyledi. "

"Peki annen nerdeymis? "

"Bilmiyorum. Beni bırakıp gitmiş."

Sehpanin uzerin de duran bardağa Emir su doldurmuş sonra bana yavaşça yudumlatmisti.  Ayakkabilarimi çıkarıp beni yataga yatırdı . Kendide yanima uzanmisti. Beni göğsüne çekip saçlarımı öptü.

"Nisan üzülme seni bu kadar sevmeyen birinin annen olmadığını öğrenmek bence senin için iyi oldu. "

"Evet ama şimdi de içimdeki o boşluk daha da çoğaldı. "

"Geçecek merak etme. Daha yeni öğrendin böyle bir şeyi hazmetmek kolay değil. "

"Bunu ogrendigim de aklımdan onlarca şey geçti Emir,  annem yanımda olsaydi küçükken saçlarımı tarardi.  Elbiselerimi utulerdi. Okuldan gelince bana yemek hazirlardi. Küçükken abim beni dovdugun de beni korurdu. Bazen kedilerin yavrularina falan bakardim onlara bile ozenirdim. Çünkü hayvanlar bile benim annemden daha merhametliydi yavrusuna karşı. Annem bütün bunlari abim için yaparken beni umursamazdi. Bazen doğduğum da hastane de karışmış olmayı dilerdim. " Emir sessizce beni dinliyor bir yandan da saçlarımı okşuyordu. . "Emir, babamlar hala buradalar mi?"

"Şoför onları otele goturecekti. Dur bir ariyim
"
.Emir komidinin üzerinde duran telefonu alıp şoförle  konuşmuştu. Kapattigin da bana dönüp çene mi kendine doğru çevirdi. "Merak etme otele yerlestirilmisler." dudaklarima anlık bir öpücük bırakmıştı...