When Fighters Fall In Love

Chapter 5

Ayesha Rakki's POV

"Stop." Hindi ko na kinaya.

Napatingin agad sila sa 'kin lahat nang sabihin ko yun pero wala na akong pakialam at naglakad papalapit doon sa bata.

"Hi, I'm Doc Rakki." Nakangiti kong sabi sa kaniya na ngayon ay emosyonal na nakatingin sa 'kin. "Hindi mo kailangan matakot. Nandito kami para tulungan ka."

Hindi siya nagsalita. Nanatili lang siyang nakatingin sa 'kin. Sinenyasan ko naman ang mga nurses na umatras na ginawa naman nila agad kaya nakaupo na ako sa kama nung bata.

"May gusto ka bang kainin o gawin aside sa manatili dito sa room mo?" Simpleng tanong lang ang sinabi ko pero naiyak na siya. Kahit ako napatigil nang marinig ang paghagulhol niya.

See? A little patience can go a long way when working with children.

Ilang minuto siyang umiyak kaya umalis na ang ibang doctor bago siya dahan-dahan na tumingin sakin.

"Alam niyo po bang sa lahat ng tao dito, ikaw lang po ang nagtanong kung ano ang gusto ko?" Naiiyak na sabi niya sakin.

Naalala ko sa kaniya ang sarili ko. Ganito din ako dati kila Uncle Sean. Actually, nahirapan din talaga sila na kausapin ako. Aware din naman ako kasi sinasadya kong hindi mag-build ng kahit ano sa kanila. Ayokong mawalan. Natatakot akong mawalan na naman.

"Nakita ko yung mga mata mo. Natatakot ka. So I need you to trust us. Kailangan mong gumaling as soon as possible."

"Pero ayoko po ng pagkain dito." Unti-unti na naman siyang naluluha kaya napabuntong hininga na ako.

"Okay, ganito. Kakainin mo yung mga pagkain provided by the hospital. And then, I'll buy anything you want—na pwede sayo." Baka kasi may allergy siya tapos ma-trigger ko pa.

"Talaga po?"

"Yes. Doctors do not lie." Nakangiti kong sabi kaya sunod sunod siyang tumango.

"Okay po! Salamat po Doc Rakki!" Niyakap niya ako kaya naman bahagya ko ring hinaplos ang likuran niya.

Nanatili pa ako dito sa hospital room niya habang hinihintay siyang matapos kumain. Binasa ko na rin yung chart niya para aware ako kung saan siya pwede o bawal.

"Paano mo napakain ang pasyente, Doc?" Bulong ni Dale sakin. "Ang galing mo."

Bahagya nalang akong natawa sa sinabi niya.

"Dale, thank you so much for staying here kahit tapos na duty mo." Pauwi na kasi talaga siya kanina pero nagpatulong ako mag-assist dito. Mabuti nalang at mabilis siya kausap.

"No problem, Doc Rakki."

Gusto kong matawa nang makita kung paano ngumiwi ang bata dahil sa kinakain niya pero sinubukan pa rin tapusin. Ang laki pa ng ngiti niya sa 'kin para sabihing naubos niya ang pagkain.

"Good job. Here—drink your meds." Ibinigay ko sa kaniya ang gamot niya na ininom niya rin naman agad. "After this, aalis na kami ni Nurse Dale. Tomorrow nalang ulit kita pupuntahan."

"Okay po."

"May gusto ka ba na ipabili?"

"Chocolate po, Doc. Okay lang naman po diba? Tsaka po strawberry." Excited na sabi niya.