When Fighters Fall In Love

Chapter 34

Ayesha Rakki's POV

"Don't you need some rest?" Tanong sa akin ni Uncle dahil kanina pa ako nandito sa hospital. Napatingin pa ako sa orasan at nakita kong 12pm na pala. Halos hindi na rin ako natulog dahil nag-round pa ako.

"No, Uncle. I'm still on duty, and I need to stay here with Tristan while we wait for the results." Sabi ko na ikinatango niya. Napakunot pa ang noo ko nang makita siya na umupo sa couch dito sa hospital. Kasalukuyan na kasing nagpapahinga si Tristan. Anong oras na rin kasi siya natulog dahil ayaw magpahuli sa mga kwento.

Napaka-chismoso kasi.

"What about you? Don't you have meetings or other work to do?" Kunot noong tanong ko.

"I do. But they're all online. You know your brother—whenever he's sick, he turns into a total baby." Hindi ko maiwasang hindi mapangiti.

Uncle can be addictive in a way that's hard to explain, mostly because of how genuinely sweet and dependable he is. There's something comforting about him that makes people naturally gravitate toward him, like you can't help but feel safe when he's around.

He trusts us, and that trust means a lot. But at the same time, our relationship isn't one sided. Most of the time, it's this quiet balance where we rely on him just as much as he relies on us. It doesn't feel forced or heavy—it just flows naturally, like a mutual understanding that we're in this together.

And whenever we reach moments where we can't really pour into ourselves anymore, when we feel drained or unsure of what to do next, he's the kind of person who steps in without making it complicated. He becomes someone who carries a bit of that weight for us, someone who represents us when we can't fully show up for ourselves.

Kaya thankful ako na nandito si Uncle. He saved me.

Lumabas na ako ng private room ni Tristan para icheck ulit ang mga pasyente ko at kumain ng lunch. Gusto ko pa sanang magpahinga kaso napatingin na ako sa emergency room at nakita kong may accidents. Dala-dala ang sandwich ko ay agad akong tumakbo papalapit doon at tumulong.

Hindi ko man lang naubos ang pagkain ko!

Ipinasok na ang isang bata sa operating room kaya inayos ko ang sarili ko dahil ako nalang ang available na doctor sa mga oras na 'to. Kaniya-kaniyang operation na rin sila Doc Noah. Halos nagtagal ako doon ng dalawang oras. Si Dale at Zelle din ang assistant nurse ko kasama si Nurse Cha.

Sandali ko pang binisita ang ibang pasyente nang mapagpasyahan ko na bumaba muna sa pantry para bilhan ng pagkain si Uncle at Tristan pero agad nag code blue ang isang kwarto kaya nagmadali na naman akong pumunta doon. May inaral pa akong cases sa opisina ko kaya inumaga na ako nang hindi pa man lang kumakain.

Nakakapagod.

Pero ginusto ko naman 'tong trabaho na 'to. But sometimes, it really gets tiring a lot.

Hawak-hawak ang braso ko ay pumila ako sa pantry para bumili ng tubig. Wala pa akong tulog. Gusto ko na matulog kaya baka pumunta muna ako sa room ni Tristan at doon matutulog sa sofa ng room niya.

"Can you move ahead? You're wasting our time." Biglang sabi ni Doc Zayden na nasa likuran ko pala at nakapila. Napabuntong-hininga ako at naglakad. Hindi ko naman kasi napansin na gumalaw na pala ang pila.

Ang sungit niya! Bakit ang sungit niya?? As far as I know wala naman akong ginawang masama sa kaniya.

"Hi. I'll have bottled water lang." Sabi ko doon sa tindera at umalis na nang makuha yun.