When Fighters Fall In Love

Chapter 1

Ayesha Rakki's POV

*bang!*

*bang!*

*bang!*

Tatlong magkakasunod na putok ng baril ang maririnig sa shooting range. Holding my guns, I checked my targets. Napangisi pa ako nang makitang saktong-sakto yun sa target ko.

*clap! clap!*

"Wala ka talagang kupas, Rakki! Minsan talaga gusto ko nalang pumalakpak habang-buhay kasi napakahusay mo talaga!" Pang-aasar ni Tristan na kanina pa ako pinapanood. I saw him earlier pero I'm too busy with my target so I didn't mind him. Sure din naman ako na manggugulo lang siya because he's wasted last night. This bastard. Wala ng pinagbago.

"Shut up, Tristan." Tinalikuran ko na siya at nagsimulang maglakad papalabas ng training room ng lugar na 'to.

Tinanggal ko na rin ang suot kong safety glasses at inayos ang mahaba kong buhok. I need to look presentable all the time, for myself and for the people around me. Kahit ang headphone ko ay tinanggal ko na rin bago uminom sa tumbler na dala-dala ko.

"Where are you going? Pinapatawag ka ni uncle, hoy!" Habol niya na naman sakin nang makita niya akong dinampot ang bag na dala ko. Tumigil naman ako sa paglalakad at tumingin ng diretso sa kaniya na napamaang pa nang makita ang paraan ng pagtingin ko. "Why are you looking at me like that? Did I do something wrong?"

Napabuntong-hininga ako dahil mukhang hindi niya alam kung anong meron ngayon dahil nga wasted siya kagabi. Mukhang lutang pa ang isang 'to ngayon. "May pupuntahan ako, Tristan."

Rinig ko ang mahinang pagtawa niya at naiiling pang uminom ng tubig. Lasing pa nga. "Saan? Sa taong naging dahilan kung bakit ka nandito? That person is already dead, Rakki. It's time to move on and party!!"

Most days ay okay naman si Tristan. But I don't know kung anong nangyari sa kaniya ngayon. And this is not a very good time to joke around kasi alam kong isang pitik nalang din talaga sa 'kin ay sasabog na ako.

"Woah woah!! Wait! What's wrong???!" Kinuha ko sa bag ang baril na dala ko at itinutok sa kaniya na nabitawan pa ang bottled water na hawak niya.

"I told you that there are days that you can joke around but make sure to be careful especially today." Madiin na sabi ko at tinalikuran na siya. "If you know you can't handle the alcohol, stop drinking so much. You're not a kid anymore, Tristan. You should know better."

Tahimik akong naglakad sa area namin. Hindi makatingin sa akin ang mga tao na myembro ng organisasyon na kinabibilangan ko. Walang naglalakas loob na harangan ako sa dinaraanan ko. Wala. Kahit sino.

Sino nga ba naman ang gugustuhing harangan ako lalo na't alam din nila kung ano ang meron sa araw na 'to? Of course they are aware. Hindi naman na siguro nila hahayaan na mangyari ang nangyari a few years ago. Where I lost my self because of some people. They are already dead, by the way.

Agad akong sumakay sa sasakyan ko at mabilis itong pinaandar. Madilim ang paligid. Mukhang nagbabadya na naman ang ulan. Halos hindi ko na rin kasi namalayan ang oras kasi kaninang-kanina pa talaga ako doon sa area namin.

Today really isn't a good day. If I could erase it from the calendar, I would.

Itinigil ko ang sasakyan ko sa tapat ng sementeryo. Bumati pa sakin ang guard at inabutan ako ng payong pero umiling lang ako. Parang gusto ko rin kasing magpaulan ngayon.